Donderdag 04 Februari 2010 at 11:09 pm
Vandaag keek ik naar 'Generatie 2010', een programma van de NCRV waarin pasgeborenen 18 jaar lang gevolgd zullen worden. De baby's zijn in dezelfde periode geboren als Dylan en het is zo leuk om te zien hoe de kersverse ouders worstelen met het aankleden van hun verse aanwas, en met elkaar (vooral tijdens de bevalling).
Hier in huize Dylan krijgt regelmaat steeds meer de overhand, en dat is prettig. Al zit ik wel het grootste gedeelte van de dag gekluisterd aan de bank omdat ons mannetje bij mij op de buik in slaap wil vallen in plaats van zijn wiegje. Hoewel ik daardoor nauwelijks tijd heb voor andere dingen en me tijdens de spaarzame minuten als een Speedy Gonzales door het huis beweeg om snel een wasje te draaien, op te vouwen, af te wassen of te internetten, vind ik het ook boel gezellig. (Een draagdoek is nog geen optie omdat dit te zwaar is met het oog op de wond.) Er zit dus niets anders op dan Dylan laten wennen aan overdag zelf in slaap vallen in zijn wieg. Door hem, nadat hij in diepe slaap is, terug te leggen in zijn wieg (dat gaat soms goed, soms niet). Of door hem even te laten jengelen zodat hij de tijd krijgt om zelf de slaap te vatten.
Het is zoeken en leren begrijpen. We worden er steeds beter in. :)
Zaterdag 30 Januari 2010 at 8:21 pm
Stond ik vandaag zomaar in de supermarkt. Op zaterdagmiddag, om half zes. Het was druk, mijn wond trok aan alle kanten maar ik sjeesde met een stille Dylan in de kinderwagen door de meute heen terwijl lief de winkelwagen onder zijn hoede nam. En vond ik 't vorige week nog boel bijzonder toen ik voor het eerst iets kocht in een winkel om de hoek, nu viel het me niet eens op dat ik de supermarkt ruim een maand niet van binnen had gezien. Een goed teken, me dunkt.
Dylan sliep als een roosje, maar eenmaal thuis was het brullen geblazen. Na wat voeding en in slaap vallen op mijn buik, konden we hem overhevelen naar het voedingskussen en sliep hij zowaar verder. Dat is even wennen na een paar avonden met gebrul, te wijten aan darmkrampjes. Zou het echt helpen dat ik vandaag geen chocola, vla en yoghurt heb gegeten?
Vrijdag 29 Januari 2010 at 09:35 am
Van oktober tot december deed ik wekelijks aan zwangerschapsfitness met nog elf andere zwangeren. We hebben elkaar sinds 1 december niet meer gezien, maar zijn inmiddels driftig aan het mailen over onze bevallingen. Wat blijkt?
Van de tien bevallingen:
- is er negen keer een jongetje uitgekomen
- zijn er vier bevallen op 28 december en drie op 29 december
- zijn de meesten bevallen in het Lucas Ziekenhuis (vooral omdat andere ziekenhuizen vol zaten)
Alsof we elkaar er op uitgezocht hebben...
Woensdag 27 Januari 2010 at 10:15 pm
In de reacties werd gevraagd om wat statistieken: hoe zwaar, hoe lang, enz. Bij deze!
Hoe lang Dylan is, dat weten we niet. Kinderen worden tegenwoordig niet meer gemeten bij de geboorte, en zeker stuitekinderen niet omdat de heupen dan teveel belast worden. Gokje van de verpleegster: 48 centimeter. Ik heb gister een meetlint langs de kleine gehouden en kwam op 52-54 centimeter.
Dan het gewicht. 2975 Gram was hij bij de geboorte. Vandaag was hij 3820 gram. In een maand tijd is hij bijna een kilo gegroeid! Dat is heftig, maar niet verontrustend. Last heeft hij wel van zijn groeispurt. Hopelijk gaat het de tweede maand iets minder snel zodat hij minder last heeft.
Hij heeft een echt jongenskoppie, zijn überblonde haar wordt al iets donkerder en zijn ogen lijken steeds blauwer te kleuren. M.a.w.: leek hij eerst onwijs op papa, nu begint hij meer mama-kenmerken te krijgen. Het werd tijd. ;)
En ja, als je op drie hoog woont is een kinderwagen gedoe. We hebben niet voor niets een Bugaboo Bee, zodat we niet met een reiswieg hoeven te zeulen en maar 7 kilo naar beneden hoeven te sjouwen. Komt er op neer dat lief de kinderwagen sjouwt en ik Dylan in een draagdoek en beneden overhevel.
Vandaag ging de reis naar het consultatiebureau. En ik ging mee! Dat waren niet één, niet twee, niet drie, maar vier straathoeken! En daarna ging ik nog naar een paar winkels ook. Een hele mijlpaal. Volgende keer ga ik mee boodschappen doen.
De borstvoeding gaat na veel gekloot best goed. Vooral liggend voeden rules (ik ben lui). Tijdens het voeden kijk ik tennis (Australian Open) of speel ik met de iPhone van lief. Of kijk ik naar mijn mannetje dat steeds vaker zijn ogen open heeft.
Darmkrampjes zijn niet leuk, groeispurten ook niet. We zijn veel bezig met het troosten van het mannetje, dat vaak met een speentje op mijn borst in slaap valt en waardoor ik aan weinig toekom, maar wel veel rust. 's Nachts slaapt hij goed en dat is mooi meegenomen.
En natuurlijk mag een foto niet ontbreken.
Woensdag 20 Januari 2010 at 5:36 pm
Je hebt retro en je hebt retro. Dit pakje, wat ik ruim 35 jaar geleden ook aan had, vind ik niet bijzonder mooi. Beetje pipo-achtig, maar hé, retro is retro. Het is het eerste pakje van vroeger dat hij past. Als hij wat groter is, krijgt 'ie een mooier retropakje aan.
(klik voor groter)
Zondag 17 Januari 2010 at 1:29 pm
Een mens wil altijd meer en sneller dan hij kan. Wat dat betreft zijn baby's een fijne spiegel, die geven zich gewoon over aan het moment. Iets waar ik lering uit kan trekken, want me overgeven aan de traagheid van mijn herstel valt me zwaar. Ik kan maar niet uit mijn hoofd zetten hoe sneller mijn herstel zou gaan als ik natuurlijk was bevallen. Achteraf is het makkelijk praten, maar misschien ook niet, want als ik, of liever gezegd wij, voor een natuurlijke bevalling hadden gekozen was ik uiteindelijk misschien ook op de OK beland of had Dylan een beschadiging opgelopen.
Je hebt alleen zekerheid over het verloop van de keus die je hebt gemaakt.
Gister was de sneeuw eindelijk verdwenen en durfde ik weer een stapje buiten de deur te wagen. Ik liep tot de tweede hoek van de straat. Gek hoe zo'n klein eindje opeens megaver lijkt.
Vandaag ging ik een blokje om. Hoe fantastisch het ook is om met lief en kind te kunnen wandelen, ook al is het maar voor 10 minuutjes, moeilijk vind ik het ook. Want de wond trekt, doet pijn en ik word maar weer eens met de neus op de feiten gedrukt: voorheen draaide ik mijn hand niet om voor een wandeling naar de supermarkt, nu is dat out of the question.
Gretig en hongerig ben ik en kijk uit naar de stappen die ik nog ga maken zodat ik uiteindelijk wél in die supermarkt sta. Het kan me niet snel genoeg gaan.
