Na de vakantie

...kan ik een rijtje opsommen van de ziektes die mijn collega's ten deel zijn gevallen. Eén heeft de strijd in de zomer verloren, de ander zit er nog middenin.
Maar dat was niet de enige malaise die op onze afdeling plaatsvond. Een collega viel van haar fiets zo in de lappenmand. Een ander moest onverwacht een naaste afstaan aan het hemelse leven.

Het was een gezellig weerzien met de mensen die een 'saaie' zomer hadden gehad. Geeft niks, in bovenstaande gevallen pleit ik juist voor saai!

Het gapende gat dat vakantie heet

Voorheen waren vakanties lege uitgestrekte gebieden, die opgevuld werden met mooi weer (nou vooruit, ook met regen) en afspraken met familie en vrienden. Met een kind in huis is dat gebied niet meer zo leeg. Enkel op de dagen dat hij naar de crèche gaat lacht dat vriendelijk uitziende gapende gat me toe. Om vervolgens het kindje halverwege de dag nog te gaan missen ook.

Maar dat gat had ik wel even nodig. Ik vulde het vooral op met zwemmen, fysiotherapie, lezen en 't huishouden. Aan dat laatste lijkt geen eind te komen, maar goed, dat was voor kindje er was ook al 't geval. Schoonmaken is not my middle name.
En na het bioscoopbezoek op een vrije middag riep ik als eerste: "Jeuj, ik mag Dylan ophalen!" Daarná vroeg ik me pas af of het eind van de film een droom was of werkelijkheid. (Het laatste, besloot ik na een overtuigend betoog van een kijker.)

De vakantie ging dan ook in sneltreinvaart voorbij. En om nou te zeggen dat ik uitgerust ben, nee. Maar wat een verschil in beleving: ten tijde van mijn bevallingsverlof wilde ik maar al te graag aan de slag. Nu ik weer veel dingen kan, wil ik niets liever dan vakantie vieren. Me time. Our time.
Ik zie op tegen het ritme, de verplichtingen, hetzelfde werk in drie dagen proppen in plaats van vier. Want, ook nog zoiets, ik heb ouderschapsverlof opgenomen. Zodat ik me niet hoef te haasten naar het werk en de crèche. Gevolg is alleen dat ik een aantal tandjes bij moet schakelen op het werk. Wat dan weer stress oplevert. Hm.

Vakantie. Het vriendelijke gapende gat, het uitgestrekte niets, de leegte der dagen. Het duurt altijd VEEL te kort.

Crisis

In tijden van crisis krijg ik gewoon loonsverhoging én een vast contract.

Lost

Er is steeds die vergelijking met vorig jaar. Zo was ik vorig jaar ruim een maand zwanger toen ik en mijn collega's een teamuitje hadden. Een hel was het om mee te gaan op puzzeltocht op de Wallen. De hitte, de toeristische drukte, de stank, de pijn en de vermoeidheid. Na verloren te hebben en een drankje taaide ik dan ook af. Het was mooi geweest.

Afgelopen week gingen we, wederom, op puzzeltocht. Dit keer in de Jordaan. En hoe anders was mijn gevoel nu. Want er was nog steeds pijn (van de keizersnede) en vermoeidheid, maar dit keer overheerste het gelukkige gevoel. En mensen, ik ben best fanatiek als het om puzzelen gaat. Want twee keer op rij verliezen laat ik me niet gebeuren!

De speurtocht was qua organisatie niet je-van-het: het duurde te lang, het was te ver lopen, onze twee groepen zaten te dicht op elkaar en de vrouw van het smalste huisje van Amsterdam werd boos omdat we meetten hoe breed haar huisje was. Maar, ik zag eindelijk de Westerkerk van binnen, dronk tussen echte (rokende) Jordanezen een drankje in Café Lowietje (het Baantjer-café) en leerde wat 'miegemen' is (stiekem windjes laten). Kortom, het was één en al gezelligheid.

In Café Rooie Nelis werden de juiste antwoorden geteld. Ik had er een goed gevoel over, het was beter gegaan dan vorig jaar. We kwamen op 73 punten uit. Dat was hoog, maar niet zo hoog als de score van de tegenpartij: 78 punten. Wéér verloren!

Na een drankje taaide ik teleurgesteld af. En keek thuis nog eens naar de foto's die ik onderweg had gemaakt. O.a. van dit stuntende mannetje:

Hoe dan ook, u begrijpt, volgend jaar is het tijd voor een gruwelijk vette revanche!

Als vanouds

Ik moet zeggen, ik ben blij dat ik niet meer de godganse dag thuis zit. De deuren naar de buitenwereld zijn geopend en de frisse lucht die het met zich meebrengt laat ik met alle plezier door mijn (te) kortgeknipte haren waaien. Het is fijn om onder de mensen te zijn en mezelf nuttig te maken.

Collega's vroegen me of ik het niet vervelend vond om weer aan de slag te gaan. Na vier maanden vrijheid is het toch raar om weer op het werk te verschijnen?

Dacht het niet!
En het begrip vrijheid is hier niet op zijn plaats. Moeder zijn betekent nou niet dat je gigantisch veel vrije tijd hebt. En als je dan ook nog herstellende bent is het juist fijn om weer mee te kunnen draaien.

Na het warme onthaal compleet met cadeaus zag ik mijn omgeving al snel weer als vanouds worden. Niet alleen het werk, maar ook de grapjes en onderlinge irritaties. Met mijn twee uurtjes sluit ik de deur voor ik me er aan kan ergeren.

Bijzonder grappig zijn de mensen die me groeten alsof ik er gister nog zat. Anderen onthalen me juist als een verloren gewaande dochter.
Ik vind het allemaal prima. Ik vermaak me wel. Ik laat het gevoel meer te zijn dan een moeder maar al te graag bezit van me nemen.

Aan 't werk!

Na vier maanden thuiszitten is het tijd om me voor een aantal dagen per week bij mijn collega's te voegen. Ergens was ik jaloers op het Zweedse systeem: daar krijgen moeders een jaar verlof. Maar hier zet de terugkomst naar de werkvloer iets in de gang wat mij goed zal doen: ritme, activiteit en sociaal doen. Na vier maanden op mijn kont te hebben gezeten en naar de muren om me heen te hebben gestaard is het wel eens goed om op de fiets te klimmen, mee te draaien in de maatschappij en overtollig zitvlees de deur te wijzen.

Het grote nadeel is dat ik mijn mannetje moet missen. Maar voor zover ik kan inschatten vindt hij het prima op de crèche. Hij geniet vooral van de andere kindjes die hem willen aaien en zoenen. Dat aaien en zoenen heeft hem al wel wat opgeleverd: een fikse verkoudheid. Tja.

De lente doet ook een fijne duit in het zakje waardoor het geen straf is om naar buiten te gaan. Logistiek gezien zal het nog wel wat voeten in aarde hebben: de kinderopvang is niet bij ons om de hoek. Aan de andere kant mogen we allang blij zijn een plek te hebben gevonden, dat valt tegenwoordig ook niet mee.

Overigens begin ik met twee uurtjes per dag. Het herstel valt nog altijd tegen. Ik kijk er dan ook wel naar uit, twee uurtjes is te overzien. Wellicht kan ik dan ook weer dingen doen die al vier maanden op mijn to-do-lijstje prijken: naar de kapper, zwemmen, massage, tandarts, fietsenmaker en osteopaat. Want als je zeeën van tijd hebt, kom je eigenlijk nergens aan toe. Morgen ligt er immers weer een lege dag in het verschiet. Maar nu ziet morgen er anders uit. Gevuld. En dat is nou net de schop onder de kont die ik nodig had.

Pechdag

1 April is niet alleen een domme-grappen-dag, maar ook een domme-pech-dag. Moet u zich voorstellen: auto van ConnectCar gereserveerd van 11 tot 2, kind aan de borst tot 5 voor 11, mezelf streng toespreken om niet te gaan haasten en stressen (nergens voor nodig), kwart over 11 bij de auto met MaxiCosi die we vastzetten op achterbank en de auto starten.

De auto starten.

Er lichten allerlei lichtjes op. Benzine op, accu leeg, deur niet goed dicht. Geen idee wat er aan de hand is, maar zeker is dat ik de auto niet aan de praat krijg. Ik bel de Hotline van ConnectCar om vervolgens zeven minuten lang te horen dat alle lijnen bezet zijn. 'Toets een 0 om een boodschap achter te laten.' Ik toets 0, de verbinding wordt verbroken.

Lief probeert een andere auto van ConnectCar te reserveren via zijn iPhone, maar de internetverbinding is instabiel zodat we na twintig minuten wachten en proberen afdruipen (letterlijk, want het regent).

Misschien had ik beter morgen kunnen gaan. Op Goede Vrijdag.

Plasalarm

Het alarm ging. Het alarm gaat wel vaker. We halen dan onze schouders op en gaan gewoon door met ons werk. "Volgens mij moeten we naar buiten," zei een collega. Ze had inside-information, dat er een vergadering was van BHV-ers.

Maar er liepen nog BHV-ers op onze afdeling rond die niet werden opgepiept en dus bleef iedereen braaf zitten. Tot het alarm weer klonk en een stem uit de luidspreker ons verzocht het pand te verlaten.

Op dat moment ging bij mij het plasalarm af.

Ik had nog nooit eerder een oefening meegemaakt, maar had gehoord dat je wel een kwartier buiten kon staan wachten. En dat in een kou als deze. Zonder wc bij de hand. Dus besloot ik dat ik eerst ging plassen voor ik me met de meute liet meevoeren. Maar ik liet me overhalen door een collega om toch mee te gaan, vond dat halverwege geen goed idee en glipte een andere afdeling op om op zoek te gaan naar een wc. Ik vond er twee, maar beide op slot. Waren ze met opzet afgesloten? En wat nu?

Ik ging nog een verdieping lager, liep daar gelukkig geen BHV-er tegen het lijf en trippelde (rennen is er niet meer bij) naar de wc. Ging opgelucht zitten, plaste en hees mijn broek op toen er op de deur werd geklopt. Ik opende de deur, toonde mijn buik waarmee ik aangaf dat ik toch echt niet zonder te plassen een kwartier in de kou buiten wilde staan. Dat begreep ze, maar ik moest nu toch echt voortmaken. Ik trippelde naar de nooduitgang en verliet als één van de laatsten het gebouw.

Eenmaal buiten had de BHV-clan net besloten dat het einde oefening was: iedereen mocht weer naar binnen. Ja, als ik had geweten dat het van zo'n korte duur was, had ik ook niet hoeven plassen!
Dus was ik als eerste terug op de afdeling en zat triomfantelijk achter mijn bureau de andere collega's op te wachten. En moest ik toch even uitleggen dat mócht er een serieus alarm afgaan, ik er dan echt wel voor zou zorgen dat ik met mijn zwangere buik als eerste buiten zou staan!

Ondergesneeuwd

Op mijn laatste werkdag van de week kwam een manager aanschuiven om te vertellen over zijn project waar ik een korte bijdrage voor had geleverd. "Drie dingen ben ik deze week vergeten," vertelde hij. Eentje pakt toevalligerwijs positief uit, de andere niet.

Maar ik moest inwendig een beetje grinniken. Zie je wel dat anderen ook fouten maken? Zelfs een doorgewinterde manager als hij was ondergesneeuwd door de drukte en daardoor dingen vergeten. En hij kan zwangerschapsdementie niet eens als excuus gebruiken!

Veel geschreeuw en weinig wol

Gister was weer zo'n hyperdrukke dag op het werk waar ik velen nerveus van zag worden. En waar iedereen boos of nerveus gaat zitten zijn, schiet ik in de relativerings- en kalmeerstand. Überhaupt begrijp ik niet waarom mensen meteen in de stress en prompte boosheid schieten, maar inmiddels weet ik dat dat meer zegt over de ander dan over mij, ook al ligt de fout bij mij.

Overigens was dat laatste niet eens zeker, dat wil ik toch even gezegd hebben (zo ben ik dan ook wel weer).

Met het klimmen der jaren heb ik eindelijk door dat wanneer je fouten permitteert van anderen, je van jezelf ook fouten mag maken. Natuurlijk blijft mijn eerste intentie om een schuldige aan te wijzen en mijn handen van het vuil gemaakte werkje af te trekken, maar dat slaat helemaal nergens op. Een oplossing krijg je er niet mee en om nou mokkend naar een oplossing te zoeken is ook niet je van het. Vindt vooral mijn hyperoptimistische bui niet.

Zo begon ik gister bloedje chagrijnig. Want als ik chagrijnig ben, ben ik ook bloedje chagrijnig. Het sloeg nergens op, ging er gehaast van werken. Terwijl ik zo goed wist dat ik meer bergen verzet door simpelweg relaxt te zijn, ook al stort de boel om me heen in elkaar. Dus werd ik naarmate de dag vorderde meer ontspannen, zeker toen iedereen ging gillen en pissig ging zijn.

Ik kon niet anders.

Eenmaal thuis stortte ik niet in, maar bleef ik vrolijk en hoefde geen troostvoer. Even nadenken over hetgeen wat er was gebeurd deed ik wel, maar piekeren werd het niet.

Al die zwangerschapshormonen laten me zo duidelijk inzien hoe relaxt werken in mijn voordeel is. 't Zou eigenlijk voor iedereen beschikbaar moeten zijn. Zou een hoop wol schelen.