Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

cheap_cialis (WK): very nice submit, i definitely love this website, keep on it
online_viagra (WK): Hey there! Do you know if they make any plugins to help with Search Engine Optimization? I'm trying t…
buy_cialis (Magische gegevens…): I'm hunting for web sites that contain fantastic recommendations on what's in fashion and just what t…
viagra_cheap (Magische gegevens…): Enjoyed studying this, very good stuff, regards . A man may learn wisdom even from a foe. by Aristo…
buy_viagra (Magische gegevens…): What's Happening i'm new to this, I stumbled upon this I have discovered It positively helpful and it…
cialis (Magische gegevens…): you are in point of fact a just right webmaster. The site loading velocity is amazing. It sort of fee…

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Bevallerige overeenkomsten

Vrijdag 29 Januari 2010 at 09:35 am

Van oktober tot december deed ik wekelijks aan zwangerschapsfitness met nog elf andere zwangeren. We hebben elkaar sinds 1 december niet meer gezien, maar zijn inmiddels driftig aan het mailen over onze bevallingen. Wat blijkt?

Van de tien bevallingen:
- is er negen keer een jongetje uitgekomen
- zijn er vier bevallen op 28 december en drie op 29 december
- zijn de meesten bevallen in het Lucas Ziekenhuis (vooral omdat andere ziekenhuizen vol zaten)

Alsof we elkaar er op uitgezocht hebben...

Elke dag een stukje beter

Dinsdag 05 Januari 2010 at 6:59 pm

Zoals Dylan zijn dagelijkse mijlpalen heeft, zo heb ik ze ook. Elke dag gaat het een stukje beter. Zo heb ik vannacht zonder pijn weer op mijn zij kunnen slapen, had ik me in een mooi jurkje gehesen voor de visite die ik op de bank ontving (eerder ontving ik afgezien van verloskundigen, kraamhulp en GGD geen bezoek) en als klap op de vuurpijl hesen we Dylan vandaag in een ringsling zodat ik even buiten kon koekeloeren. Dat betekende drie trappen naar beneden, onder supervisie van lief naar de hoek van de straat lopen en weer terug. Om vervolgens compleet buiten adem linea recta richting bed te gaan.

En zo gaat het elke dag een stukje beter. Ben ik elke dag een stukje helderder en minder beverig. En zolang er maar sprongetjes voorwaarts zijn, vind ik het te behappen. Al kan ik me nauwelijks voorstellen hoe het zal zijn als ik weer volop bewegingsvrijheid heb, laat staan over drie maanden weer aan het werk te gaan!

Dylan, een week oud

Zondag 03 Januari 2010 at 9:49 pm

2010-01/dylan030110_1.jpg

(klik voor groter)

Ziekenhuis in, ziekenhuis uit

Zaterdag 02 Januari 2010 at 6:17 pm

Het was een rare laatste zwangerschapsweek. De hoge bloeddruk was iets om in de gaten te houden vond 't ziekenhuis. Dus toen ik met 37 weken en 1 dag me zwaar belabberd voelde en aanhoudende hoofdpijn had, belde ik ze. Hup, taxi in, aan het CTG en afwachten maar. Ik was een twijfelgeval voor opname. Ik zag er niet ziek uit, maar mijn reflexen bleken te goed te zijn. Iets dat kan duiden op overprikkeling van de zenuwen. "We willen u toch graag een nachtje houden ter observatie."

Het werden er uiteindelijk drie, waarbij ik met drie kotsende zwangeren op zaal lag. Rust vond ik er niet, waardoor mijn bloeddruk nog hoger uitpakte en ik de laatste nacht een eigen kamer kreeg. Dat gaf rust, en de volgende dag, het was toen tweede Kerstdag, mocht ik weer naar huis.

Voortekenen van een naderende bevalling waren er al: ik had bijvoorbeeld continue harde buiken. Het verbaasde me dan ook niets toen op derde Kerstdag de vliezen braken en ik pijn had ik onderbuik en rug. Weeën dus. Ik belde wederom het ziekenhuis, moest langskomen, stapte de taxi in, voelde toen niet zo heel veel (handig geregeld van moeder natuur), maar ontkwam eenmaal aangekomen in het ziekenhuis niet aan een weeënstorm. Binnen twee uur had ik drie centimeter ontsluiting en vroeg de gynaecoloog zich af of ze meteen een keizersnee gingen doen of morgenochtend. "Nou," piepte ik tussen de weeën door, "aangezien ze in mijn familie nogal snel bevallen lijkt het me beter nu te doen."

Een echo liet zien dat het kind nog steeds in stuit lag. Ik had dolgraag een natuurlijke bevalling willen ondergaan, maar durfde het risico niet aan. Dus werd ik naar de OK gereden waar ik een ruggenprik kreeg (natuurlijk prikte hij me op een zenuw, "sorry mevrouw, dat komt heel af en toe voor") en iedereen vreselijk aardig voor me was. Maar hoe klinisch, hoe naar, hoe raar om mijn voeten niet te voelen maar wel het getrek aan mijn buik.

Binnen no time kwam er een beleefd schreiend kind uit. En was ik meteen verliefd. Er werden foto's gemaakt, lief verdween met de kleine naar een warmere ruimte en om half twee lagen we gedrieën op een lege zaal, flink onder de indruk van de snelheid waarmee Dylan Anne zich naar buiten had gewerkt. Het ontzwangeren kwam na de geboorte meteen op gang in de vorm van het ongecontroleerd bibberen van mijn lichaam.

Toen begon het wennen. En het herstellen. Ik bleef nog drie nachten in het ziekenhuis, met veel pijn, morfine en het kleine geluk dat continue naast me lag. Baalde van de keizersnee, het langere herstel en, afgezien van het geven van borstvoeding, het niet kunnen verzorgen van mijn kind. Wanneer Dylan wakker werd, drukte ik op een knopje en verschoonde een verpleegster hem, waarna ze hem aan mij overhandigde voor de voeding.

De eerste dag zonder morfine was raar, maar nog erger was de eerste dag thuis. Was ik in het ziekenhuis nooit verder gekomen dan de wc, moest ik op de vierde dag in een taxi stappen en drie trappen oplopen. Ik heb het overleefd. Maar vond het vreselijk zo hulpeloos en afhankelijk te zijn.

Vandaag heb ik eindelijk een betere dag. Kan ik weer een stukje typen op deze website. Maar vertoef ik voornamelijk in bed om goed te herstellen van deze heftige ingreep. Gelukkig kon ik vandaag voor het eerst mijn eigen zoon verschonen. Geen enkel toetsenbord dat kan beschrijven hoe geweldig gelukkig ik daar van werd.

Daar zijn we weer!

Donderdag 31 December 2009 at 7:17 pm

Joehoe, daar zijn we weer!

Aukje was een tijdje weg, maar is er weer helemaal hoor. En ze is niet alleen. May we introduce to you: Dylan Anne Kooistra, onze zoon!

Dylan werd 28 december 2009 geboren om kwart over twaalf 's nachts. Hij maakte zijn komst duidelijk door Aukje's vliezen te laten breken en te zorgen voor een fikse reeks weeën. Vrij snel daarna werd besloten om het mannetje middels keizersnede ter wereld te brengen. Zo geschiedde.

Zie hier. Dylan!

Namens Aukje, Dylan en mij, de trotse pa een prachtig 2010 gewenst.
De onze kon niet mooier beginnen.

Sneeuw en andere complicaties

Dinsdag 22 December 2009 at 07:19 am

37 weken

Lief en ik gromden in alle vroegte naar elkaar. Er was een spoedafspraak gemaakt in het ziekenhuis voor ons, en de taxi bracht ons over besneeuwde wegen en een drukke A10 erheen. We waren te vroeg, het restaurant was nog dicht, en we gromden nog maar eens.

De echo toonde nog steeds een stuitligging. De gynaecoloog ging niet in op een derde draaipoging. Kennelijk vond ook zij dat het genoeg was geweest. Maar die verhoogde bloeddruk was verontrustend. Ik werd daarom naar een kamer begeleid waar alles werd getest: bloed, urine en als kers op de taart mocht ik drie kwartier lang een CTG laten maken van de hartslag van het kind waarbij meteen het aantal harde buiken werd gemeten. Dat gebeurt niet in stilte, maar gewoon met tig andere zwangeren. Niet alleen krijg je er een melkmachinegevoel van, maar ook dat je niet de enige bent met complicaties.

Het was een rare ervaring. Ook zo lekker onpersoonlijk na al die bezoeken aan de verloskundige. En waar ik wel gezellig wilde babbelen met andere zwangeren, merkte ik dat daar weinig animo voor was. Dus sloot ik mijn ogen maar om de tijd te doden, en merkte dat de drie kwartier best snel voorbij gingen.

Drie uur later stonden we buiten en schuifelden ons een weg naar de tram (stukken goedkoper dan een taxi...). Toen begon het grote nadenken. Volgens de gynaecoloog hadden we nog even tijd om na te denken over wat voor soort bevalling we willen. Om vervolgens doodleuk te melden dat ik deze week weer een hartfilmpje moet laten maken en dan ook meteen moet aangeven voor welke bevalling we kiezen. Ow.

Dus nu wordt er gebeld, gemaild en getwitterd. Maar natuurlijk kan niemand die beslissing voor ons maken. Iedereen heeft andere ervaringen en niemand is hetzelfde. En niemand die op voorhand kan zien hoe een bepaalde keuze zal verlopen. Eén ding heb ik gemerkt: al dat gedenk, gepraat en geonderzoek is dodelijk vermoeiend. Maar da's wellicht een goede voorbereiding op wat komen gaat...

Laatste loodjes

Woensdag 16 December 2009 at 07:05 am

36 weken en 1 dag

Als ik naar andere zwangeren kijk, dan vind ik dat ik van geluk mag spreken met mijn zwangerschap. Geen last van mijn rug of bekkeninstabiliteit, geen misselijkheid en maagzuurklachten, en maar een paar keer kramp in mijn been gehad. Geen pukkeltjes op mijn gezicht, niet bijzonder veel aangekomen en nauwelijks bandenpijn. Een verbeterd humeur (in plaats van labiel zijn), weinig ademnood en een aantal slapeloze nachten dat op één hand te tellen is. En hoewel een stuitligging niet heel handig is, schijnt het wel goed te zijn tegen maagzuur. En op mijn jeukende buik smeer ik tegenwoordig mentholpoeder, dat nog daadwerkelijk verlichting brengt ook.

Maar sinds vorige week, sinds de draaipoging, is mijn bloeddruk wel verontrustend hoog. Heb ik wegtrekkers en een grote behoefte aan slaap. De verloskundige schreef me verplichte bedrust voor. Dat is even wennen, want ik vind het bijzonder fijn om aan het eind van de middag in de kou te genieten van de kerstverlichting wanneer ik naar de supermarkt loop.

De schilders, die hier sinds vorige week in huis vertoeven, leefden mee. Op maandag lag ik door hun toedoen de hele dag in bed omdat zij de deuren van het balkon verfden en het daardoor steenkoud was in de woonkamer. Kwam dat even goed uit. Op dinsdag maakten ze snel de slaapkamer in orde zodat ik daar de rest van de dag mijn intrek kon nemen. Ik ben blij als hun werk erop zit en ik het huis weer voor mezelf heb, maar als je dan schilders over de vloer hebt, kunnen ze maar beter prettig in de omgang zijn en rekening met je houden.

Vandaag een nieuwe dag. Nieuwe kansen, nieuwe bloeddrukmeting. Het is even wennen na 35 weken goede zwangerschap. Maar ik mag ook ontzettend blij zijn dat het zich nu pas voordoet. De term 'laatste loodjes' kan ik in ieder geval, net als de meeste zwangeren, nu ook terecht toepassen.

35 weken en 4 dagen

(klik voor groter)

Draaikonterij

Vrijdag 11 December 2009 at 10:09 am

Terwijl er twee handen hardhandig op mijn buik duwen vertel ik dat de vader van mijn ongeboren kind ook in stuit lag. "Zo vader, zo kind," grap ik. "Nou," zegt de verloskundige al puffend, want haar kost al dat geduw ook de nodige moeite, "wanneer de vader in stuit lag heb je 50% meer kans op stuitligging."

Dus daar komt die hardnekkige stuitligging vandaan.

Het kind geeft een beetje mee, komt dwars te liggen, maar verder dan dat wil het niet. En keert wanneer de verloskundige ook maar voor een moment haar handen van mijn buik afhaalt weer terug in die oude favoriete positie.

Prettig is de versie, zo heet dat namelijk in de verloskundige termen, niet. Maar ik geef me over aan de pijn en laat het maar even. Liever nu een beetje pijn dan straks een stuitbevalling of keizersnee. De nasleep is minder prettig: thuis waggel ik als een bejaarde door het huis en ben daardoor genoodzaakt een flinke stap terug te doen. Iets dat ik niet gewend ben.

Aangezien de vader in spé na zijn mislukte versiepoging zelf nog is gedraaid, hoop ik daar ook op. En anders doen we het volgende week gewoon opnieuw.

35

Dinsdag 08 December 2009 at 08:03 am

Ik ben 35 jaar.
Ik ben 35 weken zwanger.
Ik moet nog 35 dagen tot de uitgerekende datum.

Retro

Zondag 06 December 2009 at 07:13 am

Kleed

(klik voor groter)

Kijk, dit ben ik. 35 Jaar geleden lag ik op dit kleed. Waar mijn zus en broer ook op lagen. Mijn moeder is een kei in het bewaren van spullen. Goed, we hebben er ook de ruimte voor op de boerderij, maar dan nog: het kleed is in goede staat. En daarom ligt het nu bij mij in de kast. Klaar om gebruikt te worden voor de aanstaande spruit. En zo heb ik nog meer spullen van ruim 35 jaar geleden op de kop getikt. Kleertjes, lakentjes en knuffels. Puur jeugdsentiment en nog 'es hartstikke retro ook.


Zo kwam ik bovenstaand pakje tegen en zeg nou zelf, meer retro als dit kan 't niet worden toch?

Aukje elders

» IK ZAL JE ALTIJD VINDEN - JOHN AJVIDE LINDQVIST

  | |
» ONSTERFELIJK - JESSICA KHOURY
  | |
» DE ONWAARSCHIJNLIJKE REIS VAN HAROLD FRY - RACHEL JOYCE

  | |
» HAVEN

  Geen reacties | |
» ORANGE IS THE NEW BLACK

  Geen reacties | |
» DE PORSELEINEN SPIEGEL - OLAF J. DE LANDALL
  Geen reacties | |
» THE DARK & HOLLOW PLACES - CARRIE RYAN
  Geen reacties | |
» DE HONGERIGE GOLVEN - CARRIE RYAN
  Geen reacties | |
» DE KLAUWEN VAN HET WOUD - CARRIE RYAN
  Eén reactie | |
» MEG ROSOFF - WAT IK WAS
Wat ik was
  Geen reacties | |