Wuppertal ist nicht so toll

Menig mensch had ik jaloers gemaakt met mijn Hemelvaart-tripje naar Wuppertal. In deze Deutsche industriestad hadden we een kamer geboekt met eigen sauna en aromabad. In een hotel ingericht door kunstenaars.

Het was het enige glorieuze puntje van trip Wuppertal. Want verder was het, zoals verwacht, een lelijke, vieze, stinkende stad met één geinige attractie, de Schwebebahn (een tram die zo'n acht meter boven de grond hangt). Niet dat ik daar in kon, omdat ik bij een bezoekje aan het centrum per trein misselijk werd van de stadsstank zodat een ritje in een schuddende tram mij niet aanlokte. Met mijn staart tussen de benen vluchtte ik terug naar het hotel, waar rust en reinheid de boventoon voer.

het hotel staat in een sfeervolle omgeving 

Met mijn boek zittend in de stoel voor het raam, waar ik luisterde naar het getok van de kippen die de zandbak in beslag namen, bedacht ik dat ik net zo goed een huisje had kunnen huren. Al waren de eigen sauna, het aromabad en de massage wel errug fijn.

Hoewel ik me aardig kan redden in het Neder-Deutsch mocht het personeel wel eens op een cursus vriendelijkheid en Engels. Het ging er op servicegebied nogal kneuterig aan toe (omdat het de kunstenaars waren die diensten draaiden?). Bovendien leek het management opgeleid te zijn voor een 1-sterrenhotel ipv 4.

Tegenvaller dus? Vooral een leermoment. Lief en ik zijn de wellnessarrangementen nu wel zat en het reizen al helemaal, zeker toen we de terugreis een half uur lang in een naar bier en zweet stinkende wagon vol zingende en schreeuwende (maar aardige) voetbalsupporters zaten en de ICE een half uur vertraging had. Eenmaal onze zitplek gevonden mijmerden we over een huisje aan zee dat we met de auto zouden bezoeken. Nu de rijvaardigheid nog opkrikken.

pluspuntje: de mega-badkamer (de sauna paste er niet op)

Helder Friesland

Tijdens een paar dagen weg in Friesland was er welgeteld één dag zonder regen en natte sneeuw. En schoot ik deze plaatjes:

_{(klik voor groter)}

De wereld op zijn kop

Eigenlijk wilde ik hier eerst een klein quizje van maken. Zo van, wat is er 'fout' aan deze foto? Maar omdat mijn quizjes altijd in de eerste reactie worden geraden, heeft dat weinig nut. Daarom geen quizje, maar een foto met bovenschrift. De wereld op zijn kop gaf een opmerkelijk mooi effect:

Sluyswacht

Amsterdam herbergt vele prachtige plekjes waar ik vaak voorbij fiets maar nooit naar toe ga. Plekjes die vooral door toeristen worden bezocht en daardoor vermeden dienen te worden. Toeristen in Amsterdam rij je omver met de fiets of wijs je de weg, maar je gaat niet sámen met ze naar een toeristische trekpleister.

Ach, wat een onzin toch. Waarom niet eigenlijk? Omdat het er dan te druk is? Bijvoorbeeld ja! Maar sinds dit jaar heb ik in vriendin S. een medestander gevonden. En bezoeken we beroemde plekken in Amsterdam die wij interessant vinden. In mei was dat een hofjeswandeling in de Jordaan, in september Open Monumentendag (Trippenhuis en Huis van Brienen), in oktober de Hermitage en vandaag het Rembrandthuis.

Vanuit het atelier van Rembrandt hadden we uitzicht op een klein scheef vrijstaand huisje aan het water. Een blikvanger, vooral in het donker van afstand al waarneembaar door de lichtjes op de gevel. Tig keer gezien, tig keer met bewondering naar gekeken, maar nooit de moeite genomen om er naar binnen te gaan.

Vriendin S. en ik knikten naar elkaar, deelden dezelfde gedachte. Na de tour in het Rembrandthuis dronken we wat in dat kleine huisje. Gebouwd in 1695, vroeger dienst gedaan als sluiswachtershuis waar de naam van het café nog naar verwijst: Café de Sluyswacht. Hartstikke scheef met hippe mensen beneden en toeristen boven vanwege het prachtige uitzicht:

_{(klik voor groter)} 

En zo konden we weer twee beroemde toeristenplekken van onze lijst strepen.

Hete stenen

Net als in de zomer in Meschede hadden lief en ik een wellnessarrangement geboekt in Domburg. Mét massage. Omdat de massage in Meschede me niet zo goed was bevallen - ik ben niet zo van de vreemde mannenhanden aan mijn naakte lichaam - had ik in Domburg een hot stone massage besteld. Een massage met hete stenen en daardoor minder lijfelijk contact. Dacht ik.

De massageruimte in het hotel was sowieso al stukken prettiger dan in Meschede. Daar leek de ruimte op een behandelkamer van een fysiotherapeut, in Domburg lag ik in een geheel afgesloten ruimte met een relaxt muziekje. Een vrouw had de meest heerlijke massageolie en kneedde zachtjes mijn spieren. Ja, ze zat dus aan me, maar omdat ze een vrouw was had ik daar beduidend minder moeite mee. Helemaal toen ze ging masseren met de hete stenen. De stenen zijn net zo warm als je eigen lichaam en dringen door de warmte diep in het lichaam door. Elke keer als ze een lichaamsdeel bewerkte met de stenen, riepen mijn gedachten: "Weldaad! Weldaad!"

Daarna kreeg ik nog een voetmassage en was het uur om. Rozig wankelde ik terug naar mijn hotelkamer, waar ik in slaap viel.

De dagen erop merkte ik het effect van de massage. Natuurlijk in combinatie met het vele saunabezoek en het uitwaaien op het strand. De mist in mijn hoofd was opgetrokken, ik was weer helder en voelde de energie stromen. Dit was het gevoel waar ik maanden op had zitten wachten!

Dus gaat Aukje vaker naar de masseuse. Benauwd voor lichamelijk contact ben ik niet meer. Zolang het maar een vrouw is.

Zee & Land

De zon verblindde ons toen de taxi ons eind van de middag van Middelburg naar Domburg reed. Overigens was de taxi noodzaak. De bus bleek eenmaal in de twee uur te gaan en wij kwamen op het verkeerde uur met de trein aan. Niet doen, je met een taxi door Zeeland laten rijden. Tenzij je je hand niet omdraait voor een bedrag dat bijna tweemaal een lange strippenkaart, die we speciaal hadden aangeschaft voor de busrit, bedraagt.

De zon lokte ons bij aankomst naar het strand en leverde oogverblindende plaatjes op. Ongrijpbaar. Luchten en vergezichten zijn op de gevoelige plaat nooit zo imposant als in het echt, maar als ik de beelden terugzie voel ik de kou, hoor ik de wind en zie ik de kleuren weer voor me die de zon het strand en de zee gaf.