Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Laatste Reacties

Sandra (Zes weken): Die wordt fotomodel hoor :-)
Lonneke (Zes weken): Wat een lief popje!
Neneh (Zes weken): Je ziet hem denken……. mama melk mjammie :)
Michaela (Dylan, ruim vijf …): Zo schattig dat ie alleen op je buik in slaap wil vallen. Zo jong als ie is en er dan al helemaal ze…
T13 (Bevallerige overe…): Grappig, een vriendin van ons kwam op tv toen er in haar zwangerschapsgymclubje alleen jongens werde…
inge (Dylan, ruim vijf …): Kleuter werd altijd wakker als ik ‘m alsnog in z’n wiegje wou leggen. op een gegeven moment probeerd…

Dinges

Powered by PivotX - 2.0.0 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Zes weken

Dinsdag 09 Februari 2010 at 09:43 am
Dylan

Dylan, ruim vijf weken

Donderdag 04 Februari 2010 at 11:09 pm
Dylan

Vandaag keek ik naar 'Generatie 2010', een programma van de NCRV waarin pasgeborenen 18 jaar lang gevolgd zullen worden. De baby's zijn in dezelfde periode geboren als Dylan en het is zo leuk om te zien hoe de kersverse ouders worstelen met het aankleden van hun verse aanwas, en met elkaar (vooral tijdens de bevalling).

Hier in huize Dylan krijgt regelmaat steeds meer de overhand, en dat is prettig. Al zit ik wel het grootste gedeelte van de dag gekluisterd aan de bank omdat ons mannetje bij mij op de buik in slaap wil vallen in plaats van zijn wiegje. Hoewel ik daardoor nauwelijks tijd heb voor andere dingen en me tijdens de spaarzame minuten als een Speedy Gonzales door het huis beweeg om snel een wasje te draaien, op te vouwen, af te wassen of te internetten, vind ik het ook boel gezellig. (Een draagdoek is nog geen optie omdat dit te zwaar is met het oog op de wond.) Er zit dus niets anders op dan Dylan laten wennen aan overdag zelf in slaap vallen in zijn wieg. Door hem, nadat hij in diepe slaap is, terug te leggen in zijn wieg (dat gaat soms goed, soms niet). Of door hem even te laten jengelen zodat hij de tijd krijgt om zelf de slaap te vatten.

Het is zoeken en leren begrijpen. We worden er steeds beter in. :)

Supèr

Zaterdag 30 Januari 2010 at 8:21 pm

Stond ik vandaag zomaar in de supermarkt. Op zaterdagmiddag, om half zes. Het was druk, mijn wond trok aan alle kanten maar ik sjeesde met een stille Dylan in de kinderwagen door de meute heen terwijl lief de winkelwagen onder zijn hoede nam. En vond ik 't vorige week nog boel bijzonder toen ik voor het eerst iets kocht in een winkel om de hoek, nu viel het me niet eens op dat ik de supermarkt ruim een maand niet van binnen had gezien. Een goed teken, me dunkt.

Dylan sliep als een roosje, maar eenmaal thuis was het brullen geblazen. Na wat voeding en in slaap vallen op mijn buik, konden we hem overhevelen naar het voedingskussen en sliep hij zowaar verder. Dat is even wennen na een paar avonden met gebrul, te wijten aan darmkrampjes. Zou het echt helpen dat ik vandaag geen chocola, vla en yoghurt heb gegeten?

Bevallerige overeenkomsten

Vrijdag 29 Januari 2010 at 09:35 am

Van oktober tot december deed ik wekelijks aan zwangerschapsfitness met nog elf andere zwangeren. We hebben elkaar sinds 1 december niet meer gezien, maar zijn inmiddels driftig aan het mailen over onze bevallingen. Wat blijkt?

Van de tien bevallingen:
- is er negen keer een jongetje uitgekomen
- zijn er vier bevallen op 28 december en drie op 29 december
- zijn de meesten bevallen in het Lucas Ziekenhuis (vooral omdat andere ziekenhuizen vol zaten)

Alsof we elkaar er op uitgezocht hebben...

Kilootje

Woensdag 27 Januari 2010 at 10:15 pm

In de reacties werd gevraagd om wat statistieken: hoe zwaar, hoe lang, enz. Bij deze!

Hoe lang Dylan is, dat weten we niet. Kinderen worden tegenwoordig niet meer gemeten bij de geboorte, en zeker stuitekinderen niet omdat de heupen dan teveel belast worden. Gokje van de verpleegster: 48 centimeter. Ik heb gister een meetlint langs de kleine gehouden en kwam op 52-54 centimeter.

Dan het gewicht. 2975 Gram was hij bij de geboorte. Vandaag was hij 3820 gram. In een maand tijd is hij bijna een kilo gegroeid! Dat is heftig, maar niet verontrustend. Last heeft hij wel van zijn groeispurt. Hopelijk gaat het de tweede maand iets minder snel zodat hij minder last heeft.

Hij heeft een echt jongenskoppie, zijn überblonde haar wordt al iets donkerder en zijn ogen lijken steeds blauwer te kleuren. M.a.w.: leek hij eerst onwijs op papa, nu begint hij meer mama-kenmerken te krijgen. Het werd tijd. ;)

En ja, als je op drie hoog woont is een kinderwagen gedoe. We hebben niet voor niets een Bugaboo Bee, zodat we niet met een reiswieg hoeven te zeulen en maar 7 kilo naar beneden hoeven te sjouwen. Komt er op neer dat lief de kinderwagen sjouwt en ik Dylan in een draagdoek en beneden overhevel.
Vandaag ging de reis naar het consultatiebureau. En ik ging mee! Dat waren niet één, niet twee, niet drie, maar vier straathoeken! En daarna ging ik nog naar een paar winkels ook. Een hele mijlpaal. Volgende keer ga ik mee boodschappen doen.

De borstvoeding gaat na veel gekloot best goed. Vooral liggend voeden rules (ik ben lui). Tijdens het voeden kijk ik tennis (Australian Open) of speel ik met de iPhone van lief. Of kijk ik naar mijn mannetje dat steeds vaker zijn ogen open heeft.

Darmkrampjes zijn niet leuk, groeispurten ook niet. We zijn veel bezig met het troosten van het mannetje, dat vaak met een speentje op mijn borst in slaap valt en waardoor ik aan weinig toekom, maar wel veel rust. 's Nachts slaapt hij goed en dat is mooi meegenomen.

En natuurlijk mag een foto niet ontbreken.

Dylan

Bijna 4 weken

Vrijdag 22 Januari 2010 at 10:20 pm

(klik voor groter)

Dylan goes retro

Woensdag 20 Januari 2010 at 5:36 pm

Je hebt retro en je hebt retro. Dit pakje, wat ik ruim 35 jaar geleden ook aan had, vind ik niet bijzonder mooi. Beetje pipo-achtig, maar hé, retro is retro. Het is het eerste pakje van vroeger dat hij past. Als hij wat groter is, krijgt 'ie een mooier retropakje aan.

Retro

(klik voor groter)

Blokje om

Zondag 17 Januari 2010 at 1:29 pm

Een mens wil altijd meer en sneller dan hij kan. Wat dat betreft zijn baby's een fijne spiegel, die geven zich gewoon over aan het moment. Iets waar ik lering uit kan trekken, want me overgeven aan de traagheid van mijn herstel valt me zwaar. Ik kan maar niet uit mijn hoofd zetten hoe sneller mijn herstel zou gaan als ik natuurlijk was bevallen. Achteraf is het makkelijk praten, maar misschien ook niet, want als ik, of liever gezegd wij, voor een natuurlijke bevalling hadden gekozen was ik uiteindelijk misschien ook op de OK beland of had Dylan een beschadiging opgelopen.

Je hebt alleen zekerheid over het verloop van de keus die je hebt gemaakt.

Gister was de sneeuw eindelijk verdwenen en durfde ik weer een stapje buiten de deur te wagen. Ik liep tot de tweede hoek van de straat. Gek hoe zo'n klein eindje opeens megaver lijkt.
Vandaag ging ik een blokje om. Hoe fantastisch het ook is om met lief en kind te kunnen wandelen, ook al is het maar voor 10 minuutjes, moeilijk vind ik het ook. Want de wond trekt, doet pijn en ik word maar weer eens met de neus op de feiten gedrukt: voorheen draaide ik mijn hand niet om voor een wandeling naar de supermarkt, nu is dat out of the question.

Gretig en hongerig ben ik en kijk uit naar de stappen die ik nog ga maken zodat ik uiteindelijk wél in die supermarkt sta. Het kan me niet snel genoeg gaan.

Aukje elders

» Het beste van Eeuwig Weekend, deel 2

En het tweede deel van de eindejaarslijstjesgalore. Wat vond de redactie het meest inspirerend het afgelopen jaar? Wat bewoog ons? Deel 1 hier, deel 2 hieronder.

En dan Aukje:

1. Revolutionary Road
Wie houdt van emotionele actie komt bij Revolutionary Road volledig aan zijn trekken. Een film vol monologen, problemen en emoties. De hoofdpersonen, gespeeld door Leonardo diCaprio en Kate Winslet, vliegen elkaar constant in de haren, maar houden desondanks veel van elkaar. Dé film van het jaar als je het mij vraagt.

2. Dan Arborise
Liefde op het eerste gehoor. Zijn muziek wordt omgeschreven als ‘John Martyn meets Nick Drake’. Ik link ‘m vanwege zijn stem aan David Sylvian en vanwege zijn dreads en akoestische gitaar aan Newton Faulkner. En normaal gesproken ben ik niet van de mannenstemmen en gitaren, maar zijn gitaarspel heeft met dat beetje electronica iets hypnotiserends wat mij dan weer zeer aanspreekt.


Lees verder op Eeuwig Weekend.

  | 21 December 2009 |
» Technische problemen brengen Melody Gardot niet van de wijs

De gang naar het podium van de Amerikaanse jazzzangeres Melody Gardot is op zijn minst opmerkelijk: op haar 19e werd ze op haar fiets aangereden door een auto en belandde in het ziekenhuis. Om te herstellen volgde ze muziektherapie. Het duurt maar vijf jaar voor ze de wereld veroverde met zelfgeschreven blues- en jazznummers.

Afgelopen én vorig jaar stond ze al op North Sea Jazz Festival. Niet weggemoffeld in een klein zaaltje achteraf, maar als een act met naam. Dat is ook vooral te danken zijn aan haar opmerkelijke niveau van professionaliteit en daadkracht, waar het publiek op 16 november in de nieuwe Rabozaal van de Melkweg in Amsterdam een flink staaltje van meekrijgt. Want ondanks haar jonge leeftijd laat ze haar toehoorders ongehoord lang wachten omdat madame niet tevreden is met het geluid. Tenminste, zo wordt ons verteld.

Bijna twee uur nadat de deuren open zouden gaan mogen we de zaal betreden en dan nog laat ze een half uur op zich wachten. Het is dan kwart voor tien en sommige toehoorders houden het dan al voor gezien.

Wanneer ze met haar bandleden aan de zijkant van de zaal opkomt en zich à capella zingend naar het podium beweegt, valt haar een flink boegeroep ten deel. Dit moet niet makkelijk zijn voor de dame, maar ze gaat onverstoorbaar door.

Lees verder op Cultuurpodium Online.

  | 25 November 2009 |
» New Moon: Deel 2 in de Twilightsaga laat drama achterwege

Precies een jaar nadat deel 1 van de Twilightsaga, Twilight (Catherine Hardwicke, 2008), in de bioscoop verscheen en een grote bioscoophit werd, is het tijd voor de release van deel 2: New Moon (Chris Weitz, 2009). Gebaseerd op de bestseller van Stephenie Meyer is het altijd afwachten hoe de film zich zal verhouden tot het boek. In hoeverre streven de makers naar een exacte kopie? In hoeverre wijken ze af? Eeuwig Weekend las het op tieners gerichte boek en keek de film. Een verslag.

Zakdoekjes mee?
Persoonlijk verwacht ik een ongekend drama op het scherm. Lag in deel 1 de nadruk op het ontstaan van de liefde tussen Edward, een vampier en Bella, een stervelinge, in het tweede deel verlaat hij haar met de gedachte dat dit het beste voor haar is. Hun samenzijn brengt Bella in gevaar, aangezien zij een verdomd lekker hapje is voor vampiers die het niet zo nauw nemen met de regel niet te doden en vegetarisch te leven (vegetarisch betekent in dit geval: bloed van dieren drinken ipv mensen).

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  | 19 November 2009 |
» Garage: Mistroostig Iers realisme

De Ierse film Garage (Lenny Abrahamson, 2007) heeft nogal wat prijzen in de wacht gesleept, waaronder beste film op het filmfestival in Cannes. En dat is begrijpelijk. Iedereen die deze tragi-komische art-house film ziet mag concluderen dat hier een bijzondere prent is gemaakt. Garage toont een rauwe en mistroostige kijk op het Ierse plattelandsleven met uit het leven gegrepen karakters.

Pat Shortt als Josie
Drager van de film is de bekende Ierse komiek Pat Shortt. Hij vertolkt de rol van Josie, die een garage runt onder toeziend oog van zijn voormalig klasgenoot Mr. Gallagher. Josie is niet helemaal goed bij zijn hoofd, iets waar sommigen van profiteren en anderen oprecht van kunnen genieten. Zijn leven bestaat vooral uit eenzaamheid. Vrienden heeft hij niet; de mannen in de kroeg en truckchauffeurs maken wel een praatje met hem, maar tonen geen vriendschap. Hij is op zichzelf aangewezen, maar heeft daar vrede mee.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  | 16 November 2009 |
» Presentatie verhalenbundel ‘Verhalen van de straat’ (24 auteurs, 25 verhalen)


Op 22 november a.s. om 14.00 uur
Paardcafé Prinsengracht 12 Den Haag

Met optredens van...
Alexander Franken (muziek)
Overhandiging eerste exemplaar aan de hoofdredacteur van het Haags Straatnieuws: Elke Swart
Adriaan Bontebal
Heleen van der Kemp
Maarten Willems (muziek)
Harry Zevenbergen
Tara van de Wilgen
pauze
Theo van Rijn
Trudy Selier
Michiel Mulder & Annick Huijbrechts
(muziek)
Ton Zijp
Jeroen de Vos

en direct na afloop
Ragmob (muziek)

Presentatie: Debby van den Bergh & Karel Kanits

  | 07 November 2009 |
» Afterwards: John Malkovich als boodschapper van de dood

Het zou me niet verbazen als het thema van Afterwards (Gilles Bourdos, 2008) velen afschrikt: de film staat namelijk in het teken van de dood. Maar de manier waarop er met dit thema is omgesprongen is zó vernuftig en ingetogen, dat die schrik ongegrond is.
Het gezin waar het om draait is ontwricht door de wiegendood van hun jongste telg. Het is de reden waarom vader Nathan (Romain Duris) van zijn vrouw is gescheiden en thans als zeer succesvol advocaat in New York woont. Tijd voor zijn andere telg, een dochter, heeft hij nauwelijks.

Het begin van deze film geeft de scène weer waar de hele film op is gestoeld. We gaan terug in de tijd en zien de 10-jarige Nathan met zijn vriendinnetje Claire bij het water spelen. Wanneer zij door de steiger zakt beveelt ze Nathan hulp te halen, maar als hij bijna thuis is wordt hij geschept door een auto. Hij is er zeer ernstig aan toe en zijn ziel verlaat zijn lichaam. Maar iets brengt hem terug, hoe mooi het aan gene zijde ook is. Wanneer hij ontwaakt uit zijn coma stelt een dokter hem de vraag waarom hij terug is gekomen. Het antwoord wordt pas later aan de kijker duidelijk gemaakt.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  | 26 Oktober 2009 |
» Chéri: Hoe een mogelijke liefde onmogelijk wordt gemaakt

De eerste minuten van de film Chéri (Stephen Frears, 2009) winden er geen doekjes om: de monden van de hoofdpersonen hebben elkaar binnen tien minuten gevonden. Een lustvol startsein voor de rest van de rolprent, waarin Michelle Pfeiffer als rijke courtisane Léa de Lonval en de jonge Chéri (Rupert Friend), die zij al kent vanaf zijn zesde, elkaars minnaars worden tegen een Frans jaren ‘20 decor.

Voor minnaarsbegrippen houdt hun relatie lang stand, zes jaar maar liefst, en wordt uiteindelijk verbroken door de moeder van Chéri die een kleinkinderwens heeft. En kinderen, daar is Léa toch echt te oud voor.
Chéri wordt uitgehuwelijkt aan een jong onwetend meisje met veel geld. Er zit niets anders voor Léa en Chéri op om gedwongen afscheid van elkaar te nemen.
Léa kent het klappen van de zweep en doet naar de buitenwereld toe luchtig over haar verbroken relatie, maar tussen de vier muren van haar verschillende huizen lijdt ze intens verdriet. Ze vlucht naar een hotel in de hoop daar een nieuwe minnaar te vinden, maar merkt als snel dat niemand aan Chéri kan tippen.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  | 20 Oktober 2009 |
» Geschiedenisles van Pascal Theunissen

Voor velen is New York hun favoriete vakantiebestemming. Wie er is geweest, is meestal lyrisch over de stad. Dat geldt ook voor Pascal Theunissen, journalist en blogger. In 2004 zette hij voor het eerst voet op New Yorkse grond en was verkocht. Toen hij enkele jaren later de kans kreeg om vanwege zijn werk een aantal jaar in de Big City te gaan wonen, hoefde hij geen moment na te denken en verhuisde naar Brooklyn.

Eenmaal gesetteld was hij nieuwsgierig naar de Nederlandse historie. Ons volk heeft veel betekend voor de stad, maar de sporen zijn niet altijd even duidelijk aanwezig en een gids is er niet. Pascal besloot daarom zelf een boek te schrijven. In het jaar waarin de betrekkingen tussen New York en Amsterdam worden gevierd, publiceert hij zijn boek ‘Van Kees tot Yankees in New York’.

Lees verder op about:blank.

  | 04 Oktober 2009 |
» Plaatjes kijken in weer en wind

Twee verschillende films met één duidelijke overeenkomst kwamen kortgeleden uit: de Turkse film Iklimler (’de klimaten’) en de Nederlandse (maar Duits gesproken) film Winterstilte. Hun overeenkomst? De ijzige winter.

Iklimler: Van zomer naar winter
Ze kijkt naar hem. Lacht wanneer hij struikelt, maar kan daarmee haar afwezige blik vol verdriet niet verbloemen. Een glimlach speelt om haar mond wanneer hij uitgeteld op de bijrijdersstoel ligt te slapen. Meteen daarna toont haar gezicht weer die afwezige blik. Wanneer ze die avond met vrienden tafelen, wordt hen een zeer directe vraag gesteld: “Jullie lijken geïrriteerd. Wat is er?”

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  | 02 Oktober 2009 |