Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

viagra_coupons (Magische gegevens…): Very good blog post.Really thank you! Fantastic.
buy_cialis (WK): It is rare for me to uncover something on the web thats as entertaining and intriguing as what you ha…
cheap_viagra (WK): Good website! I truly love how it is easy on my eyes and the data are well written. I'm wondering how…
cheap (Magische gegevens…): The data are part of an autumn of just about 16 targets in Lib Dem provide because of the 2010 comman…
buy_cialis (WK): I do accept as true with all of the concepts you have offered in your post. They're really convincing…
cialis_coupon (WK): Thanks for this article. I'd also like to express that it can often be hard if you are in school and …

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Dagelijkse woorden #4

Dinsdag 07 Februari 2012 at 07:43 am

Vroeg naar bed gaan. Sinds wanneer heb ik daar zo'n moeite mee?
Vooral sinds kindje er is.
Echte metime is er alleen 's avonds nog. En dus sta ik niet te springen om vroeg mijn bed in te duiken.
Maar ik heb het wel nodig. Ontzettend dringend ook.
Waarom is goed voor jezelf zorgen toch zo lastig?

Dagelijkse woorden #3

Maandag 06 Februari 2012 at 07:22 am

Met mijn moeder aan de telefoon:

"Ik baal zó dat mijn schaatsen in Friesland liggen!"

Wist ik veel dat het zo hard ging vriezen dat je op de grachten kan schaatsen.
In mijn beleving kon ik toen ik klein was in Friesland bijna elke winter schaatsen. Maar wat wil je ook met een fotoboek vol schaatsfoto's, drie meegemaakte elfstedentochten en de vele medailles die ik in de wacht sleepte na het rijden van toertochten en wedstrijden.
Mijn winters bestonden uit schaatsen. En nu ik op IJburg woon en hier zo gemakkelijk een bevroren gracht op kan stappen, mis ik mijn noren!

1978, nog geen vier jaar oud (ik haalde de krant ermee):

Schaatsen in Friesland

[klik voor groter]

Dagelijkse woorden #2

Zondag 05 Februari 2012 at 10:18 am

Over laten vliegen uit Amerika:

Owl - Jay Fleck

[klik voor groter]

Niet dat ik zoveel met uilen op heb, maar kindje des te meer. Maar mede daardoor werd ik verliefd op dit prachtexemplaar.

Oh well - Jay Fleck

Dagelijkse woorden #1

Zaterdag 04 Februari 2012 at 9:57 pm

Schaamteloos afgekeken van Soyrosa: elke dag een stukje posten. Omdat we beide van alles op Twitter (en ik nu tegenwoordig ook op Facebook) pleuren, maar niets meer op ons eigen blog. Dat moet toch anders kunnen? Waarom wel steeds 140 tekens de lucht in gooien, maar geen postje op een blog?

Tuurlijk, posten via Tweetdeck is nu eenmaal makkelijker dan via een CMS. En eerlijk gezegd overwoog ik om mijn blog op zwart te zetten. Stukjes waren altijd wel voorhanden, maar kwamen niet door de censuur heen. Het is toch ook prettiger om achter gesloten deuren te publiceren dan op een openbaar blog.

Maar vooruit. Een laatste poging om mijn blog leven in te blazen. Met elke dag een stukje. Te beginnen met vandaag. De mooiste winterdag ooit meegemaakt. Kraakhelder met een zonnetje.
Het maakt het leven op IJburg bijzonder aangenaam.

2012-02/ijburg4feb2012.jpg

[klik voor groter]

Drie keer oud & nieuw

Zondag 01 Januari 2012 at 01:16 am

1. Twee jaar geleden sliep ik met een spiksplinter nieuw kindje op mijn buik op de bank. Om half vier 's nachts schrokken we allebei wakker van een vuurwerkknal, maar vielen snel weer in slaap.

2. Vorig jaar sliep kindje door alle herrie heen.

3. Dit jaar werd kindje wakker en riep vanuit zijn bedje 'oh-oh'. Dus besloot ik hem even mee te nemen naar buiten om te kijken naar het vuurwerk. Kindje vond het prachtig en riep keer op keer 'nog een keer'.

Hoe bijzonder vond ik het om hem bij ons te hebben met zijn glimmende oogjes en verbazende glimlach en zo samen het nieuwe jaar in te luiden.

(Maar hem daarna weer in slaap krijgen is best een ding!)

De formele brief

Zaterdag 31 December 2011 at 2:08 pm

Ach, weer zo'n leuke oudejaarsbrief van onze directrice, dacht ik toen ik de envelop met het logo van mijn werk erop opende. Brieven vind ik je reinste milieu- en geldverspilling: e-mail werkt net zo goed.
Maar toen ik, met enige tegenzin want ik heb het niet zo op formele 'moetjes', de brief doorlas werd ik getroffen door één van de laatste zinnen op de eerste bladzijde. Dat het een pittig jaar was geweest. Met twee overleden collega's en een verhuizing naar een gebouw waarvan de laatste puntjes nog lang niet op de i waren gezet (en een half jaar na dato nog steeds niet).
Verdomd, ze had gelijk. En verdomd, zo'n tekst moet inderdaad in een brief. Haar erkenning voor mijn gevoelens moest inderdaad door een postbode bezorgd worden.
Ook al is het even geleden, ook al is er door de verhuizing letterlijk minder ruimte en aanleiding voor rouw, (immers: de werkplekken zijn verdwenen) aan het eind van het jaar stilstaan bij deze gebeurtenissen is belangrijk.

Dat doe ik dan ook. Ik sta even stil. Om daarna met opgeheven hoofd naar 2012 te gaan.

Twee

Donderdag 29 December 2011 at 2:36 pm

En dan is kindje opeens twee. Twee jaar oud!
De woonkamer is versierd met slingers en de cadeautjes staan te wachten om uitgepakt te worden.
Bezoek komt in de ochtend langs, kindje slaapt namelijk 's middags. En best lang ook, nu hij ziek is en 's nachts aan het spoken is.
Het laatste plukje bezoek arriveert als we het gros hebben uitgezwaaid en blijft lekker zitten tot kindje wakker wordt.
Gezellig. Nog een keer?
Gezellig.

Nooit gedacht dat het organiseren van een verjaardag zó leuk kan zijn! Zelf niet in de belangstelling staan, maar toch je eigen vrienden en familie ontvangen. Kindje zien genieten van de cadeaus, ondanks dat hij ziek is.

En hem 's nachts weer bij je in bed nemen omdat de koorts oplaait en benauwd zijn door een overdosis snot behoorlijk vervelend is.
De volgende ochtend merken dat het wat beter gaat en hem vrolijk door het huis zien huppelen, al spelend met al het nieuws dat hij heeft gekregen.

Wat was het een heerlijke dag. En ondanks dat rauwe randje dat een beetje begint te vervagen, geniet ik met volle teugen van de ingrediënten van deze grijze dagen.

Hoop

Zondag 25 December 2011 at 10:00 pm

En zo kabbelt het leven voort.
En zo staat het met een schok stil.

Onwerkelijk.
Net voor de feestdagen beginnen en op het moment dat iedereen elkaar fijne dagen wenst.
De fijne dagen hebben nu een rauw randje. We weten nog niet hoe dat rauwe randje zich gaat ontwikkelen. Er is hoop, maar hoop kan snel vervliegen.

Even zijn we met zijn allen bij elkaar. Min één. En of dat de volgende kerst ook zo is, weten we op dit moment nog niet.

De wapperende handen van Wipneus en Pim

Zondag 18 December 2011 at 6:59 pm

 Toen kindje net geboren was, las ik hem voor uit Wipneus en Pim. Niet dat hij er iets van begreep, maar ik dacht dat hij het wel prettig zou vinden om naar mijn stem te luisteren. Voor mij de uitgelezen kans om de boekjes die ik vroeger verslond weer eens door te lezen.
Kindje heeft inmiddels geen geduld meer voor voorlezen, dus ik moet even wachten tot hij oud genoeg is om stilletjes te luisteren.
Maar afgelopen week werd naar buiten gebracht dat broeder Gregorio, schrijver van 17 delen van de serie, iets te dol was op kleine kinderen.

Twijfel. Dubio. Kan ik de verhalen van de hand van zo een viezerik nog wel voorlezen aan kindje? Eén ding is zeker: de mooie avonturen van de goedlachse kabouters blijven tot in lengte van dagen een nare bijsmaak houden.

Zonde, zonde.

Nog een keer 'nog een keer'

Maandag 28 November 2011 at 11:49 am

Met de aanschaf van een platenspeler door lief omdat hij platen van Bowie wilde gaan verzamelen, haalde ik mijn platen van zolder.
Tussen het stof en de krassen door luisterde ik opnieuw naar de stemmen van de hoorspelen. Hier had ik vroeger vaak naar geluisterd. In de grote voorkamer, een nette kamer aan de voorkant van het huis die alleen werd gebruikt voor bezoek. Ik draaide er Pinkeltje, Alice in Wonderland en Sprookjes van de Efteling.

Twee lp's had ik van Sprookjes van de Efteling en juist die platen luister ik 30 jaar later samen met kindje. Bij het horen van een liedje roept hij altijd 'nog een keer!', maar zo makkelijk als je op de computer een loop kunt instellen, zo moeilijk gaat dat op een platenspeler, dus moet hij echt even wachten tot een volgend liedje.

Hoogtepunt is echter het opzetten van de plaat. Dat mag hij zelf doen. De lp's zijn oud en al beschadigd, dus een paar vieze kinderhandjes en wat extra krassen is niet zo'n probleem. En de naald op de plaat zetten hoeft niet: op start drukken is al voldoende. En dat kan een kindervingertje makkelijk doen.

Het gevolg is wel dat ik van 's ochtends vroeg tot 's middags laat sprookjes luister. Nu heb ik niet zo'n moeite met al die herhalingen, maar een beetje variatie is welkom. Dus struinde ik internet af op zoek naar de overige delen.

Die vond ik! Als downloadbestand.

Maar toen ik de sprookjes via iTunes wilde laten horen schudde kindje heel hard 'nee' en wees op de platenspeler. De magie van het zelf opzetten is belangrijker dan het luisteren. Dus draaiden we nog een keer de rattenvanger van Hamelen.

En nog een keer.
En nog een keer.
En nog een keer.

Aukje elders

» Gastcolumn: winnaar webschrijfwedstrijd

'Leef je dus helemaal uit!' riepen we in de vorige editie. Dat hebben we geweten! In het kader van De week van het schrijven (4-12 september) nodigden we jullie uit om een schrijfsel in te leveren. De prijs? Een plek in deze editie. De redactie werd overladen met inzendingen en we willen hierbij iedereen hartelijk bedanken voor hun bijdrage. De inzendingen werden door de redactieleden grondig bestudeerd en na een verhitte discussie kwam er een winnaar uit de bus. Met trots presenteren wij u de winnende column: De string is uit!, geschreven door Miss Moneypenny:

Ik kom al jaren bij de fysio en manueel therapeut, laten we hem Michiel noemen. Vroeger ging ik naar Michiel voor RSI-gerelateerde nekklachten. Ik hoefde alleen mijn shirt uit te doen en mijn oorbellen. Een eventueel onderhemdje mocht ik aanhouden. Daar hield ik 's ochtend bij het uitkiezen van mijn kleding dus rekening mee. Ik ben niet iemand die erop kickt om halfnaakt voor een therapeut te staan. Hoe meer kleren, hoe beter. Wat er onder de gordel gebeurde was nooit van belang, de broek kon aanblijven. Altijd.

Lees verder op about:blank.

  |
» Amanda Jenssen huppelt vrolijk rond in haar 'Happyland'

Het tweede album van de Zweedse Amanda Jenssen mag dan ‘Happyland’ heten, duistere randjes zijn er genoeg te vinden. Zo is daar de zwarte sobere cover, haar rauwe stem en de continue klinkende gangstajazzbeat die de nummers zwaar en krachtig, maar ook zeer dansbaar maakt. De weinige intieme momenten, zoals het lieflijke ‘Sing me to sleep’, vallen daardoor juist extra op.

Lees verder op Cultuurpodium Online.

  |
» 2 jaar Eeuwig Weekend

Eeuwig Weekend bestaat twee jaar. Dat wordt niet gevierd met een spetterend feest, maar met een welverdiende vakantie. En om na de vakantie opgefrist en met verbeterde inhoud terug te kunnen komen, is er de hele zomer lang een enquête te vinden waar je je ongezouten mening mag geven over de lay-out, de artikelen, de schrijvers, de tekenaars, enz. Kost maar een paar minuten van je tijd! Klik!

  |
» Nothing Personal: (On)persoonlijke stilte

Weet u (nog) hoe het voelt wanneer een relatie wordt verbroken? Ik herinner me eenzaamheid, gevaarlijke dingen uithalen omdat het je eigen leven je weinig kan schelen, de werkelijkheid als een roes ervaren. Vluchten. Zo ver mogelijk bij de waarheid vandaan gaan.

Dat laatste kun je op verschillende manieren invullen. In de film Nothing Personal (Urszula Antoniak, 2009) doet hoofdpersonage Anne (Lotte Verbeek) dat door al haar huisraad op straat te zetten en zonder doel te gaan liften. Ze komt terecht in Ierland, waar ze met haar rode lange haren perfect in het plaatje past. De regen en haar botheid – aardig doen zit er niet in als je keihard op je ziel bent getrapt – maken haar situatie nog schrijnender. De rest van de wereld kan haar aan haar reet roesten.


Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Gebundelde stiftgedichten: Passioneel geschrap

Dimitri Antonissen werkt als chef nieuws bij de Belgsiche krant 'Het Laatste Nieuws' en krijgt daarom dagelijks nieuwsberichten en artikelen onder ogen. Hij besloot daar iets mee te doen toen hij al internettend stuitte op de newspaper blackened out poems van Austin Kleon. In het Nederlands ook wel stiftgedichten genoemd.

Hoe werkt dat dan? Dimitri gaat in een krantenartikel op zoek naar woorden die samen een gedicht vormen. De overige woorden worden weggeschrapt door midden van een viltstift. Oftewel: krant + vilstift = poëzie. Sinds afgelopen april kan aan dat rijtje het woord 'bundel' toegevoegd worden: krant + vilstift = poëzie = bundel. Uitgeverij Wintertuin ontdekte de charmante schoonheid van zijn gedichten en lanceerde afgelopen april een bundel stiftgedichten met de toepasselijke titel 'Schrap Me'.

Lees verder op about:blank.

  |
» Humpday: Porno tot kunst verheffen

Jaarlijks vindt in Seattle het filmfestival Hump plaats: The Pacific Northwest’s biggest, best, and most beloved amateur-and-locally-produced porn festival. Een pornofestival? Jazeker! En wat er zo leuk aan is, is dat je je eigen homemade pornofilm kunt insturen.

U dacht zeker dat ik nu ging vertellen dat ik er eentje heb gemaakt?

Haha, u = grapjas.

Lees verder op Eeuwig Weekend

  |
» Hart op straat

Liefdevolle koffie. Klik!

  |
» Hart op Straat

Toevallig toevallig! Je snijdt een paprika doormidden en klik!

  |
» Het beste van Eeuwig Weekend, deel 2

En het tweede deel van de eindejaarslijstjesgalore. Wat vond de redactie het meest inspirerend het afgelopen jaar? Wat bewoog ons? Deel 1 hier, deel 2 hieronder.

En dan Aukje:

1. Revolutionary Road
Wie houdt van emotionele actie komt bij Revolutionary Road volledig aan zijn trekken. Een film vol monologen, problemen en emoties. De hoofdpersonen, gespeeld door Leonardo diCaprio en Kate Winslet, vliegen elkaar constant in de haren, maar houden desondanks veel van elkaar. Dé film van het jaar als je het mij vraagt.

2. Dan Arborise
Liefde op het eerste gehoor. Zijn muziek wordt omgeschreven als ‘John Martyn meets Nick Drake’. Ik link ‘m vanwege zijn stem aan David Sylvian en vanwege zijn dreads en akoestische gitaar aan Newton Faulkner. En normaal gesproken ben ik niet van de mannenstemmen en gitaren, maar zijn gitaarspel heeft met dat beetje electronica iets hypnotiserends wat mij dan weer zeer aanspreekt.


Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Technische problemen brengen Melody Gardot niet van de wijs

De gang naar het podium van de Amerikaanse jazzzangeres Melody Gardot is op zijn minst opmerkelijk: op haar 19e werd ze op haar fiets aangereden door een auto en belandde in het ziekenhuis. Om te herstellen volgde ze muziektherapie. Het duurt maar vijf jaar voor ze de wereld veroverde met zelfgeschreven blues- en jazznummers.

Afgelopen én vorig jaar stond ze al op North Sea Jazz Festival. Niet weggemoffeld in een klein zaaltje achteraf, maar als een act met naam. Dat is ook vooral te danken zijn aan haar opmerkelijke niveau van professionaliteit en daadkracht, waar het publiek op 16 november in de nieuwe Rabozaal van de Melkweg in Amsterdam een flink staaltje van meekrijgt. Want ondanks haar jonge leeftijd laat ze haar toehoorders ongehoord lang wachten omdat madame niet tevreden is met het geluid. Tenminste, zo wordt ons verteld.

Bijna twee uur nadat de deuren open zouden gaan mogen we de zaal betreden en dan nog laat ze een half uur op zich wachten. Het is dan kwart voor tien en sommige toehoorders houden het dan al voor gezien.

Wanneer ze met haar bandleden aan de zijkant van de zaal opkomt en zich à capella zingend naar het podium beweegt, valt haar een flink boegeroep ten deel. Dit moet niet makkelijk zijn voor de dame, maar ze gaat onverstoorbaar door.

Lees verder op Cultuurpodium Online.

  |