Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Wel kijken, niet kijken

Vrijdag 25 Maart 2011 at 9:41 pm

Vele waarschuwingen kreeg ik vooraf: 'De kist is open, maar ze ligt er heel mooi bij'.

Dat 'mooi erbij liggen', daar ben ik het nooit zo eens. Dat betekent dat er geen bloedspetters te zien zijn, dat het hoofd niet is ingedeukt of bont en blauw is. Maar als iemand zachtjes is heengegaan en ongehavend is, heeft de tijd toch een loopje genomen met de dode huid. Gebalsemd of niet.

Omdat degene die in de kist ligt er niet uitziet zoals hij of zij was, weiger ik steevast te kijken.
Bij collega L. had ik mijn twijfels. Waarom? Geen idee. Dus liep ik bij aanvang van de dienst achter de meute aan naar de kist. Legde een roos neer en gluurde opzij. Wenkbrauwen, voorhoofd, haar donkere haar. Zou ik?
Ik zette nog een stapje dichterbij en gluurde over de rand. Daar lag ze. Stil. Vredig. Haar mond gesloten. Haar ogen dicht.

Ik nam het in me op. Registreerde het. Liep weg. Ging zitten.
Het maakte niet de indruk die ik had verwacht. Het was gewoon L. niet. Ze was té stil, té vredig. Zo kende ik haar niet. Zo wilde ik haar niet kennen.

Aan het eind van de dienst, toen ik definitief afscheid nam bij de kist, was de waarheid daar.
Zo ken ik haar nu wel.

Een teken van boven

Donderdag 24 Maart 2011 at 7:48 pm

Er was veel om over te schrijven in het herinneringsboek, maar mijn gevoel besloot dat het moest gaan over de cornetto. De cornetto die in het vriesvak lag, naast mijn brood. Waar ik haar altijd aan herinnerde als ik een broodje pakte. Waarop zij 'm dan, soms, opat. En de volgende dag een nieuwe in het vak legde.

"L, je bent je cornetto vergeten!" schreef ik.

Bij het woord cornetto hoorde ik buiten het liedje van de ijscokar die langsreed. Ik glimlachte en schudde mijn hoofd van ongeloof.

"Hallo L.," dacht ik.

Leeg

Woensdag 23 Maart 2011 at 8:23 pm

We proberen redenen te zoeken voor haar dood. Om het te begrijpen. Te accepteren.
Die redenen zijn er. Genoeg zelfs.
Het geeft een beetje troost.

We omarmen elkaar. Halen herinneringen op. Huilen. Staren verslagen naar haar foto's op het lege bureau. Gedenken haar in de stilteruimte, waar we met woorden proberen te beschrijven wat haar gemis met ons doet.

Het is niet te vatten. We verwachten, nee, wíllen dat ze elk moment met een grote grijns op haar gezicht komt binnenwandelen en ons vierkant uitlacht.
Was het maar zo.
Maakte ze maar een grapje.

Vrijdag nemen we definitief afscheid.

Hemelvaarten

Zaterdag 19 Maart 2011 at 8:21 pm

Op haar bureau lagen nog de foto's die ik had gemaakt van de herdenkingsruimte van onze collega die vorige maand was overleden. Ze zou ze samen met een aantal andere collega's aanbieden aan de weduwnaar.
Gister nog, wenste ik haar een fijn weekend en zeiden we 'tot maandag'. Maar maandag is ze er niet. Haar lichaam besloot afgelopen nacht om dezelfde trip te maken die onze collega vorige maand maakte.

De hemelvaart.

En weer ben ik boos. Boos dat ik één ding in het bijzonder niet heb gedaan, namelijk: Dylan laten zien. Zíj was in de zevende hemel toen ik zwanger was, zíj maakte kaartjes en kocht cadeautjes, zíj was gek op een kind dat ze nog nooit had gezien.
Ik had het in mijn hoofd zitten: volgende week, of de week erop zou ik langsgaan.

Volgende week is te laat. 

Wat rest zal een foto van mijn kleine man in haar herinneringsboek zijn. En de gedachte dat ze vanaf boven meekijkt.

Lieve L., knuffel collega C. maar flink. Onze afdeling is niet meer compleet.

Gewone vorm

Vrijdag 18 Februari 2011 at 7:12 pm

De kaarsjes brandden stug door. De bloemen raakten uitgebloeid. Het condoleanceboek vulde zich langzaam maar zeker.
Het gebroederlijke dat we, vooral tijdens de crematie, hadden ervaren was al wat gezakt. Het gewone leven nam zijn vorm weer aan.

Prettig vond ik dat. De dood had me met de neus op de feiten gedrukt, op een positieve manier. Die positiviteit kon ik ook zien omdat het overlijden van mijn collega me niet in het diepst van mijn ziel raakte. Er was geen rouw, alleen een omarming van de leegte die ze achterliet én een besef dat ze het nu beter had dan bij ons. Haar ziekte was mensonwaardig. Wat had ze moeten doorstaan als ze nog een paar maanden langer had geleefd?

Vergeten doen we haar niet. Haar foto die nu tussen de bloemen en kaarsen staat krijgt straks een mooie plek op de afdeling. En met een glimlach denk ik terug aan het saucijzenbroodje dat we bij de crematie kregen. Volgens haar het lekkerste broodje dat er bestond.

Emotionele chaos

Zaterdag 12 Februari 2011 at 8:12 pm

Die lege plek, die was er al een tijdje. Schuin tegenover me. Je zou kunnen zeggen dat we het gewend waren. Maar als iemand dan ook echt overlijdt, voelt die lege plek anders. Killer en zonder hoop.
Eerder was ze herenigd met haar stekkie. Nadat ze kanker had overwonnen. Het leek alsof de behandeling geen sporen had achtergelaten. Maar twee jaar later kwam de genadeklap.

Emotionele chaos heerst op de afdeling. Dat mag. Dat is goed. Dat is vermoeiend.
Ik aanschouw het, probeer de rouwende collega's te steunen.

Maandag is de begrafenis. Op Valentijnsdag.
Ze zal bedolven worden onder de rode rozen.

In therapie

Dinsdag 14 September 2010 at 9:20 pm

Ik heb een nieuwe collega op mijn werk. Toen ik haar voor het eerst zag was het alsof ik haar al jaren kende, haar gezicht kwam zo vertrouwd over. Haar blik was open en ze beschikte over een gezonde portie zelfvertrouwen en pit.
En?
Nou, zij belichaamt eigenlijk wat ik wil zijn.
Hoe wil jij zijn?
Vol vertrouwen. Relaxt. Met pit.
En waarom wil je dat?
Vanwege de drukte en het slaaptekort maak ik veel fouten op het werk en daar word ik onzeker van. Terwijl ik veel beter kan werken als ik relaxt en uitgeslapen ben. Dan kan ik alles beter aan.
Dat is logisch. Het gaat dus niet om haar, het gaat om jou. Jij ziet in haar wat je in jezelf mist.
Klopt. Ik wil mijn energie terug. Ik wil weer lekker slapen. Mijn werk goed kunnen doen zonder er al te veel moeite voor hoeven doen. Ik vind het vervelend dat ik door mijn ouderschapsverlof minder tijd heb voor mijn werk en daardoor in sneltreinvaart mijn klussen moet klaren. Maar zonder ouderschapsverlof red ik het niet. Meer werken wil ik niet. Taken afstoten wel, maar dat gebeurt al. Gelukkig.

Wat is het vooruitzicht?
Morgen nog een groot evenement en dan is het voorlopig weer rustig. Maar ik ben zwaar toe aan vakantie. Echt, zwaar.
En is er een vakantie gepland?
Ja. Volgende maand.
Red je het tot die tijd?
Denk het wel. Moet wel.
Dus?
Vroeg naar bed vanavond. En morgenavond. Tot ik weer ben bijgeslapen.
Lijkt me een goed plan. Zie ik je over twee weken weer?
Hm, ja.
Spreken we af dat je dan een stuk uitgeruster bent.
Vooruit dan maar.

Na de vakantie

Donderdag 19 Augustus 2010 at 07:18 am

...kan ik een rijtje opsommen van de ziektes die mijn collega's ten deel zijn gevallen. Eén heeft de strijd in de zomer verloren, de ander zit er nog middenin.
Maar dat was niet de enige malaise die op onze afdeling plaatsvond. Een collega viel van haar fiets zo in de lappenmand. Een ander moest onverwacht een naaste afstaan aan het hemelse leven.

Het was een gezellig weerzien met de mensen die een 'saaie' zomer hadden gehad. Geeft niks, in bovenstaande gevallen pleit ik juist voor saai!

Het gapende gat dat vakantie heet

Maandag 09 Augustus 2010 at 12:22 pm

Voorheen waren vakanties lege uitgestrekte gebieden, die opgevuld werden met mooi weer (nou vooruit, ook met regen) en afspraken met familie en vrienden. Met een kind in huis is dat gebied niet meer zo leeg. Enkel op de dagen dat hij naar de crèche gaat lacht dat vriendelijk uitziende gapende gat me toe. Om vervolgens het kindje halverwege de dag nog te gaan missen ook.

Maar dat gat had ik wel even nodig. Ik vulde het vooral op met zwemmen, fysiotherapie, lezen en 't huishouden. Aan dat laatste lijkt geen eind te komen, maar goed, dat was voor kindje er was ook al 't geval. Schoonmaken is not my middle name.
En na het bioscoopbezoek op een vrije middag riep ik als eerste: "Jeuj, ik mag Dylan ophalen!" Daarná vroeg ik me pas af of het eind van de film een droom was of werkelijkheid. (Het laatste, besloot ik na een overtuigend betoog van een kijker.)

De vakantie ging dan ook in sneltreinvaart voorbij. En om nou te zeggen dat ik uitgerust ben, nee. Maar wat een verschil in beleving: ten tijde van mijn bevallingsverlof wilde ik maar al te graag aan de slag. Nu ik weer veel dingen kan, wil ik niets liever dan vakantie vieren. Me time. Our time.
Ik zie op tegen het ritme, de verplichtingen, hetzelfde werk in drie dagen proppen in plaats van vier. Want, ook nog zoiets, ik heb ouderschapsverlof opgenomen. Zodat ik me niet hoef te haasten naar het werk en de crèche. Gevolg is alleen dat ik een aantal tandjes bij moet schakelen op het werk. Wat dan weer stress oplevert. Hm.

Vakantie. Het vriendelijke gapende gat, het uitgestrekte niets, de leegte der dagen. Het duurt altijd VEEL te kort.

Crisis

Donderdag 24 Juni 2010 at 5:33 pm

In tijden van crisis krijg ik gewoon loonsverhoging én een vast contract.

Aukje elders

» HUGO HOES - FIJNE FAMILIE
Hugo Hoes - Fijne Familie
  Geen reacties |
» THE REEF
The Reef
  Geen reacties |
» DOWNTON ABBEY
Downton Abbey
  Geen reacties |
» THE BORGIAS
The Borgias
  Geen reacties |
» THE HOUSEMAID
The Housemaid
  Geen reacties |
» TWILIGHT - BREAKING DAWN
Twilight - Breaking Dawn
  Geen reacties |
» THE CABIN IN THE WOODS
  Eén reactie |
» ANNA KARENINA
  Geen reacties |
» THE BRIDGE
  Twee reacties |
» OMDENKEN
  Geen reacties |