Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

cash_loans (Magische gegevens…): Some genuinely prize content on this internet site, bookmarked.
payday (WK): I truly appreciate this article.Really thank you! Fantastic.
cialis (Magische gegevens…): This is really attentiongrabbing, You're a very professional blogger. I have joined your rss feed and…

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Blood, Sweat & Luxuries: BNN opent de ogen

Zaterdag 29 Januari 2011 at 11:13 am

Ik installeerde me op de bank. Krantje erbij, dekentje om me heen, laptop op de lege plek naast me. Ik pakte de afstandsbediening met de bedoeling te zappen naar het kanaal met X-factor. Niet dat ik zo'n zin had in een nieuwe talentenjacht, maar nieuwsgierig was ik wel.

Verder dan Nederland 3 kwam ik niet. BNN zond daar het programma 'Blood, Sweat & Luxuries' uit. En ik bleef ademloos en met tranen in mijn ogen kijken.

'Blood, Sweat & Luxuries' gaat over zes jonge welgestelde Britten die naar Afrika afreizen om samen met de lokale bevolking een hongerloontje te verdienen. Op zich nog niet zo interessant, ware het niet dat de werkzaamheden voortkomen uit onze overmatige consumptiemaatschappij. Zo zoeken ze naar goud in een mijn in Madagaskar. Dat gaat dan niet op de manier zoals wij die kennen uit films: romantisch aan de waterkant met een zeefje. De mannen scheppen de modder in de pan die de vrouwen (soms met kind in draagdoek op rug) op hun hoofd zetten. Honderden keren per dag. Dag in, dag uit. In de brandende zon.

Nog erger wordt het als ze een vuilnisbelt bezoeken. Geen gewone, maar van apparatuur. Al die computers en tv's uit Westerse landen die zogenaamd gerecycled worden? Die belanden via illegale wegen in Afrika. Kinderen steken de boel in brand vanwege het koper en maken de apparaten stuk om kleine onderdelen te verzamelen. Veel levert het hen niet op en het is gevaarlijk vanwege de schadelijke stoffen en scherpe voorwerpen. Hoewel ze liever naar school gaan, hebben ze geen keus. Er moet geld verdiend worden.

De Britten besluiten de jongetjes die ze hebben ontmoet op de vuilnisbelt te helpen door hen schoenen, een schoon t-shirt, handschoenen en een masker te geven. Een druppel op een gloeiende plaat, maar het geeft ons Westerlingen een fijn gevoel dat we een steentje hebben kunnen bijdragen. Bij dat fijne gevoel zet ik dan weer mijn vraagtekens: het lost namelijk niets op.

Ik schaam me dat de derde wereld landen de dupe zijn van ons consumptiegedrag. Maar koop ik daarom geen mobiel, laptop of tv? Nee. Opent dit programma de ogen? Ja.
Er zijn vijf afleveringen. Zie hieronder de trailer:

Joehoe!

Woensdag 26 Januari 2011 at 9:59 pm

Ja, we leven nog hoor! Heel fijn zelfs. Vele potjes genieten doen we. Maar tsjonge, wat slurpt een nieuw huis een bult aandacht op. Zodat mijn andere stekkie een beetje wordt verwaarloosd.

Afgelopen zaterdag was ik even in het oude huis. Om schoon te maken.
Dat oude huis met zijn scheve muren, enkele ramen en steile trap deed me niets meer. Had ik hier gewoond? Met kind?

Onvoorstelbaar.

Weet u waar ik wel eens bang voor ben? Dat het grote genieten voorbij gaat. Dat wonen in een mooi huis met dubbele ramen en een eigen halletje normaal wordt. Dat de fietstocht over het water met het bijbehorende schone uitzicht niet meer opvalt.

Ik zal proberen het me niet te laten gebeuren.

De betekenis van een halletje

Woensdag 22 December 2010 at 8:31 pm

Zes jaar Albert Cuyp was zes jaar leven in een aftandse woning. Op de zolder kon je vanwege de troep geen stap verzetten (de katten vonden het er geweldig) en enkele weken voor ik weg ging was de muur in de gang zo beschimmeld door lekkage dat 'ie groen was geworden. Eerst bij de buren, toen bij ons.

Een paar straten verderop, waar ik sinds 2005 woon, was het groter en beter. Maar de enkele ramen lieten veel tocht door, de lekkage (ja, ook hier) werd maar niet opgelost door de huisbaas en het ergste van alles: we deelden de voordeur met twee andere bewoners. Voorheen geen probleem, sinds de komst van kindje wel. Want nergens konden wij de kinderwagen kwijt. Ja, op onze eigen verdieping. Wat in de praktijk sjouwen sjouwen en nog 'es sjouwen betekende.

Maar nu. Openen wij onze voordeur en hebben daar een halletje mét berging. He-le-maal voor onszelf. De kinderwagen kan zo naar binnen gereden worden en hoeft niet eens ingeklapt te worden. "Ik vind dat halletje helemaal geweldig," zei lief vandaag.
"Sterker nog," antwoordde ik, "ik ben er helemaal verliefd op."

Geruststellende gedachte?

Zondag 19 December 2010 at 12:49 pm

Het nieuws deze week, dat was natuurlijk het nieuws over die rare vieze knakker met zijn dirty mind. En eigenlijk heb ik helemaal geen zin om een logje aan hem te wijden, want dat vervuilt mijn site. Maar toch wil ik het er even over hebben.
Want op mijn crèche werken ook mannen. Af en toe staat er eentje bij Dylan op de groep. Een zachtaardige, alternatieve hetero. Ik vroeg hoe het voor hem was om na het vreselijke nieuws weer naar zijn werk te gaan. Ouders zullen hem misschien wantrouwen, al had ik daar niet zo'n last van. Het was inderdaad raar, beaamde hij, maar er was eigenlijk altijd wel iets. Zijn kleding neigt naar gothic, dus als er een gothicjongen mensen neerknalt op straat, wordt hij ook raar aangekeken.

Da's een nuchtere kijk op de zaak. En een verstandige. Want wat moet je met al die wantrouwende ouders? Hoe kun je hen vertrouwen geven?

Ik weet in ieder geval dat op de nieuwe crèche van Dylan geen mannen werken. Of dat een geruststellende gedachte is? Om eerlijk te zijn, misschien wel een beetje. Maar tegenhouden kan ik het toch niet. We zijn in ieder geval wakker geschud. Hoe lang zou het duren voordat we weer indommelen?

Scrabble

Woensdag 15 December 2010 at 8:39 pm

We hebben een iPad in huis. Geleend, van 't werk.
Nu zou je denken dat 't geweldig is om zo'n iPad in huis te hebben. Om trailers en films en uitzending gemist te kijken. Om de krant te lezen. Of de Viva, die nu een iPadapp heeft.
Al die mogelijkheden! Geweldig! Ongekend!

Tot nu toe had ik maar interesse in één ding: online scrabbelen. Compleet verslaafd. Stand tot nu toe: 2 potjes verloren, 5 gewonnen.

Me like scrabble dus. Maar de iPad is van 't werk. En moet weer terug. Morgen welteverstaan.
Me gonna miss scrabble.

De pijp uit

Maandag 06 December 2010 at 9:37 pm

Ja, het was me het Sinterklaas-lange-weekendje wel. Door een sneeuwstorm ploegen - Frozen was er niets bij - om na ruim vier uur op de plek van bestemming te komen en bij terugkomst met een lading cadeaus het ultieme cadeau te ontvangen.

Een huis.

We hebben een huis.

Zes jaar Albert Cuyp en zes jaar in 't huis van lief. Na 12 jaar ga ik de Pijp uit. De tijd is gekomen om te verkassen naar een eiland. In Amsterdam, dat wel. Het was even wachten op groen licht van de bank. En nu die er is, is het onwerkelijk. We hebben een echt eigen huis.

Twee oorlogsboeken

Zondag 28 November 2010 at 10:26 am

Vroeger keek ik veel films over de oorlog, tegenwoordig lees ik erover.

Haar naam was Sarah:
Haar naam was SarahVia een collega lag Haar naam was Sarah op mijn nachtkastje. Een boek dat mij de ogen opende over een duister moment uit het verleden: Vel' d'Hiv. In juli 1942 werden duizenden joden in Parijs tijdens een razzia opgepakt en naar het Vélodrome d'Hiver (wielerstadion) gebracht. Daar verbleven ze dagenlang in de brandende zon zonder eten, drinken en sanitaire voorzieningen.

Uiteindelijk werden ze via concentratiekamp Drancy (in een buitenwijk van Parijs) afgevoerd naar Auschwitz, dat niemand overleefde.

Sarah is één van hen. Ze weet niet dat ze in Auschwitz zal belanden, ze denkt dat ze terug naar huis zal keren. Daar waar haar ze haar broertje heeft opgesloten in een diepe kast, zodat hij niet mee hoefde. Met de sleutel in haar hand zit ze te wachten op het moment van terugkeer, dat tot haar grote verdriet niet gaat komen. Hoe moet dat nu met haar broertje?

Vel d'Hiv

Het wielerstadion

Parallel aan dit verhaal lezen we over een Amerikaanse journaliste die met een Parijzenaar huist. De parijse familie bezit een geheim dat zij stukje bij beetje ontrafeld. Het is, misschien logisch, een minder interessante vertelling, en zwakt het boek af in zijn sterkte. Want het verhaal van Sarah, dát is sterk, dát maakt indruk. Maar door het te verweven met de zoektocht van de Amerikaanse journaliste neigt het boek naar commercialiteit. Voordeel hiervan is dat het op die manier meer mensen bereikt dan wanneer alleen het Vel d'Hiv was beschreven.

Daarna lag De Boekendief op me te wachten. Aangeraden door Toaske.

De Boekendief:
De BoekendiefDe dood is dit keer de verteller. Hij vertelt ons over Liesel Meminger, een meisje dat bij de familie Hubermann komt wonen omdat haar moeder is opgepakt. Haar broertje is onderweg gestorven en wanneer hij wordt begraven, steelt Liesel het handboek van doodgraver. Samen met haar nieuwe papa leert ze lezen.
De schrijver van het boek, Markus Zusak, vertelt in prachtig gecomponeerde zinnen bijzonder uitgebreid over Liesel en haar dorpsgenoten uit de Himmelstraat. En dat uitgebreide stond mij tegen. Niet alles vond ik even interessant, waardoor ik bij tijd en wijle worstelde met de lappen tekst. Maar hier wordt een oorlogsverhaal vanuit het oogpunt van gewone Duitsers neergezet. De joden spelen een rol, Hitler speelt een rol, maar de hoofdrol is weggelegd voor een gewoon Duits meisje dat ten tijde van de oorlog opgroeit in een armoedige straat.
Langdradig, maar origineel en ontroerend. Niets voor niets de winnaar van de Zilveren Zoen 2008 en uitgeroepen tot Best International Book of the Year 2008.

Ontroerend

Zaterdag 27 November 2010 at 1:22 pm

Sint die klungelig van zijn paard afstapte waardoor zijn zwarte maillot tot in zijn kruis zichtbaar was. Het donkere jongetje in zijn paarse pietenpak, dat niet zwart geschminkt hoefde te worden. Het grote zusje dat in een koffie- en theewinkel haar kleine zusje danspasjes leerde. De jongen en de man die elkaar wilden passeren op het trottoir maar steeds de verkeerde kant kozen en in lachen uitbarstten. De marktverkoopster die zich niet herinnerde mij vorige keer 50 eurocent te weinig liet betalen omdat ze niet voldoende kleingeld had.

Eén shot

Zondag 07 November 2010 at 2:38 pm

Dat lijf van mij, dat werkte niet mee de afgelopen maanden. Ik weet het aan de bevalling, het langzame herstel, het groeiende kind en het niet gaan sporten waardoor mijn spieren het zwaar te verduren kregen. Hoe ouder Dylan werd, hoe meer mijn spieren pijn deden.
"Het voelt erg strak aan," zei de masseuse toen ze mijn rug masseerde. Ik beet nog maar 'es op mijn lip toen ze er op drukte.

Ik besloot om terug te gaan naar mijn natuurgeneeskundige. Eens even kijken hoe het erbij stond met dat lichaam van mij. "Die lust wel een slokje B12," zei ze. En hops, een naald met het spul verdween in mijn bil.

Een week later meldde ik me voor een volgend shot. En keek terug op de afgelopen dagen. "Hé," merkte ik op, "ik heb helemaal geen last van mijn lijf gehad!"

Het geheugen is vergeetachtig. Ik had helemaal niet in de gaten dat ik geen pijn meer had. Merkte niet dat ik weer rechtop zat, nauwelijks iets voelde als ik Dylan uit zijn bedje tilde of op één arm de trap afdroeg. En ik had bijna niet opgemerkt dat mijn humeur er stukken beter door was geworden. Dat zal te wijten zijn aan mijn ziek-zijn, wat mijn humeur ook niet ten goede kwam.

Mijn spieren zijn weer soepel. Kunnen weer tillen, sjouwen en sporten. En dat al na één shot. Hallelujah voor B12!

Weekwoorden

Woensdag 03 November 2010 at 9:31 pm

Ziek

bn lichamelijk of geestelijk niet in orde: zo ~ als een hond; daar word ik ~ van dat staat me gruwelijk tegen

Kriebelhoest

krie - bel - hoest de -woord (mannelijk) prikkelhoest

Aukje elders

» DE KROON VAN DE PORSELEINBOOM
  Geen reacties |
» HET BLOEIEN VAN DE PORSELEINBOOM
  Geen reacties |
» DE 5 PRANGENDE VRAGEN. DEEL 51.

Vele bloggers hebben de vragen al ingevuld. Deze keer geeft Aukje de antwoorden:

1. Wie ben je?
Aukje. Geboren in Friesland maar al jaren gelukkig in Amsterdam, de stad die mijn ogen opende op het gebied van uitgaan, cultuur, muziek, historie, liefde en internet.

2. Wat zoek je?

Lees verder op Met-k.com.

  |
» De reünie genaamd Blogrevivalweek

In de week van 23 mei vond er een heuse blogrevival plaats. Bloggers van het eerste en latere uur bliezen het stof van hun weblog en postten een week lang dagelijks een stukje. In dit artikel vertelt Esther Donkers, één van de organisatoren en deelnemer, hoe de blogrevival tot stand kwam en laten we enkele deelnemers aan het woord die vertellen over hun ervaringen met het opnieuw dagelijks bloggen.

Lees verder op about:blank.

  |
» Winnaar Headerverkiezing 2010

In de vorige editie zetten we de headers van 2010 op een rijtje zodat u kon stemmen op uw favoriet. En dat deed u!

Al snel ging Emma Ringelding aan kop, om daarna ingehaald te worden door Ellen van de Sande. De koppositie bleef ze houden tot vandaag en daarom is Ellen van de Sande de winnaar van de Headerverkiezing 2010. Gefeliciteerd! Op een mooie derde plaats eindigde Rosanne Dubbeld.

Lees verder op about:blank.

  |
» Stem op de mooiste header van 2010!

Daar is 'ie weer, de headerverkiezing van about:blank! We hebben alle headers van 2010 voor je op een rijtje gezet op de speciale headerverkiezingspagina. Welke header is jouw favoriet? Laat je stem hier achter. In de volgende editie van about:blank zullen we de winnaar bekend maken.

  |
» Emma de tranentrekker

Het was notabene in die vreselijke Blokker dat het stralende bleke gezicht van Emma me toelachte. Ze lag daar voor 7,50 in de aanbiedingenbak. Net uitgekomen en nu al een afdankertje.

Ze was het niet waard. Want de BBC, die voorop loopt in het verfilmen van de boeken van Jane Austen, leverde wederom een meesterlijk werkje af. Met de mooie Romola Garai (Atonement) in de hoofdrol.

Eigenwijs
De vrouwen van Jane Austen zijn intelligent, eigenwijs en een tikkeltje recalcitrant. Ze hoeven niet te trouwen, gunnen anderen dit genot en willen niet vastzitten aan de marionettentouwtjes van society. Toch vinden ze altijd aan het eind van het verhaal hun eigen match made in heaven. Eind goed al goed.

Zo ook Emma. Ze woont met haar oude vader in een kast van een landhuis en vindt zichzelf een uitblinker in het koppelen van vrienden. Dat levert goede trouwresulaten op, maar in deze serie uit 2009 vergist ze zich hevig waardoor ze niet met geluk strooit, maar met verdriet.

Lees verder op Eeuwigweekend.nl.

  |
» Francien van Tuinen 'Celebrating Rita Reys'

“Mij is gevraagd meer te vertellen op het podium,” zegt zangeres Francien van Tuinen met een glimlach, “anders is het zo saai.” Het blijkt één van de vele briljante ingrediënten te zijn voor een geslaagde avond. De anders zo in zichzelf gekeerde zangeres kruipt uit haar schulp. Je vraagt je af waarom ze dat nooit eerder deed, want ze krijgt hiermee een sterkere binding met het publiek dan wanneer ze alleen maar zingt.

Vanavond is ze ‘Celebrating Rita Reys’. De tip die ze het publiek meegeeft is om alle cd’s van dit jazzfenomeen te gaan beluisteren. Ze is er door geïnspireerd en zingt deze avond een selectie van haar opgenomen nummers, beginnend met ‘Detour Ahead’.

Lees verder op Cultuurpodiumonline.nl.

  |
» Pinksoup logt weer!

Ik zit niet vaak meer op msn, maar toen ik gister online ging kwam ik Pinksoup tegen. Ik vroeg hoe het met haar ging, want op haar site was sinds juni geen update meer verschenen. "Goed, maar mijn log is stuk!"
We schakelden hulptroepen in (waarover later meer) en sinds vandaag is Pinksoup weer online! Onder een andere url: Pinksoup.eu. Gaat dat zien, gaat dat lezen!

  |
» Debuut Stoere Schrijfster: In sneltreinvaart richting afgrond

Aefke ten Hagen introduceerde zichzelf op internet onder de naam Stoere Schrijfster. Haar schrijfsels vielen op en zodoende werd ze benaderd met de vraag een boek te publiceren. En zo geschiedde: sinds afgelopen september prijkt haar debuut In naam van mijn vader in de boekhandel.

Worsteling
De eerste hoofdstukken van deze ontwikkelingsroman vertellen op een simpele en bijna saaie wijze wat er in het leven van Maria speelt. Haar vriend Erik werkt op de boerderij van haar ouders en ze kijkt een tikkeltje jaloers naar het kind van haar vriendin. Zelf wil ze maar al te graag een kindje.

Net als je denkt dat het allemaal wel erg saai is, slaat schrijfster Aefke genadeloos toe door Erik te laten verongelukken. Maria's leven staat op z'n kop, maar dat van de lezer ook. We kennen Erik nog maar net, we willen hem niet nú al verliezen! Wat volgt is een grimmige worsteling van Maria met het leven.

Lees verder op about:blank.

  |