Slaap kindje slaap

Op zo een mooie dag, ja, dan moet je wel even naar het bos. Het Amsterdamse Bos, met al zijn prachtige kleuren en gevallen blaadjes.

Eenmaal thuis stonden we gewapend met een pot drop bij de deur waar zo’n veertig stuks kind voorbij kwamen met liedjes en lampionnetjes. Kindje glunderde, ook al zong hij niet zelf. Dat had hij afgelopen vrijdag al gedaan, bij de crèche.
Eenmaal in bed was hij meteen knock-out, waardoor hij de bel en het gezang niet eens meer hoorde. Slaap, kindje, slaap.

Verrassing

Hij had me één hint gegeven: ‘haar’.
Ik was jarig, ik had het cadeau dat ik graag wilde gekregen, maar lief vond dat niet genoeg. En dus gaf hij mij een verrassingsuitje.
Haar. Kapper? Haar. Naar de sauna? Haar. Geen idee!

Ik googelde niet en zeurde nauwelijks aan zijn hoofd. Ik zou wel zien.
Maar de dag voor het uitje besloot ik toch internet te checken op ’25 maart haar’.
Het was hit nummer 5: Kasteel de Haar.
En ik als fanaat van stijlkamers/kostuumdrama’s/oude prachtige gebouwen wist dat dit ‘t móest zijn. Hier werd ik namelijk blij van!
Lief hield zijn lippen nog steeds stijf op elkaar, maar ik wist wel beter.
En inderdaad, op zondag 25 maart reed hij me naar Kasteellaan 1 in Haarzuilens.

We kregen een rondleiding door de voor die tijd hypermoderne keuken, een immense en imposante ontvangsthal, de dans- en ridderzaal en de slaapvertrekken van de baron en barones (Etienne baron van Zuylen van Nyevelt van de Haar (1860-1934) en barones Hélène de Rothschild (1863-1947), die apart van elkaar sliepen). Het kasteel telt 200 (!) vertrekken, wij zagen er te weinig, maar wat was het een ontdekking! En dat ik het bed zag waar Brigitte Bardot en andere beroemdheden hadden geslapen was een leuke bonus.

In Nederland van boven kwam het grootste kasteel van Nederland in vogelvlucht voorbij:

Hoe ik vanochtend wakker werd

(later meer)

Aan de waterkant

Van nieuw naar oud

Nu ik op IJburg woon, is er qua architectuur en natuur weinig 'ouds' te bekennen. Terwijl dát me juist zo aantrok aan Amsterdam en dát me weerhield om een nieuwbouwwoning te betrekken. Een huis moest historie ademen!

Nou, daar ben ik van teruggekomen hoor. Wat is een nieuwbouwwoning heer-lijk, zeker na tig jaar in scheve en tochtige huizen zonder voorzieningen te hebben gewoond.

Maar omdat ik op IJburg niet de enige ben met een nieuwbouwwoning, valt er qua historie weinig te beleven. Echter, het mooie aan IJburg is dat je er wel door wordt omringd. Als ik alleen al naar de zijkant van het eiland loop zie ik Durgerdam, Vuurtoreneiland en Pampus liggen.

Vandaag dacht ik even naar de schaapjes te fietsen met Dylan. Uiteindelijk belandden we bij de WestBatterij Muiden, ook een onderdeel van de Stelling van Amsterdam. En aangezien ik een kindje heb dat niet houdt van stilzitten, moest er even gekropen worden:

Terugweg - onderwijl zwaaiend naar de vele schaapjes en koeien - bedacht ik hoe fijn het was om aan de rand van Amsterdam te wonen. Alles was binnen handbereik: historie, rust en natuur. Best of both worlds. En nu mijn werk op korte termijn verhuist naar het centrum van Amsterdam, krijg ik van de drukte ook wel weer voldoende mee.

Schuimklodder

(klik voor groter)

Streling

In de omhelzing van de natuur is het vooral de wind, die mij streelt.
Onderweg naar mijn werk.
En terug.

De bloemen vinden hun weg naar boven, het riet buigt naar links, dan weer naar rechts.
Jonge konijntjes, geiten met enorme hoorns op hun kop en koeien met hun kalfjes grazen in het gras. De elektriciteitsmasten knisperen wanneer het regent, de boten varen ronkend onder de imposante fietsbrug door.

De oude bakstenen van de huizen die ik passeer ademen geschiedenis en roepen herinneringen op. Aan mijn stagetijd bij AT5, toen ik opnames regelde voor een programma waarvan ik de naam niet meer weet. Maar waarvan ik me het bezoek aan het huisje dat als eerste op onderstaande foto staat wel kan herinneren. We konden onze kont er nauwelijks keren.

De strelingen, de herinneringen, de omhelzingen.

Genieten.

(dit stukje werd geschreven in het kader van de blogrevivalweek)

Laatste ingesneeuwde werkdag

Op de laatste werkdag van het jaar stonden we vaker voor het raam dan we achter de computer zaten. Voor ons gebouw was een rotonde en een kleine heuvel, waar de auto's alle kanten op glibberden en bij te weinig vaart de heuvel niet opkwamen. Er werd met regelmaat geduwd en ook wij hielpen in de middagpauze een handje mee.

Om half drie werd iedereen naar huis gestuurd. De directie vond het welletjes geweest met dit weer. Iedereen moest maar proberen thuis te komen. Toen we naar de metro liepen (die in tegenstelling tot wat de twitterberichten zeiden wél reed) vormden de collega's een lange sliert auto's die stapvoets vooruit glibberden.

Niet veel later ploegde ik met Dylan door de sneeuw. Onze kinderwagen is niet gemaakt voor sneeuw, dat was wel duidelijk.
Nu moet ik natuurlijk bij dit stukje een sneeuwplaatje voegen. Ware het niet dat de batterij van mijn mobiel op was. Foto's staan op mobiels en camera's van collega's, dus hierbij een plaatje van twee weken geleden, toen het een beetje sneeuwde:

Gekleurd Friesland

Boom # 19015

Boom # 19015 is van mij. Ik heb er een euro voor betaald. Want al dat wk-gevoetbal is wel leuk, maar elke twee seconden verdwijnt er een stuk bos ter grootte van een voetbalveld. En 't voetbalt toch echt niet lekker in zo'n regenwoud.

Maar, een boom is ook maar een boom. En met één boom red je nog geen bos.

Ik sms BOOM naar 4333.

Nu is boom # 21299 ook van mij.