Dagelijkse woorden #30

Langer dan lang stond mijn gezicht vanochtend. “Gezellig dat je nu hier zit!”
Hm. Nou. Nee.

Leuk was anders. Heel anders. En dat nare onderbuikgevoel ging ook maar niet weg.
Maar toen de ICT-mannetjes hun werk hadden gedaan en ik mijn nieuwe territorium had afgebakend ging het al wat beter. En na een paar uur vond ik het eigenlijk wel prima zo, op mijn nieuwe werkplek.

Nu was het vandaag een rustige dag in het kippenhok.
Morgen maar weer eens kijken.

Dagelijkse woorden #28

Waarom toch? Waarom kan ik nou niet gewoon een relaxte houding aannemen en gewoon mijn ding doen zonder dat paniekerige gedrag?
Onhandig zoek ik tussen de papieren die ik op zijn bureau heb gelegd. Ik had toch wel dat ene printje gemaakt en meegenomen?
Nee dus. Niet erg! Niet erg!
En ik hoef ook echt helemaal niet zo zenuwachtig te doen.

Het is zo’n vervelende wisselwerking. Zijn houding, zijn doen en laten stellen mij niet op mijn gemak.
Met mijn voormalige baas besprak ik laatst het waarom.

Ouwehoeren.
Ik kan niet met hem ouwehoeren.
En als ik niet met iemand kan ouwehoeren dan weet ik niet hoe ik me moet gedragen.

Straks maar als verbeterpunt aanmerken bij mijn functioneringsgesprek?

Dagelijkse woorden #26

Vandaag huppelde ik steeds langs mijn nieuwe werkplek. Om de sfeer te proeven, te wennen, me voor te bereiden. Proberen te voelen hoe het zou zijn om daar te werken.

Mijn collega’s vonden het in ieder geval fijn dat ik weer terug kwam in het kippenhok. Helaas voor hen kon ik dat niet beamen, maar lief was het wel van ze.

Dagelijkse woorden #25

Het was ook te mooi om waar te zijn, die werkplek van mij. Afgelopen juli verhuisden we naar een mooi gerenoveerd gebouw in de stad. Ik kwam op een rustige kamer te zitten. Dat was na het kippenhok waar ik jarenlang had ik gezeten een verademing. Ik was dan ook één van de weinigen die blij was met haar nieuwe plek. Bijna iedereen was er op achteruit gegaan. Ik niet.

Dat kon niet goed gaan. Mijn collega’s en ik wisten dat onze overvloed aan ruimte op de één of andere manier van ons afgenomen zou worden.

Vandaag dropte het management een bommetje. Wat we hadden verwacht gebeurde niet, wat we niet hadden verwacht gebeurde wel: in onze rustige kamer kwamen niet meer werkplekken, nee, wij moesten eruit.

Dat nieuws moest ik even laten bezinken.
ERUIT?

Om te verhuizen naar een plek in het kippenhok.
Mijn. God.

Het was al besloten. Het was al beklonken. Wat doe je dan?
Ik ging voor de eisen: scheidingswanden plaatsen in de grote ruimte, klimaatregelaar installeren, planten neerzetten voor wat extra zuurstof, het afsluiten van mijn eigen bureau door middel van plexiglas (à la cubicle office) en oh ja, doe dan ook maar een wandje achter mijn stoel tegen het lawaai.
Het werd genoteerd. Nu nog kijken wat het me oplevert.

Het einde van dit verhaaltje is dat ik niet meer blij ben met mijn nieuwe werkplek en de rest wel. Natuurlijk is dat ook wat waard. Maar moet dat ten koste gaan van mij en mijn collega?

De formele brief

Ach, weer zo'n leuke oudejaarsbrief van onze directrice, dacht ik toen ik de envelop met het logo van mijn werk erop opende. Brieven vind ik je reinste milieu- en geldverspilling: e-mail werkt net zo goed.
Maar toen ik, met enige tegenzin want ik heb het niet zo op formele 'moetjes', de brief doorlas werd ik getroffen door één van de laatste zinnen op de eerste bladzijde. Dat het een pittig jaar was geweest. Met twee overleden collega's en een verhuizing naar een gebouw waarvan de laatste puntjes nog lang niet op de i waren gezet (en een half jaar na dato nog steeds niet).
Verdomd, ze had gelijk. En verdomd, zo'n tekst moet inderdaad in een brief. Haar erkenning voor mijn gevoelens moest inderdaad door een postbode bezorgd worden.
Ook al is het even geleden, ook al is er door de verhuizing letterlijk minder ruimte en aanleiding voor rouw, (immers: de werkplekken zijn verdwenen) aan het eind van het jaar stilstaan bij deze gebeurtenissen is belangrijk.

Dat doe ik dan ook. Ik sta even stil. Om daarna met opgeheven hoofd naar 2012 te gaan.

Lege dagen met veel niks

Voordat u denkt dat ik ter plekke ben neergestort: de stress is al weer voorbij.

En ik heb het overleefd!

Anderhalve maand lang werd ik doodgegooid met deadlines en belangrijke evenementen.
Anderhalve maand lang keek ik uit naar dit moment.
Precies dit moment.
Op de bank. Laptop op schoot. Televisie aan. En zicht op lege dagen met veel niks.

Ontspannen in viervoud.

Ik was er hard aan toe.

Het schreeuwt

Daar zit je dan.
Aan de keukentafel.
Laptop voor je neus, telefoon ernaast.
Ziek thuis maar het werkt roept. Het schreeuwt.

Tussendoor een potje wordfeud. De verslaving van menig aardbewoner these days. 
Ach, wat moet je ook anders.
Bijna alles wat tegenwoordig een hobby is heeft met een scherm te maken.
Een boek lezen? De verslaving aan Wordfeud laat alle goede boeken in de kast staan.

"Ik kijk uit naar ons kindje, omdat we dan minder achter de computer zullen hangen en meer erop uit zullen gaan," zei ik nog voor ik zwanger was.

Mijn kind is mijn redding. We fietsen samen langs de schaapjes. Stampen in de plassen in het bos. Lopen met blote benen in het water omdat de oktoberzon nog volop schijnt.

Ik sluit mezelf niet meer hele dagen op zoals vroeger.
Maar wel laat ik mijn werk de overhand nemen. En dat is waar het niet goed gaat.
De bel heeft al geklonken.

Tijd voor actie.

Lekker dagje Pampus

In 2006 zat ik er ook. Op Pampus. Met een aantal loggers gingen we op verkenningstocht, zonder gids. Ditmaal ging ik met collega's vanaf IJburg naar het eiland. Een thuiswedstrijd dus. In tegenstelling tot vorige keer wachtte een gids ons op voor een rondleiding.

Ja, en dan krijg je toch heel wat meer mee dan wanneer je alleen rond gaat kijken. En tegelijkertijd minder, want je houdt je aan een vaste route. Na de rondleiding was er geen tijd meer om zelf rond te dolen: de shipperbitter stond te wachten.

Vorige keer had ik een stukje Pampus gekocht, voor een jaar, via Adopteereeneiland.nl. Nu heb ik een ander stukje gekocht. Naast het terras, zodat ik het makkelijk terug kan vinden.
Wist u trouwens dat Pampus gekraakt werd tijdens de hippietijd? Hiervan zijn nog bewijzen op de muren te vinden:

Na het bezoek voeren we terug naar IJburg:

Eindelijk konden collega's zien waar ik naar toe was verhuisd. De volgende dag hoorde ik één van hen zeggen dat ze blij was terug te zijn in de bewoonde wereld toen ze thuis was. Terwijl ik juist blij ben als ik de drukke stad achter me kan laten.

Over gaten en frisse winden

"Ik ben blij dat je op deze manier weggaat," zeg ik haar bij het afscheid nemen. Als je net twee collega's hebt begraven, is het bijna een zegen als iemand weggaat gewoon omdat ze een andere baan heeft.
Maar het slaat wel weer een gat in de toch al zo instabiele afdeling. En hoewel ik altijd pleit voor frisse winden onder het personeel, voel ik me soms net een vreemde tussen mijn collega's.

Toch is de afdeling er op sommige punten relaxter op geworden. De nieuwe collega's zijn prettig om mee samen te werken, ze doen extra hun best en ik krijg zelfs meer informatie dan waar ik om vraag.
Op dat punt mis ik de gehaaide tantes niet.
Op andere punten wel.
Puur vanwege het simpele feit dat ze er altijd waren.

De huishoudelijke klus als wondermiddel

Mijn abonnement op de Psychologie Magazine is opgezegd. Ik heb geen behoefte om nog geld te steken in een blad dat zichzelf herhaalt. Koppen als 'stoppen met piekeren' en 'mindfulness' pronken té regelmatig op de cover. Leuk voor wie het nog niet kent, vervelend voor wie er al tig keer over heeft gelezen.

Toch betrapte ik ze laatst op iets nieuws dat me aansprak. Voor wie worstelt met mediteren, of mindfulness maar niks vindt, is er de huishoudelijke klus. Gewoon je handen uit je mouwen steken! Dat komt omdat we nog zo verweven zijn met de oermens. Die kluste met direct resultaat. En dat directe resultaat, dat is juist zo goed voor ons. Dát doet ons beter voelen.

Interessant ook is het boek 'Getting things done', over efficiënter werken. Opdracht van het werk om het boek te lezen. Met enige tegenzin, want het hoeveelste boek over ontspannen werken is dit wel niet?
Maar toch werd ik in het begin al gegrepen door de auteur. Hij noemt ons brein dom. Een voorbeeld: je merkt dat de batterij van de afstandsbediening op is. Je brein is niet zo slim om daaraan te denken op het moment dat je in de winkel bent. Zo denkt het brein ook steevast aan werkgerelateerde zaken als je niks met die gedachten kunt. Ja, wakker liggen.
Met een efficiënt systeem van vastleggen ontlasten we ons brein en hoeven we er niet meer aan te denken. Proef op de som nam ik gisteravond. Ik was enkele zaken vergeten, die ik vandaag in orde móest maken. Het spookte door mijn hoofd, maar ik wist ook zeker dat ik het de volgende ochtend zou zijn vergeten.

Mobiel gepakt en een sms naar mezelf gestuurd. Et voilà, mijn malende gedachten verdwenen als sneeuw voor de zon.

Ik begin steeds meer te geloven in het reorganiseren van mijn werksysteem. En dat klusjes doen zo gek nog niet is.