De wapperende handen van Wipneus en Pim

 Toen kindje net geboren was, las ik hem voor uit Wipneus en Pim. Niet dat hij er iets van begreep, maar ik dacht dat hij het wel prettig zou vinden om naar mijn stem te luisteren. Voor mij de uitgelezen kans om de boekjes die ik vroeger verslond weer eens door te lezen.
Kindje heeft inmiddels geen geduld meer voor voorlezen, dus ik moet even wachten tot hij oud genoeg is om stilletjes te luisteren.
Maar afgelopen week werd naar buiten gebracht dat broeder Gregorio, schrijver van 17 delen van de serie, iets te dol was op kleine kinderen.

Twijfel. Dubio. Kan ik de verhalen van de hand van zo een viezerik nog wel voorlezen aan kindje? Eén ding is zeker: de mooie avonturen van de goedlachse kabouters blijven tot in lengte van dagen een nare bijsmaak houden.

Zonde, zonde.

8 reacties

  1. Kan je even kijken naar de link die hoort bij “dol”. Deze werk niet. Ben nieuwsgierig wat je hebt gelezen.

  2. Ach ja, jammer dat niets is wat het lijkt. Illusie armer en ervaring rijker~~houdt ons in balans moet je maar denken.

  3. Bizar idee… ik herinner me goed hoe de juffrouw op de lagere school eruit voorlas. Nooit geweten dat die boekjes in Maastricht werden geschreven, trouwens.

    Net zo’n soort ontdekking als dat Willy van der Heyde, van de Bob Evers serie, fout geweest was in de oorlog.

Laat een reactie achter op Mrs. T. Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *