Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

viagra_generic (Magische gegevens…): you are in reality a good webmaster. The site loading pace is incredible. It kind of feels that you'r…
generic (WK): Hi, I desire to subscribe for this web site to obtain latest updates, therefore where can i do it ple…
canadian_viagra (WK): Thanksamundo for the post.Really thank you! Awesome.
viagra (Magische gegevens…): Just wanna input on few general things, The website pattern is perfect, the subject material is real …
cheap_cialis (Magische gegevens…): Today, I went to the beach front with my kids.
cialis (WK): Farmville farms even include free gift that is especially designed for the neighbors on

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Halloween in Fame

Zaterdag 01 November 2008 at 8:16 pm

Gister werd muziek- en filmwinkel Fame onder de voet gelopen door een horde horrorfans tijdens een klantenavond die in het teken stond van Halloween. Mr. Horror Jan Doense presenteerde zijn Mr. Horror films, er was een heus spookhuis en enkele tekenaars van de horrorbundel 'Bloeddorst' tekenden de hele avond lang zombieportretten van bezoekers. Eén tekenaar kwam geheel in Halloween-stijl en ik portretteerde hém:

Halloween in Fame

(klik op het plaatje voor een groter plaatje)

Toen was toen, nu is nu

Donderdag 30 Oktober 2008 at 08:07 am

Vanaf mijn achtste hield ik een dagboek bij. In het begin sporadisch, tijdens mijn puberteit veelvuldig. Het was een goede manier om dingen van me af te schrijven, bovendien leek het me leuk om belevenissen vast te leggen en die als oud vrouwtje glimlachend terug te lezen. Of eerder al, aangezien ik schreef: 'Op mijn dertigste zal ik me hier vast om bescheuren.'

Daar ben ik nu van op teruggekomen. Want ik kwam erachter dat het helemaal niet leuk is om mijn zielenroerselen van toen te herlezen! De onzekerheden, de jongens, het stappen, de korte en lange relaties en de hartenpijn. De wisselende stemmingen (meestal afhankelijk van anderen) en het gedoe met vriendinnen, verkeringen en familie. 

Ik ben dan ook blij dat ik in mijn begin jaren twintig overstapte op het schrijven van liedjes. Ik moest ergens mijn ei kwijt en of dat nu een dagboek of een compositie was maakte niet uit. Maar naar een compositie kan ik luisteren zonder meteen te walgen van het beschreven probleem. Omdat het verder van me af staat door de Engelse tekst en de extra aandacht voor de schrijfstijl. Want: in eerste instantie voor mezelf, maar in tweede instantie voor het publiek gemaakt.

Het componeren verdween toen ik ging loggen. Loggen is anders dan schrijven in een dagboek of componeren. Diepgaande gedachten worden nooit open en bloot op tafel gelegd, maar van me af schrijven doe ik wel door het in een cryptische verpakking te gieten. Daardoor blijft het leuk om het terug te lezen, want: in eerste instantie een zielenroersel, maar in tweede instantie een voor het publiek geschreven tekst.

Even heb ik nagedacht over het ritueel verbranden van mijn dagboeken. Maar dat ging me te ver. Daarom staan ze nu in een doos op zolder om er heel, heel, heel af en toe naar te kijken.

Recensenten gezocht

Dinsdag 28 Oktober 2008 at 07:00 am

Ruim twee jaar schrijf ik nu vrijwillig pop- en theaterrecensies voor Cultuurpodium.nl. Hartstikke leuk! Maar: er is dringend behoefte aan verse redactieleden. Daarom hier een oproep:

Wie heeft zin en tijd om concerten (en/of theaterstukken) te recenseren?

Je moet de recensie binnen enkele dagen kunnen inleveren. Voordeeltje voor jou: gratis theater- en concertbezoek (mits de aanvraag wordt gehonoreerd). Meer informatie kan je bij mij opvragen door een mail te sturen (klik op mijn naam onder dit stukje voor het emailadres).

Doen (als het je leuk lijkt)!

Heather

Zondag 26 Oktober 2008 at 09:00 am

Helemaal fan ben ik van America's Next Top Model. Ik neem het, heel ouderwets, elke maandagavond op op video, omdat ik er niet van houd om op vaste tijden voor de buis te 'moeten' zitten.

Mijn enthousiasme voor dit programma kan ik met niemand in mijn omgeving delen. Dat is best wel triest. Daarom richt ik mij maar tot u. Eerder hoefde dat niet, toen deelde ik elk opvallend moment, élke voorspelling en frustratie met een collega. Maar nu we allebei een andere baan hebben zijn we elkaar uit het oog zijn verloren. En delen we niet meer.

Ik wilde namelijk even kwijt dat ik verschrikkelijk fan ben van Heather. Heather is een aparteling. Qua uiterlijk een gothic-girl (ze heeft al laten zien dat ze héél boos kan kijken!), onhandig door het syndroom van Asperger en ADHD, maar een natuurtalent van heb ik jou daar. Ze hoeft maar weinig te doen om goede foto's af te leveren, tot grote frustratie van de andere meisjes (lees: Bianca).

Wanneer ik fan ben van een girl, zoek ik op internet naar foto's. Dat is gevaarlijk, want in Amerika wordt ANTM eerder uitgezonden dan in Nederland, wat de kans op het per ongeluk ontdekken van wie heeft gewonnen groot maakt. Tot nu toe was het goed gegaan met het zoeken van foto's naar Heather, maar gister ging het gruwelijk mis.

Ik weet wie er wint.

Nu wilde ik al zeggen of ik het er mee eens was of niet, maar dat kan natuurlijk niet. Dan verpest ik het plezier van iemand die het nog niet weet. En het vooraf weten wie er wint is ergens ook leuk, omdat je op die manier goed kan kijken naar de ontwikkeling van diegene.

In ieder geval wilde ik hier wel een mooi plaatje van Heather posten dat ik had gevonden. De eerste waarop ze lacht.

Heather

(En omdat ik nu pivot hebt, heb ik thumbnails. U kunt dus gewoon op bovenstaand plaatje klikken voor een groter plaatje. Wel zo leuk.)

Pivot!

Vrijdag 24 Oktober 2008 at 10:14 am

Jajajajajajajaja menschen, u bent waarschijnlijk net zo van mij geschrokken als ik van mezelf. Want! Na bijna zes jaar HANDMATIG loggen ben ik overgestapt op 'geautomatiseerd' bloggen.

Laat het maar even op u inwerken, want dat moest ik ook.

Bijna zes jaar lang heb ik eigenhandig comments, RSS en natuurlijk stukjes geplaatst. Misschien een beetje omslachtig, maar niet zó omslachtig dat ik dacht, kom, ik gooi pivot erop. Eerlijk gezegd zag ik er ook tegenop. Een website in elkaar zetten in html is één, maar php-bestanden aanpassen, hm, daar wilde ik nog niet aan.

Waarom nu toch wel? Het omslachtige van het handmatig loggen ging me irriteren, ik werkte al met pivot en wordpress op andere sites (about:blank en eeuwig weekend) en het leek me stiekem toch wel superdepuper handig. En dat is het dus ook! Het had even wat voeten in aarde (Roos weet er alles van) maar dan heb je ook wat. En eindelijk kan ik op deze site ook wat meer aandacht besteden aan de artikelen die ik elders schrijf (about:blank, eeuwig weekend en cultuurpodium).

De RSS is wel veranderd. Daarvoor hoeft u alleen maar te klikken op het RSS-tekentje ergens op mijn site. Hartstikke makkelijk. Dan ga ik nu voor de allerlaatste keer dit stukje handmatig in de oude RSS zetten, zodat al die lezers ook weten waar ze aan toe zijn.

Ondertussen sleutel ik verder, want nog niet alle pagina's staan online.

Zó'n dag

Donderdag 23 Oktober 2008 at 9:25 pm

Gister was het zó'n dag. Waarop ik met hoofdpijn mijn bed uitstapte omdat ik de avond ervoor naar The Last Shadow Puppets in Paradiso was geweest. Niet dat zij me hoofdpijn bezorgden, integendeel. Het laat naar bed gaan wel.
Het was zo'n dag waarop ik naar de markt ging om ACT (fluoridespoeling) te halen, een plastic zakje meekrijg van de verkoopster, daarna in hetzelfde zakje de kaas van de kaasboer deponeerde en flats, alles op de natte grond belandde omdat het zakje iets minder sterk was dan ik dacht. Op zich niet zo erg, ware het niet dat beide flesjes ACT lekten als een tiet. Ik kreeg een nieuw zakje van de kaasboer, maar dat voorkwam niet dat er opgeteld de inhoud van driekwart flesje was weggelekt.
Het was zo'n dag waarop ik een lekker maaltje ging koken, de kip uit de verpakking haalde en toen pas zag dat de verpakking was gescheurd. Ik rook geen onaangename geurtjes en besloot het te proberen. Een uur nadat de kip en de broccoli in de oven hadden gezeten, ik de inhoud op de borden schepte en lief en ik ons installeerden op de bank, rook ik onraad. Eenmaal in de kip gesneden was de geur niet te harden. Zodat lief zijn jas weer aantrok om patat te halen.
Het was zo'n dag waarop ik voor het eerst sinds vier maanden patat at. Met suikervrije mayo, dat wel. De patat viel zwaar op de maag, de weg naar de wc was snel gemaakt. Waardoor ik zeker wist voorlopig geen patat te eten.

Vandaag was een andere dag. En dat was maar goed ook.

Filmpjus (15)

Zaterdag 18 Oktober 2008 at 8:35 pm

1. Jane Eyre (2006):
De BBC heeft het 'm weer geflikt: een kei van een kostuumdrama afleveren. In dit geval een serie, bestaande uit vier delen, maar het is alleen maar positief dat dit drama zo lang duurt. De beroemde roman 'Jane Eyre' van Charlotte Brontë verfilmd, een verhaal waarin Brontë haar persoonlijke ervaringen verwerkte. In tegenstelling tot het boek wordt er niet uitvoerig ingegaan op de gekwelde jeugd van Jane Eyre, maar wél op haar volwassen leven, dat begint vanaf het moment dat zij het tehuis waar ze werd opgevoed en werkte verlaat voor een baan als gouvernante bij Edward Fairfax Rochester. En net als bij al die andere bekende tv-drama's (Sound of Music enzo) wordt ze verliefd op haar baas. Maar hoe aantrekkelijk en leuk die baas ook is, hij draagt natuurlijk wél een geheim met zich mee.
Alles klopt aan deze verfilming, inclusief hoofdrolspeelster Ruth Wilson die als 24-jarige vers van de toneelschool werd geplukt.

Jane Eyre

2. Mulholland Dr. (2001)
Soms weet je van tevoren al of een film goed is of niet. Bij deze film viel het gevoel positief uit, en klopte het ook. Wat een fantastische film! Wanneer Rita een auto-ongeluk krijgt en met geheugenverlies belandt in een huis van een vrouw waar ze wordt gevonden door het nichtje van de vrouw, ontstaat er een vriendschap tussen de twee dames. Samen gaan ze op zoek naar de identiteit van Rita.
Na het zien van de film heb ik veel commentaren van lezers op Imdb.com gelezen, want het eind van de film geeft stof tot nadenken. Ik denk dat ik het antwoord heb gevonden, maar zal het achterwege laten voor degenen die de film nog willen zien.

3. Unbreakable (2000)
Bruce Willis speelt David Dunn, een man die geen schrammetje overhoudt aan een auto-ongeluk en nog mysterieuzer: als enige overlevende zonder enige buil uit een trein stapt die is gecrasht. Hij komt in contact met 'Mr. Glass', zijn lichamelijke tegenpool. Waar David niet bang hoeft te zijn voor lichamelijk letsel, zit Mr. Glass gevangen in zijn eigen lijf. Bij het minste of geringste breekt hij zijn botten. Omdat David een neus heeft voor gewelddadige gebeurtenissen die op het punt staan te gebeuren, heeft Mr. Glass grote plannen met David; hij wil hem als superheld inzetten tegen het geweld in de maatschappij. David ziet echter zijn eigen superheldenrol niet zitten, zeker niet wanneer hij meer en meer achter de gruwelijke waarheid komt die Mr. Glass probeert te verbergen.

Noise

4. Noise (2007)
Jij ergert je vast ook wel eens aan de straatgeluiden om je heen. En dan vooral aan het veelvuldig afgaan van alarmen van auto's, scooters en huizen/winkels. Bij David Owen, gespeeld door Tim Robbens, gaat deze irritatie een stuk verder: hij beukt er gewoon op los. Gaat je autoalarm af? Dan kun je bij terugkomst een kapotgeslagen vehicel vinden. Geobsedeerd is David door alle geluiden om hem heen, oordoppen helpen niet. Vervelend als je dan ook nog in de drukke metropool New York woont. Hij vertikt het om te verhuizen, de omgeving moet zich maar aanpassen aan hém. Zijn vrouw en kind worden er gek van, hij verschijnt veelvuldig voor de rechter en om zichzelf en zijn huwelijk te redden probeert hij zijn obsessie te laten voor wat het is. Maar ondertussen is hij wél de held van de buurt. Want iedereen irriteert zich en hij is de enige die er iets aan doet!
Een film die door schromelijk te overdrijven ons met de neus op de feiten drukt.

5. Groundhog Day (1993)
Bill Murray speelt de überchagrijnige weerman Phil Connors die tegen zijn zin in afreist naar het gehucht Punxsutawney om verslag te doen van 'Groundhog Day'. Een feestelijke, maar koude februaridag waarbij een 'groundhog', oftewel bosmarmot, het verloop van de winter voorspelt. Je kan Phil geen groter plezier doen door meteen rechtsomkeert te maken, maar het tegenovergestelde gebeurt: hij belandt in een tijdslus waardoor hij dezelfde dag steeds opnieuw beleeft. Quelle horreur! Hij verzint van alles, want consequenties hebben zijn daden immers niet: de volgende dag is iedereen het vergeten. Behalve Phil, die zichzelf traint om álles te onthouden en zelfs piano leert spelen. Zijn grootste uitdaging is het hart van zijn aardige en mooie regisseuse (Andie MacDowell) te veroveren. En daar heeft hij alle tijd voor. Een Scrooge-verhaal in een modern jasje.

6. Cashback (2006)
Een student aan de kunstacademie lijdt aan slapeloosheid nadat zijn relatie is verbroken. Om de tijd te doden gaat hij nachtdiensten draaien in een supermarkt, waar hij en zijn collega's zo hun eigen manieren hebben om de tijd door te komen. De student zet de tijd stil, ontdoet vrouwen van hun kleding en maakt de meest prachtige schetsen. De vrouw die hij het vaakst portretteert is Sharon, het kassameisje. Een verliefdheid is snel ontwikkeld. Kan zij hem van zijn slaapprobleem afhelpen?

Cashback

7. Young People Fucking (2007)
Ach, wat een leuke titel. Maar vooral: een leuke film! We volgen vijf stellen die een band met elkaar hebben en sex willen/gaan hebben. De band tussen de stellen varieert van platonische vriendschap, geliefden, exen, one-night-stand en sex met de buren. Ieder loopt zo tegen zijn eigen problemen die natuurlijk eerst besproken moeten worden met de tegenpartij voor er überhaupt aan sex kan worden gedaan. Oké, het acteerwerk is misschien een beetje onder de maat, maar het concept is zó grappig dat het echt wel een leuke film is geworden.

Young People Fucking

8. Independence Day (1996)
Science-fiction film met een hoofdrol voor Will Smith. Het verhaal is niet het sterkste punt (zeker niet in het tweede deel), de beelden wel. Je woont in New York en whoops, opeens hangt er een megagrote vliegende schotel boven de stad. En erger nog:vernietigt de stad. Niet alleen New York, maar de hele wereld. Aliens! Buitenaardse wezens die écht geen goed in de zin hebben. Die niet zitten te wachten op een aardig welkomstwoord maar gewoon Aarde willen overnemen zodat ze deze kunnen gebruiken en na vervuiling verder trekken naar een andere planeet. Will Smith is de (militaire) held die een zooi mensen redt en daarbij ook nog eens een regeringsgeheim, of nee, verder dan dat want de president wist ook van niets, onthuld. Ondanks het door mooie beelden ondergesneeuwde verhaal een fijne film.

9. Antitrust (2001)
De jonge en talentvolle computerprogrammeur Milo wordt door het grote commerciële bedrijf NURV binnengehaald om te werken aan een communicatieprogramma ('Synapse'). Er zit haast achter, want er is een deadline die koste wat het kost gehaald moet worden. De directeur van het bedrijf, Gary Winston (gespeeld door, hier is 'ie weer, Tim Robbins), ontfermt zich persoonlijk over de jongen en houdt alles in de gaten. Het karakter Gary is overigens losjes gebaseerd op Bill Gates.
Milo vindt het geweldig bij NURV, werkt hard, sluit vriendschappen maar ontdekt langzaam maar zeker de stinkende kant van het zaakje. Geen hoogstaand acteerwerk (afgezien van Tim Robbins), geen hoogstaande film, maar wie into computers is kan deze film, die neigt naar het etiket tienerfilm, best waarderen.

10. Finding Neverland (2004)
Het meest bijzondere aan deze film is toch wel het waargebeurde verhaal. Dat verhaal is lieflijk en ingetogen neergezet, maar laat goed zien hoe James Barrie tot zijn meest beroemde schrijfsel 'Peter Pan' kwam.
Dagelijks laat auteur en dramaturg James Barrie (Johnny Depp) zijn hond uit in Kensington Gardens. Daar ontmoet hij de kinderen van het echtpaar Llewelyn Davies, waarvan in de film gekozen is voor een één-ouder gezin, gespeeld door Kate Winslet. Er ontstaat een hechte vriendschap tussen James en de kinderen, maar ook tussen hem en Sylvia (Kate Winslet). James is kinderloos en in het bezit van een grote portie fantasie, die hij gebruikt voor het schrijven van toneelstukken. De kinderen zijn een grote inspiratiebron voor het schrijven van zijn meesterwerk Peter Pan. Absoluut geen superfilm, maar vanuit historisch oogpunt toch interessant.

J.M.Barrie

De échte J.M. Barrie met een zoon van Sylvia (ca. 1900)

11. Caché (2005)
Een film waar ik zeer naar uitkeek, die me immens boeiend leek, maar uiteindelijk zwaar tegenviel. George en Anne Laurent (gespeeld door Daniel Auteuil en de geweldige actrice Juliette Binoche) krijgen videotapes toegestuurd met opnames van hun huis. Saaie opnames, dat wel, maar het idee dat iemand je 24/7 in de gaten houdt is op zijn zachtst gezegd frustrerend. Zeker als je op de plaats waar de opnames geschoten zijn niemand hebt zien staan (terwijl je er wel voorbij bent gereden) en je uit pure machteloosheid iemand verdenkt die onschuldig beweert te zijn zodat het je niet lukt het geheim te ontrafelen. En dat, leerde ik later, is een kenmerk van regisseur Michael Haneke. Een geheim een geheim laten, en daardoor niet alleen de hoofdpersoon maar ook de toeschouwer machteloos in het rond laten spartelen. Heel vervelend!

12. Day of the Dead (2008)
Eindelijk weer eens een horror! Hoewel ik in den beginne van mijn relatie met mijn horrorfreak best veel horror keek, had ik na twee jaar een overkill en keek alleen nog sporadisch mee. Toen lief op de computer 'Day of the dead' keek ben ik maar gewoon aangeschoven en mee gaan kijken. Deze versie uit 2008 is een remake van de film van horrorgoeroe George A. Romero uit 1985. En remakes zijn kwalitatief gezien niet altijd de beste films. Deze helaas ook niet. De film slaat op veel fronten de plank mis. Geen goede acteurs en geen boeiende vertelling. Een echte dertien in een dozijn film.

Twilight

Dinsdag 14 Oktober 2008 at 7:45 pm

In februari van dit jaar schreef ik nog hoe verzot ik ben op de boeken van Stephenie Meyer. Het derde deel in de reeks van de liefde tussen een vampier en een gewoon meisje is bijna uit. Maar ook bijna uit is de verfilming van het eerste boek Twilight. Ik heb een hekel aan verfilmingen, want ze kunnen eigenlijk nooit tippen aan het boek en bovendien verstoord het de beelden die ik in mijn hoofd heb gemaakt van de personages en hun omgeving. Maar. Maar! Maar!! Toen ik de trailer zag van Twilight zat ik toch echt wel te kwijlen voor mijn beeldscherm. Het plaatje ziet er precies zo uit als ik in mijn hoofd had gemaakt. En natúúrlijk moet ik dat hier laten zien:

Kannie wachten (maar dat moet wel, tot december)!

Waar verslaving toe kan leiden

Zondag 12 Oktober 2008 at 7:52 pm

Ik herinner me het witte colletje nog. Een col met wat extra stof dat over de schouders viel. Ik droeg het als ik last had van een stijve nek, dat overigens regelmatig voorkwam. Alleen herinner ik me de pijn niet. En daarmee lijkt de pijn die ik nu voel tien keer heviger te zijn dan vroeger. Want ja, ik heb een stijve nek. Het klinkt zo simpel, een nek die stijf is. Niks aan de hand toch? Maar poe, wat kan dat vervelend en pijnlijk zijn!

En natuurlijk heb ik het aan mezelf te danken. Playstation. God of War. Verslaving. Gelukkig schijnt een stijve nek met twee dagen over te zijn. Dus stink ik naar Tiger Balsem, draag een sjaal, probeer in beweging te blijven en sta regelmatig onder de douche in de hoop dat het snel weer over is!

Ondertussen schreef ik wel een recensie van het boek 'Boerin.' op Eeuwig Weekend. Deadlines zijn deadlines!

Glaasje draaien

Donderdag 29 Juli 2004 at 7:29 pm

Het liep tegen de avond. Er was een familiefeest gaande bij mijn oom en tante. Mijn nichtjes en ik ontvluchtten het feestgedruis door ons op te sluiten in de slaapkamer. We sloten de gordijnen en pakten een stuk karton dat dienst deed als ouijabord. Ik was een jaar of tien. En ging geesten oproepen. We zetten een klein theeglas op het bord, legden elk twee vingers erop en riepen in koor: "Geest, geest, bent u daar?" We riepen net zo lang tot het glas bewoog en op 'JA' stil hield. Dit was op z'n zachtst gezegd freaky. Maar we lieten ons niet kisten en stelden vragen. "Met wie ga ik later trouwen?" wilde ik weten. Het glas bewoog. Eerst naar de G, toen naar de E, de R en de A. Het leek verdacht veel op de naam van een jongen uit mijn klas. Ik vroeg of hij het was. Het glas gleed naar 'JA'. Ik moest er eerlijk gezegd niet aan denken, maar het zou zomaar kunnen dat deze jongen over tien jaar op een wit paard langs zou galopperen en ik in katzwijm zou vallen. Het leven kon per slot van rekening rare wendingen nemen. Daarna stelde ik een vraag die je tijdens dit soort sessies altijd achterwege moet laten. Maar ik was te nieuwsgierig en deed het toch. Het antwoord viel gelukkig mee. Ik zou de leeftijd van 76 bereiken en overlijden aan een hartaanval. Mijn nichtjes stelden ook nog wat vragen, maar toen we iets zagen bewegen achter de gordijnen kregen we het op onze heupen en vluchtten de kamer uit.

Ik wist dat de antwoorden niets waard waren, zeker niet toen mijn ene nichtje vertelde dat mijn andere nichtje het glas vooruit had geduwd. Maar de antwoorden zijn me altijd bijgebleven. Misschien omdat ik het prettig vind om te 'geloven' dat ik 76 word. Want geloven in mooie dingen is fijn. Zelfs als je zeker weet dat ze niet waar zijn.

Aukje elders