Melancholie

Wanneer de koude wind zijn weg naar binnen vindt en mijn voeten streelt tot er kippenvel ontstaat, wanneer de was aan de lijn op het balkon en de plantjes voor mijn raam heen en weer wiegen op het ritme van haar adem, wanneer ik de laatste letters van het laatste boek van de überromantische Twilightserie tot me heb genomen, wanneer ik via Spotify de gemoedelijke muziek van de Scandinavische Rebekka Bakken uit de boxen van mijn computer laat schallen, dan, dan, dan ontstaat er een gevoel van melancholie.

(Alleen jammer van de irritante reclame van Spotify die mijn oh zo heerlijke bui steeds onderbreekt.)

Behoedzaam

Ook al is het bijna zeven maanden geleden dat Dylan het licht zag, ik zit nog steeds met een blubberbuik en overgewicht.

Dat overgewicht kwam overigens pas ná de bevalling. Krijg je ervan als je zo lang op je kont zit.

Omdat mijn buikspieren zo lang op hun gat hebben gelegen, zijn ze snel overbelast. En ook het litteken werkt niet altijd mee. We dachten allemaal dat het wel goed zou komen als ik weer zou gaan werken. De beweging zou al dat overtollige vet wel verslinden.

Bijna vier maanden later moet ik concluderen dat dat níet het geval is. En aangezien ik als de dood ben voor overbelasting, zijn mijn pogingen om te sporten en oefeningen te doen diep in het water gevallen.

Tijd voor de fysio.

Ik liet hem zien welke oefeningen ik nog kende van de tijd dat ik mijn rug middels mijn buikspieren sterkte. Hij schudde zijn hoofd. "Misschien over een jaar," zei hij. Ow. Hij leerde me oefeningen voor de horizontale buikspieren. Nooit geweten dat die ook bestonden.

Vandaag ging ik weer een stapje verder. Ik dook het water in. Als fervent zwemmer voelde ik me weer vreselijk thuis in de nattigheid. Behoedzaam zwom ik mijn baantjes. Twintig minuten lang. En concludeerde dat het best wel ging, op wat irritatieprikjes na.

Anderhalf jaar heb ik mezelf gegeven om weer de oude te worden. Stapje voor stapje, beetje bij beetje.

Amsterdamse buren

Als je dicht op elkaar gepakt in Amsterdam woont, dien je toch wat meer overlast te incasseren dan de gemiddelde rijtjeshuisbewoner. Vind ik tenminste. Je hebt nu eenmaal meer buren, dus ook meer feestjes, barbecues, balkonhangers en scooterrijders. Zo weet ik dat de buurman aan de andere kant van de binnentuin houdt van opera en Celine Dión, onze linkerburen studenten zijn die wekelijks pokerfeesten organiseren en graag op hun scooter rijden (en van tijd tot tijd op diezelfde scooter tien kratten bier proberen te stapelen) en onze rechterburen van barbecuen houden. En als het dan zo warm is, dan is al dat buurtlawaai wel eens vervelend als je op het balkon probeert te slapen of de deuren en ramen open hebt voor enige verkoeling.

Nu zijn er enkele bewoners die er kennelijk zoveel last van hadden, dat ze de buurtregisseur hebben ingeschakeld. Met als gevolg een keurig briefje op onze deurmat, waarin staat dat als je na 23.00 uur last van de buren hebt, je de politie mag bellen.

Dat is natuurlijk verheugend, dat iemand anders de vieze zaakjes voor je opknapt. Maar toch, maar toch, maar toch. We wonen in Amsterdam. Als sardientjes in een blik. Dan mag je toch best iets toleranter zijn naar elkaar toe?

Eindstand & Breaking Bad

Octopus Paul had gelijk. Verdorie. De hele wedstrijd lang hing ik lamlendig op de bank. Omdat mijn voorgevoel boekdelen sprak. Desondanks was ik koppig en voorspelde in de poel dat Nederland ging winnen. Stom! Maar ook als ik het goed had voorspeld had ik mijn tweede plaats niet behouden. @Vrouw_polle haalde me dubbel en dwars in omdat zij had voorspeld dat Spanje de wk-titel ging pakken.

In ieder geval kunnen we weer over tot de orde van de dag. En dat is ook wel weer 'es lekker. Lief en ik zijn begonnen aan een nieuwe serie: Breaking Bad. Over een 50-jarige scheikundeleraar die bijklust als kassamedewerker bij een car-wash. Met zijn ruim tien jaar jongere vrouw heeft hij een licht-gehandicapte, maar bijdehandte zoon en een kleine is op komst. Wanneer bij de leraar longkanker wordt geconstateerd, zoekt hij andere manieren om snel veel geld te verdienen zodat hij zijn gezin met een gerust hart kan achterlaten. Tijdens die zoektocht gaat het bloederig mis.
De serie intrigeert met zijn zeer komische inslag; het onhandige gestuntel van de hoofdpersonen levert dikwijls lachwekkende situaties op. Maar: het is lachen met een zwart randje. Galgenhumor. Geen hoogstaande serie, wel een hele fijne om het duistere zomerse gat op te vullen.

Vrolijkerd

P. gaat op kamers

September 2003 kwam Pixel in mijn leven. Een zwart, klein en aanhankelijk poesje. Ze werd grote vriendjes met mijn andere kat Scooszi en ik werd haar rots in de branding. 's Nachts nestelde ze zich tegen mij of Scooszi aan en voelde zich veilig.

Die veiligheid werd haar ontnomen toen Dylan werd geboren. Haar leefruimte werd door zijn komst beperkt; de steile trap naar de benedenverdieping durfde ze niet te nemen waardoor ze boven op een paar vierkante meter leefde. Ik gaf haar niet meer de aandacht die ze zo nodig had en voor vreemden, waar ze mijn lief ook onder schaarde, was ze bang: het heeft jaren geduurd voor ze zich door mijn lief liet aaien en dan nog gebeurde dat alleen in mijn bijzijn.

Lief en ik hadden zijn twee katten al herplaatst. Lastige katten waren dat: de ene agressief, de ander nerveus en bang. We hadden dus best succes met het op kamers laten gaan van onze katten. Maar hoe een nieuw en waardig thuis te vinden voor een extreem schuwe kat als Pixel was een vraag die ik niet kon beantwoorden. Dus belde ik het asiel.

Maar voor ze me konden antwoorden of er plek was, vroeg A. waarom ik Pixel naar het asiel wilde brengen. Na het hele verhaal boden hij en zijn vriendin hun zolder aan. Hoe lastig ik het ook vond om Pixel uit haar vertrouwde omgeving te halen, ik vond ik het de beste oplossing die in de afgelopen dagen voorbij was gekomen. Zeker als je bedenkt dat A. en zijn vriendin een huis vol dieren hebben en een groot dierenhart hebben.

Pixel is vanmiddag gearriveerd in haar nieuwe onderkomen. Haar schuwheid viel ons allen mee: ze liep zelf van haar reismand de wk-tent in. Jaja, gevoel voor voetballen heeft ze wel.

Dag Pixel! Het ga je goed!

Crisis

In tijden van crisis krijg ik gewoon loonsverhoging én een vast contract.

Boom # 19015

Boom # 19015 is van mij. Ik heb er een euro voor betaald. Want al dat wk-gevoetbal is wel leuk, maar elke twee seconden verdwijnt er een stuk bos ter grootte van een voetbalveld. En 't voetbalt toch echt niet lekker in zo'n regenwoud.

Maar, een boom is ook maar een boom. En met één boom red je nog geen bos.

Ik sms BOOM naar 4333.

Nu is boom # 21299 ook van mij.

WK (2)

Ja hé, als ik na een ruim een week nog steeds eerste sta in de wkpoel moet dat natuurlijk gedeeld worden met mijn lezers.

Dus! Hierbij:

Ik zakte soms naar een tweede, soms naar een derde plaats af, maar eindigde toch in de meeste gevallen op nummero uno.

Ongekend zeg ik u, ongekend!

WK

Het is weer zover, er is weer voetbal, dé reden om mee te doen aan poeltjes. Dit keer doe ik mee met twee poels. Van de ene weet ik de tussenstand nog niet (de tussenstandsite moet nog online gezet worden), van de andere poel weet ik het wel.

En daar ga ik goed! Meteen na de eerste wedstrijd stond ik bovenaan en die positie heb ik weten te handhaven. Met dank aan keeper Green (overigens, wat een lekker ding is dat!) kreeg ik voor de laatste wedstrijd nul komma nul punten, potjandorie. Maar kijkt u mij hier eens trots bovenaan staan:

We zullen het verloop afwachten. Volgens mij sta ik in den beginne altijd bovenaan om daarna genadeloos naar beneden af te zakken. We zullen het zien!