Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

generic_cialis (WK): Regards for helping out, superb information.
viagra_india (Magische gegevens…): Appreciate it for helping out, great information.
viagra (WK): hi! , Everyone loves a persons writing quite definitely! promote many of us keep up a correspondence …
online_viagra (Magische gegevens…): Very interesting topic , appreciate it for posting . The friendship that can cease has never been re…
annieoroberts (Glaasje draaien): It has some right facts that are written in an easy to recognize manner. Your post is always very hel…
annieoroberts (Driedubbel de klo…): Your writing skills are making us read more from your blog. Keep sharing such useful publish. I must …

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Bijna 4 weken

Vrijdag 22 Januari 2010 at 10:20 pm

2010-02/dylan22jan10_1.jpg

(klik voor groter)

Dylan goes retro

Woensdag 20 Januari 2010 at 5:36 pm

Je hebt retro en je hebt retro. Dit pakje, wat ik ruim 35 jaar geleden ook aan had, vind ik niet bijzonder mooi. Beetje pipo-achtig, maar hé, retro is retro. Het is het eerste pakje van vroeger dat hij past. Als hij wat groter is, krijgt 'ie een mooier retropakje aan.

2010-02/dylan20jan10.jpg

(klik voor groter)

Blokje om

Zondag 17 Januari 2010 at 1:29 pm

Een mens wil altijd meer en sneller dan hij kan. Wat dat betreft zijn baby's een fijne spiegel, die geven zich gewoon over aan het moment. Iets waar ik lering uit kan trekken, want me overgeven aan de traagheid van mijn herstel valt me zwaar. Ik kan maar niet uit mijn hoofd zetten hoe sneller mijn herstel zou gaan als ik natuurlijk was bevallen. Achteraf is het makkelijk praten, maar misschien ook niet, want als ik, of liever gezegd wij, voor een natuurlijke bevalling hadden gekozen was ik uiteindelijk misschien ook op de OK beland of had Dylan een beschadiging opgelopen.

Je hebt alleen zekerheid over het verloop van de keus die je hebt gemaakt.

Gister was de sneeuw eindelijk verdwenen en durfde ik weer een stapje buiten de deur te wagen. Ik liep tot de tweede hoek van de straat. Gek hoe zo'n klein eindje opeens megaver lijkt.
Vandaag ging ik een blokje om. Hoe fantastisch het ook is om met lief en kind te kunnen wandelen, ook al is het maar voor 10 minuutjes, moeilijk vind ik het ook. Want de wond trekt, doet pijn en ik word maar weer eens met de neus op de feiten gedrukt: voorheen draaide ik mijn hand niet om voor een wandeling naar de supermarkt, nu is dat out of the question.

Gretig en hongerig ben ik en kijk uit naar de stappen die ik nog ga maken zodat ik uiteindelijk wél in die supermarkt sta. Het kan me niet snel genoeg gaan.

Twee weken extra

Dinsdag 12 Januari 2010 at 10:34 am

Het is een raar idee dat vandaag de uitgerekende datum is, terwijl Dylan er al twee weken en een dag is. Dat is twee weken extra verlof met m'n kind, twee weken extra voor mijn herstel, twee weken lang geworstel al achter de rug. En een geworstel was het. Met de borstvoeding welteverstaan. Dachten we wel te weten de signalen te herkennen wanneer hij honger had, vandaag bleek het omgekeerde het geval: het aangeven van honger en het hebben van darmkrampen lijken nogal op elkaar wist de lactatiekundige te vertellen. En wij maar denken dat ons kind geen darmkrampen had.

Hij groeit dan ook méér als kool. Kweken we zomaar een dikkertje. Was het niet zo gek dat dat ene broekje opeens zo strak zat. Dus gooien we het roer nu om. Wordt er nu meer gebruik gemaakt van een draagdoek, de wandelwagen en een speen om het kind te kalmeren in plaats van de borst. En dat is een hele opluchting kan u vertellen. Hopelijk ook voor de darmpjes van Dylan.

2010-01/dylan10jan10_1.jpg

Ach, voetjes

Donderdag 07 Januari 2010 at 7:00 pm

voetjes

(klik voor groter)

Uitvasie

Woensdag 06 Januari 2010 at 2:51 pm

Het was een complete invasie hier in huize Dylan. Kraamhulpen, verloskundigen, de GGD en een heuse lactatiekundige belden de afgelopen anderhalve week aan. Sinds vanmiddag zijn ze allemaal pleite. Ik heb er best vertrouwen in dat we het kunnen rooien met z'n drietjes, maar wat een grote leegte laten ze achter. Bovendien was het erg leuk om met ze te praten over de bevalling en hoe het met Dylan en mij gaat.

Morgen is de eerste dag dat er niemand bij ons zal aanbellen. Dat we helemaal alleen met z'n drietjes zijn.

Ik kijk er best wel een beetje naar uit.

Aukje elders

» Les âmes grises: grijze zielen in kille sfeer

Tristesse is het Franse woord voor triestheid en een goede omschrijving voor de film Les âmes grises (Yves Angelo, 2005). Een grijze massa triestheid beweegt zich over het scherm. De harde winterkou heeft daar een aandeel in: het is -15 buiten. Maar ook de afstandelijke procureur, die het leven naar zijn eigen hand lijkt te zetten. Een meisje en een vrouw, die daar de dupe van zijn. Een ongehoord asociale rechter, waarbij zelfs de kijker zich gekleineerd voelt. Zwervers worden opgepakt en gedwongen tot bekentenissen. De oorlog die achter de heuvels woedt en vele slachtoffers maakt. De vrouw van een politie-agent die tussen die slachtoffers in het ziekenhuis haar kind ter wereld brengt. En sterft.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Ivo Victoria beschrijft zijn minder succesvolle alter-ego

Gister op de jaarmarkt in Edegem en vandaag tijdens Manuscripta in Amsterdam presenteerde blogger Ivo Victoria zijn debuutroman met de opmerkelijke titel: Hoe ik nimmer de ronde van Frankrijk voor min-twaalf-jarigen won (en dat het me spijt).

Dat is een hele mond vol, maar dekt precies de lading van het verhaal. Het geeft aan dat er een leugen in het spel is, dat iemand de waarheid heeft verdraaid om zich beter voor te doen dan hij is. Het is waar het hele boek om draait; een fantasierijk jongetje dat niet kan leven met de gedachte 'gewoon' te zijn. Hij probeert van alles uit, op de lagere school bijgestaan door zijn beste vriend Dries, die in hem gelooft en alles van hem slikt. Dus ook dat hij de ronde van Frankrijk voor min-twaalf-jarigen won.

Lees verder op about:blank.

  |
» Home: (Over)leven aan de rand van de snelweg

Een labiele huisvrouw, een werkende vader en drie kinderen wonen in een afgelegen huis aan de snelweg. Niet dat ze last hebben van de weg. Sinds tien jaar geleden de bouw begon, is de aanleg nooit voltooid. Geloven dat het project wordt afgerond doen ze dan ook niet meer, wat er ook gezegd wordt door de overheid.

Maar ze krijgen de schrik van hun leven als er opeens mannetjes en wagens verschijnen die het laatste stuk asfalteren. Het moment is toch aangebroken: de snelweg wordt geopend. Het gezin wordt daarmee afgesneden van de buitenwereld: wanneer zij boodschappen doen of naar school of werk gaan, moeten ze eerst de snelweg met bijbehorende vangrails oversteken. Natuurlijk is er geen rekening gehouden met hen waardoor ze zich in een gevaarlijke situatie bevinden. Maar naast het gevaar, is het ook nog eens zenuwslopend. Want stel je voor: van een oorverdovende stilte val je in een oorverdovend lawaai. Dag en nacht. En wanneer er een ongeluk is gebeurd staat iedereen voor je huis stil en naar binnen te koekeloeren.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Bling bling in de Hermitage

Het is dé hotspot, dé hype van het moment: de vernieuwde Hermitage in Amsterdam. In het voormalige Amstelhof, waar oude besjes huisden tot hun overlijden, heeft een deel van de collectie van de Russische tsaren sinds juni jongstleden haar intrek genomen. De BankGiro Loterij stuurde half Nederland een gratis toegangsbewijs voor twee personen met als gevolg dat de wachttijd voor de kassa kon oplopen tot een uur.

Maar ondanks die wachttijd en eigenlijk ook ondanks de gratis entree (wanneer iets gratis is, is het altijd een stuk leuker) bereikten lyrische kreten de media en mensen. Iedereen was enthousiast en onder de indruk. ‘Gaat dat zien!’ schreeuwden die lofuitingen. Dus nam ik mijn muntje en vriendin ter hand om de tentoonstelling Aan het Russische hof met eigen ogen te gaan zien.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Barbora Bobulova schittert in miniserie Coco Chanel

Hoewel ik kleren bij de vleet koop, ben ik geen modegek. Ook houd ik niet van parfum of mantelpakjes. Het merk Chanel is aan mij dan ook niet besteed. Maar de miniserie over het leven van Gabrielle ‘Coco’ Chanel die vorig jaar werd uitgezonden in Amerika en nu, na het succes van de net uitgekomen film met Audrey ‘Amélie’ Tautou, op dvd is uitgebracht, interesseert me wél.

Het gaat dan ook niet zozeer om de mode, al speelt het natuurlijk wel een grote rol. Nee, het gaat vooral om hoe een door nonnen opgevoed armoedig kind uitgroeit tot een mode-icoon. En dat levert een bijzonder boeiende vertelling op.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Hart op Straat

Tosti hart.

Lees verder op Hart op straat en overal.

  |
» De fatale kracht van onwetendheid

Wie herinnert zich het ontroerende oorlogsdrama La vita è bella (Roberto Benigni, 1997) niet? Een Joodse man en zijn zoon worden gedeporteerd naar een concentratiekamp, maar de vader laat zijn zoon in het ongewisse. Hij maakt er een spelletje van, zodat de gruwelheden niet tot zijn zoon doordringen. De makers van deze film hebben hetzelfde principe toegepast bij hun nieuwe film die vandaag op dvd verschijnt: The boy in the striped pyjamas (Mark Herman, 2009).

Bekeken we in La vita è bella de oorlog vanuit de ogen van een vijfjarig jochie in een concentratiekamp, in The boy in the striped pyjamas zitten we aan de andere kant van het hek. We volgen Bruno, acht jaar en zoon van een nazi-commandant. Alleen is Bruno van dat laatste niet op de hoogte. Hij weet dat zijn vader een soldaat is, en is daar trots op, maar hij wordt niet ingelicht over wat er precies gaande is in Duitsland.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Vernieuwende U2 blijft zichzelf

Het is precies 40 jaar geleden dat Neil Armstrong voet zette op de maan. Een gebeurtenis van formaat, waar de band U2 bij stilstaat door voorafgaand aan hun concert ‘Space Oddity’ van David Bowie te draaien. De muziek wordt begeleid door grote rookpluimen die zich vanaf het podium een weg naar boven banen.

David Bowie zal nog een keer te horen zijn tijdens de set die U2 met hun 360º tour ten gehore brengt: het intro van ‘I’ll go crazy’ is een stukje uit het nummer ‘Let’s dance’. En zo verweeft de band meerdere eerbetonen en boodschappen in hun ruim twee uur durend concert. Michael Jackson wordt herdacht aan het eind van ‘Angel of Harlem’, dat ooit geschreven is voor Billie Holiday. Astronaut Frank de Winne houdt borden met de woorden ‘The future needs a big kiss’ in de lucht. Ze eren de Birmaanse politica en nobelprijswinnares Aung San Suu Kyi door het publiek op te roepen haar masker te dragen tijdens ‘Walk on’, dat speciaal voor haar is geschreven. En het nummer ‘One’ wordt ingeluid met een hilarische videoboodschap van Aartsbisschop Tutu.

Lees verder op Cultuurpodiumonline.nl.

  |
» 'Maakt internet gelukkig?'

Hoe zou het zijn om een maand lang offline te zijn? Hoe zou het zijn om je aandacht niet af te laten leiden door binnenkomende berichten en de (dwangmatige) behoefte om te surfen?
Ik moet zeggen dat ik de momenten waarop internet eruit ligt vervloek. Maar het is wel een mooie gelegenheid om de computer verplicht links te laten liggen en andere dingen te doen. Zoals lezen. Dat is wat internetadviseur Jim Stolze deed toen hij de uitdaging met zichzelf aanging: in de maand dat hij offline ging las hij de helft van zijn boekenkast. En schreef er zelf ook één.

Lees verder op about:blank.

  |
» Lisa Ekdahl tracht zomerse sfeer in kil Paradiso te scheppen

“I’ll be around” zingt de Zweedse zangeres Lisa Ekdahl wanneer ze voor het eerst in Amsterdam op het podium staat. Wat zouden we die tekst graag letterlijk nemen, want de zangeres gaat al sinds 1971 mee, bracht in 1994 haar eerste album uit, maar is in Nederland relatief onbekend. En dat terwijl het aantal cd’s dat ze op haar naam heeft staan niet meer op twee handen te tellen is en ze in Zweden en Frankrijk een sterrenstatus bereikte.

Haar concert in Paradiso is dan ook niet uitverkocht, maar het publiek laat merken zeer toegewijd te zijn aan haar en haar muziek. Net voor de pauze drukt iemand haar een knuffel in de hand, blij als hij is dat ze eindelijk hier optreedt. En voor de kenners is het ook wel even lekker dat Nederland haar nog niet heeft ontdekt. Het geeft ze de kans zonder al te veel moeite een rustige zitplek vooraan uit te zoeken en ze is makkelijk benaderbaar. Bittere noodzaak was het wel om er een zitconcert van te maken. Op deze manier wordt het publiek verdeeld over de grote zaal, al verraadt de echo een grote leegte; de balkons zijn dan ook gesloten wegens de geringe belangstelling.

Lees verder op CultuurpodiumOnline.nl.

  |