Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Lost

Zaterdag 29 Mei 2010 at 10:00 pm

Er is steeds die vergelijking met vorig jaar. Zo was ik vorig jaar ruim een maand zwanger toen ik en mijn collega's een teamuitje hadden. Een hel was het om mee te gaan op puzzeltocht op de Wallen. De hitte, de toeristische drukte, de stank, de pijn en de vermoeidheid. Na verloren te hebben en een drankje taaide ik dan ook af. Het was mooi geweest.

Afgelopen week gingen we, wederom, op puzzeltocht. Dit keer in de Jordaan. En hoe anders was mijn gevoel nu. Want er was nog steeds pijn (van de keizersnede) en vermoeidheid, maar dit keer overheerste het gelukkige gevoel. En mensen, ik ben best fanatiek als het om puzzelen gaat. Want twee keer op rij verliezen laat ik me niet gebeuren!

De speurtocht was qua organisatie niet je-van-het: het duurde te lang, het was te ver lopen, onze twee groepen zaten te dicht op elkaar en de vrouw van het smalste huisje van Amsterdam werd boos omdat we meetten hoe breed haar huisje was. Maar, ik zag eindelijk de Westerkerk van binnen, dronk tussen echte (rokende) Jordanezen een drankje in Café Lowietje (het Baantjer-café) en leerde wat 'miegemen' is (stiekem windjes laten). Kortom, het was één en al gezelligheid.

In Café Rooie Nelis werden de juiste antwoorden geteld. Ik had er een goed gevoel over, het was beter gegaan dan vorig jaar. We kwamen op 73 punten uit. Dat was hoog, maar niet zo hoog als de score van de tegenpartij: 78 punten. Wéér verloren!

Na een drankje taaide ik teleurgesteld af. En keek thuis nog eens naar de foto's die ik onderweg had gemaakt. O.a. van dit stuntende mannetje:

Bij ons in de Jordaan

Hoe dan ook, u begrijpt, volgend jaar is het tijd voor een gruwelijk vette revanche!

Als vanouds

Maandag 19 April 2010 at 4:38 pm

Ik moet zeggen, ik ben blij dat ik niet meer de godganse dag thuis zit. De deuren naar de buitenwereld zijn geopend en de frisse lucht die het met zich meebrengt laat ik met alle plezier door mijn (te) kortgeknipte haren waaien. Het is fijn om onder de mensen te zijn en mezelf nuttig te maken.

Collega's vroegen me of ik het niet vervelend vond om weer aan de slag te gaan. Na vier maanden vrijheid is het toch raar om weer op het werk te verschijnen?

Dacht het niet!
En het begrip vrijheid is hier niet op zijn plaats. Moeder zijn betekent nou niet dat je gigantisch veel vrije tijd hebt. En als je dan ook nog herstellende bent is het juist fijn om weer mee te kunnen draaien.

Na het warme onthaal compleet met cadeaus zag ik mijn omgeving al snel weer als vanouds worden. Niet alleen het werk, maar ook de grapjes en onderlinge irritaties. Met mijn twee uurtjes sluit ik de deur voor ik me er aan kan ergeren.

Bijzonder grappig zijn de mensen die me groeten alsof ik er gister nog zat. Anderen onthalen me juist als een verloren gewaande dochter.
Ik vind het allemaal prima. Ik vermaak me wel. Ik laat het gevoel meer te zijn dan een moeder maar al te graag bezit van me nemen.

Aan 't werk!

Dinsdag 06 April 2010 at 11:10 am

Na vier maanden thuiszitten is het tijd om me voor een aantal dagen per week bij mijn collega's te voegen. Ergens was ik jaloers op het Zweedse systeem: daar krijgen moeders een jaar verlof. Maar hier zet de terugkomst naar de werkvloer iets in de gang wat mij goed zal doen: ritme, activiteit en sociaal doen. Na vier maanden op mijn kont te hebben gezeten en naar de muren om me heen te hebben gestaard is het wel eens goed om op de fiets te klimmen, mee te draaien in de maatschappij en overtollig zitvlees de deur te wijzen.

Het grote nadeel is dat ik mijn mannetje moet missen. Maar voor zover ik kan inschatten vindt hij het prima op de crèche. Hij geniet vooral van de andere kindjes die hem willen aaien en zoenen. Dat aaien en zoenen heeft hem al wel wat opgeleverd: een fikse verkoudheid. Tja.

De lente doet ook een fijne duit in het zakje waardoor het geen straf is om naar buiten te gaan. Logistiek gezien zal het nog wel wat voeten in aarde hebben: de kinderopvang is niet bij ons om de hoek. Aan de andere kant mogen we allang blij zijn een plek te hebben gevonden, dat valt tegenwoordig ook niet mee.

Overigens begin ik met twee uurtjes per dag. Het herstel valt nog altijd tegen. Ik kijk er dan ook wel naar uit, twee uurtjes is te overzien. Wellicht kan ik dan ook weer dingen doen die al vier maanden op mijn to-do-lijstje prijken: naar de kapper, zwemmen, massage, tandarts, fietsenmaker en osteopaat. Want als je zeeën van tijd hebt, kom je eigenlijk nergens aan toe. Morgen ligt er immers weer een lege dag in het verschiet. Maar nu ziet morgen er anders uit. Gevuld. En dat is nou net de schop onder de kont die ik nodig had.

Handje

Pechdag

Donderdag 01 April 2010 at 2:48 pm

1 April is niet alleen een domme-grappen-dag, maar ook een domme-pech-dag. Moet u zich voorstellen: auto van ConnectCar gereserveerd van 11 tot 2, kind aan de borst tot 5 voor 11, mezelf streng toespreken om niet te gaan haasten en stressen (nergens voor nodig), kwart over 11 bij de auto met MaxiCosi die we vastzetten op achterbank en de auto starten.

De auto starten.

Er lichten allerlei lichtjes op. Benzine op, accu leeg, deur niet goed dicht. Geen idee wat er aan de hand is, maar zeker is dat ik de auto niet aan de praat krijg. Ik bel de Hotline van ConnectCar om vervolgens zeven minuten lang te horen dat alle lijnen bezet zijn. 'Toets een 0 om een boodschap achter te laten.' Ik toets 0, de verbinding wordt verbroken.

Lief probeert een andere auto van ConnectCar te reserveren via zijn iPhone, maar de internetverbinding is instabiel zodat we na twintig minuten wachten en proberen afdruipen (letterlijk, want het regent).

Misschien had ik beter morgen kunnen gaan. Op Goede Vrijdag.

Plasalarm

Dinsdag 20 Oktober 2009 at 07:42 am

Het alarm ging. Het alarm gaat wel vaker. We halen dan onze schouders op en gaan gewoon door met ons werk. "Volgens mij moeten we naar buiten," zei een collega. Ze had inside-information, dat er een vergadering was van BHV-ers.

Maar er liepen nog BHV-ers op onze afdeling rond die niet werden opgepiept en dus bleef iedereen braaf zitten. Tot het alarm weer klonk en een stem uit de luidspreker ons verzocht het pand te verlaten.

Op dat moment ging bij mij het plasalarm af.

Ik had nog nooit eerder een oefening meegemaakt, maar had gehoord dat je wel een kwartier buiten kon staan wachten. En dat in een kou als deze. Zonder wc bij de hand. Dus besloot ik dat ik eerst ging plassen voor ik me met de meute liet meevoeren. Maar ik liet me overhalen door een collega om toch mee te gaan, vond dat halverwege geen goed idee en glipte een andere afdeling op om op zoek te gaan naar een wc. Ik vond er twee, maar beide op slot. Waren ze met opzet afgesloten? En wat nu?

Ik ging nog een verdieping lager, liep daar gelukkig geen BHV-er tegen het lijf en trippelde (rennen is er niet meer bij) naar de wc. Ging opgelucht zitten, plaste en hees mijn broek op toen er op de deur werd geklopt. Ik opende de deur, toonde mijn buik waarmee ik aangaf dat ik toch echt niet zonder te plassen een kwartier in de kou buiten wilde staan. Dat begreep ze, maar ik moest nu toch echt voortmaken. Ik trippelde naar de nooduitgang en verliet als één van de laatsten het gebouw.

Eenmaal buiten had de BHV-clan net besloten dat het einde oefening was: iedereen mocht weer naar binnen. Ja, als ik had geweten dat het van zo'n korte duur was, had ik ook niet hoeven plassen!
Dus was ik als eerste terug op de afdeling en zat triomfantelijk achter mijn bureau de andere collega's op te wachten. En moest ik toch even uitleggen dat mócht er een serieus alarm afgaan, ik er dan echt wel voor zou zorgen dat ik met mijn zwangere buik als eerste buiten zou staan!

Ondergesneeuwd

Zondag 27 September 2009 at 07:03 am

Op mijn laatste werkdag van de week kwam een manager aanschuiven om te vertellen over zijn project waar ik een korte bijdrage voor had geleverd. "Drie dingen ben ik deze week vergeten," vertelde hij. Eentje pakt toevalligerwijs positief uit, de andere niet.

Maar ik moest inwendig een beetje grinniken. Zie je wel dat anderen ook fouten maken? Zelfs een doorgewinterde manager als hij was ondergesneeuwd door de drukte en daardoor dingen vergeten. En hij kan zwangerschapsdementie niet eens als excuus gebruiken!

Veel geschreeuw en weinig wol

Vrijdag 11 September 2009 at 07:06 am

Gister was weer zo'n hyperdrukke dag op het werk waar ik velen nerveus van zag worden. En waar iedereen boos of nerveus gaat zitten zijn, schiet ik in de relativerings- en kalmeerstand. Überhaupt begrijp ik niet waarom mensen meteen in de stress en prompte boosheid schieten, maar inmiddels weet ik dat dat meer zegt over de ander dan over mij, ook al ligt de fout bij mij.

Overigens was dat laatste niet eens zeker, dat wil ik toch even gezegd hebben (zo ben ik dan ook wel weer).

Met het klimmen der jaren heb ik eindelijk door dat wanneer je fouten permitteert van anderen, je van jezelf ook fouten mag maken. Natuurlijk blijft mijn eerste intentie om een schuldige aan te wijzen en mijn handen van het vuil gemaakte werkje af te trekken, maar dat slaat helemaal nergens op. Een oplossing krijg je er niet mee en om nou mokkend naar een oplossing te zoeken is ook niet je van het. Vindt vooral mijn hyperoptimistische bui niet.

Zo begon ik gister bloedje chagrijnig. Want als ik chagrijnig ben, ben ik ook bloedje chagrijnig. Het sloeg nergens op, ging er gehaast van werken. Terwijl ik zo goed wist dat ik meer bergen verzet door simpelweg relaxt te zijn, ook al stort de boel om me heen in elkaar. Dus werd ik naarmate de dag vorderde meer ontspannen, zeker toen iedereen ging gillen en pissig ging zijn.

Ik kon niet anders.

Eenmaal thuis stortte ik niet in, maar bleef ik vrolijk en hoefde geen troostvoer. Even nadenken over hetgeen wat er was gebeurd deed ik wel, maar piekeren werd het niet.

Al die zwangerschapshormonen laten me zo duidelijk inzien hoe relaxt werken in mijn voordeel is. 't Zou eigenlijk voor iedereen beschikbaar moeten zijn. Zou een hoop wol schelen.

Pauzewandelweer

Zondag 05 Juli 2009 at 07:00 am

De pauze vullen mijn collega's en ik altijd op met een wandeling van ongeveer een half uur. Een fijne werkonderbreking kan ik je vertellen, zo struinend langs de snelweg en het water. We wandelen steevast langs het weitje met schapen, pony, kippen, kalkoenen en konijnen (waarschuwen de eigenaar ook als er iets aan de hand is met de beesten), trotseren de wind die machtig loeit als we onder de snelwegen doorlopen en genieten van het kabbelende water als we over de kade lopen.

Vanwege de lichaamsbeweging (je zit per slot van rekening toch acht uur op je kont) en het leegmaken van het hoofd willen we koste wat het kost een ommetje maken. Oké, behalve als het heftig regent dan, want natgeregend achter je bureau plaatsnemen is ook niet je-van-het. Maar wat te denken van hitte? Lijkt een uitgelezen kans om van het weer te genieten, binnen in de airco heb je namelijk geen idee van de buitentemperatuur. Maar dat laatste is ook een handicap, want soms is de hitte too much en kan je maar beter achter je bureau blijven zitten. Alleen heb je daar dan geen idee van.

Zoals afgelopen donderdag. De hitte was drukkend, het was benauwd, maar wij besloten ons er niets van aan te trekken en liepen ons gewoonlijke rondje. Maar eenmaal terug achter mijn computer lukte het me niet om af te koelen ondanks de airco, die het natuurlijk op zo'n moment laat afweten. Ik werd witter en witter, bleker en bleker. Toen de collega's allemaal de ruimte verlieten voor een presentatie (die overigens in een snikhete ruimte plaatsvond) bedankte ik en bleef bleek achter. Maar de afwezigheid van de anderen gaf mij de nodige zuurstof en ik knapte langzaam wat op. Zodat ik na verloop van tijd mijn gezicht kon laten zien op de barbecue, waar een collega opmerkte dat ze bang was dat ik van mijn stokje zou gaan.

Ik ook, maar ik hield het vol. Al is schaduw me opeens heilig sinds donderdag. Maar bij de anderen ook. En zo kwam het dat op vrijdag een gejuich van de afdeling opsteeg toen de eerste regendruppels vielen. Ik was dan wel degene die bijna van haar stokje was gegaan, de anderen zweetten zich een slag in de rondte en waren net als ik maar wat blij met wat koelte. We kijken dan ook met z'n allen uit naar volgende week. 19 Graden? Dat bestempelen wij als perfect pauzewandelweer!

Berusting

Donderdag 25 Juni 2009 at 07:21 am

Die ochtend parkeerde ik mijn fiets in de opvallend lege fietsenstalling. Het was duidelijk dat er veel collega's op vakantie waren. 
Het was een gewone werkdag waarop ik een langlopende klus afrondde en klanten te woord stond. Aan het eind van de dag wenste ik mijn collega's goedenavond en slofte met muziek van Rebekka Bakken op mijn hoofd naar de fietsenstalling. Ik haalde het kettingslot eraf, stak de sleutel in het Axa-slot en trok aan het stuur om mijn fiets uit het rek te halen.

Geen beweging.

Toen ik eens goed naar mijn voorwiel keek zag ik een onbekende kabel. Vastgeklonken aan de fiets die tegenover de mijne stond. Onnadenkend door de stang van het fietsenrek gestoken en mijn wiel meegenomen.

Ik keek er naar en haalde mijn schouders op. Negen jaar lang had ik mijn fiets geparkeerd in het steevast overvolle fietsenrek op het Leidseplein. Collega's klaagden over gestolen fietsen en sloten die per ongeluk door hun handremkabel waren gestoken. Nooit was mij zoiets overkomen. En nu, op een rustige dag waar volop plek was, had iemand mijn fiets vastgeketend.

Het moest er simpelweg een keer van komen.

Ik belde nog wel even naar mijn fietsgrage collega boven, of het misschien de zijne was. Helaas. De conciërge mocht alleen in noodgevallen een omroepbericht plaatsen en zo kwam het dat ik mij lopend richting metro bevond. Ik haalde mijn schouders op en berustte in mijn lot.

Die berusting verdween even toen ik overstapte op de tram. In de tram was het heet en werd ik misselijk van het achteruit rijden. Met zulk een mooi weer hoorde ik niet in de tram, maar op de fiets! Had ik niet meer kunnen doen om de eigenaar van de fiets te achterhalen?

Nee. Hier had ik gewoon geen controle over. Hier kon ik niets aan doen. Ik kon alleen maar naar huis gaan, morgenochtend weer de tram en metro pakken en duimen dat de eigenaar zijn fiets van slot had gehaald. En daarmee de mijne ook.

(Maar als die rotzak inmiddels mijn fiets niet van zijn slot heeft gehaald dan zijn mijn rapen gaar!)

Overmoed

Vrijdag 19 Juni 2009 at 07:23 am

Mijn nieuwe functie beoefen ik nog niet zo lang, en tóch voerde ik gister te relaxt mijn werkzaamheden al uit. Er ging iets fout, buiten mijn schuld om, er ging nog iets fout, weer buiten mijn schuld om, er ging nog iets fout, mijn schuld, er ging nog iets fout, mijn schuld.

Die laatste twee foutjes heeft waarschijnlijk niemand opgemerkt. Iets met de feestelijke aankleding die door mijn toedoen iets minder feestelijk was dan vorige keer. Die eerste twee foutjes troffen de groep mensen die ik begeleidde. Gelukkig was er een oplossing voorhanden en kon ik alles stante pede in goede banen leiden.

Na het evenement noteerde ik een waslijst aan dingetjes waar ik een volgende keer rekening mee moet houden. Zodat ik mezelf scherp kan houden en niet te snel denk dat ik er al ben. Was overmoed niet zelden goed?

Aukje elders

» BEL AMI
  Geen reacties |
» SHAME
  Geen reacties |
» EXTASE - LAUREN KATE
  Geen reacties |
» NORTH & SOUTH
  Geen reacties |
» PASSIE - LAUREN KATE
  Geen reacties |
» KWELLING - LAUREN KATE
  Geen reacties |
» FALLEN - LAUREN KATE
  Geen reacties |
» HOMELAND
  Geen reacties |
» EEN KEUKENMEIDENROMAN
  Geen reacties |
» THE MAN FROM EARTH
  Geen reacties |