Irene (Eerste indruk): Genotzucht=genotszucht! #Stopdetijd. Moge dat hierbij een overwegend zware en overheersende factor zi… Irene (Eerste indruk): Een grappige indruk! En van vooruitstrevendheid, 'k bedoel: roep eerst wat je het lekkerst vindt. En … Rose (De week in vogelv…): Wat heerlijk om dat te kunnen zeggen :-) Zus (De week in vogelv…): De wijsheid klopt dus echt: negen maanden zwanger en negen maanden nodig om te ontzwangeren. Je bent … Toaske (De week in vogelv…): Da's niet tof, oorontsteking. Maar gelukkig gaat het een stuk beter inmiddels.
Wat een boel essen tr… Renesmurf (De week in vogelv…): goh, tja, mijn vorige hond Kiras had ook eens oorontsteking, echt de hele tijd zo met de kop schudden…
Thuis luister ik eigenlijk alleen maar naar de radio in iTunes. Altijd een chill-kanaal, waar plaatjes van diverse artiesten worden gedraaid. Elk nummer is om bij weg te dromen, maar een cd van één artiest zal ik niet zo snel aanschaffen omdat dat te snel verveeld.
Zo niet bij de de artiest die ik vorige week hoorde. Een beetje een buitenbeentje op het radiokanaal, want de electronica-sound is een ondergeschikte bij zijn muziek en de akoestische gitaar het belangrijkste. Daardoor viel het wel meteen op en werd mijn gehoor geprikkeld. Ik zocht en vond op Myspace meer muziek. En bleef maar luisteren. En als ik blijf luisteren, dan moet ik cd's aanschaffen.
Zijn muziek wordt omgeschreven als 'John Martyn meets Nick Drake'. Ik link 'm vanwege zijn stem aan David Sylvian en vanwege zijn dreads en akoestische gitaar aan Newton Faulkner. En normaal gesproken ben ik niet van de mannenstemmen en gitaren, maar zijn gitaarspel heeft met dat beetje electronica iets hypnotiserends wat mij dan weer zeer aanspreekt.
En omdat het nu nog mag van Buma/Stemra, een clipke van een klein Dan-liedje:
Het regende, het waaide hard, het was koud, en ik zat met vriendinnen op het terras van het Blauwe Theehuis in het Vondelpark. De reden waarom we weer en wind trotseerden: Follow Alice. Een jonge upcoming jazzband die in het Openluchttheater van het Vondelpark optrad.
Na wat drankjes onder het afdak namen we plaats op de picknickbanken van het theater, toen de zon aangenaam doorbrak. De stem van zangeres Sietske was als helder fluweel en imponeerde. Hier stond een band met potentie, die muzikaal aansprak en het nog wel eens ver zou kunnen schoppen. Het Vondelpark had oog voor aanstormend talent.
Na het optreden verplaatsten we ons naar Vertigo bij het Filmmuseum. Vanwege de drukte zaten we aan tafel met vreemden, waaronder een zwangere, die grapjes maakte over het feit dat als je er slecht uitziet het een meisje wordt en als je er goed uitziet, een jongen. "Een meisje ontneemt je de schoonheid," mompelde ik, waarop zij weer reageerde. En toen voelde ik de behoefte om aan te geven dat ik ook zwanger ben. Ik heb sterk de neiging zwangeren te groeten zoals motorrijders elkaar begroeten. Of in ieder geval een blik van verstandhouding te wisselen. Maar op dit moment is dat lastig met mijn redelijk onzichtbare buik. Dus vertelde ik hoeveel weken ik was en de eerste maanden er niet uitzag. De vreemden lachten en sloegen met hun vuist op tafel. "Dan is het overduidelijk een meisje, kan niet missen!"
Vroeger liep ik in t-shirts met U2 erop. Ik was fan, maar misschien was de drijfveer om indruk te maken op die ene knappe jongen groter. "Mooi t-shirt," zei hij als hij mij zag.
Het duurde niet lang voor we zoenden.
Verliefd of niet, U2 was wel een verdomd goede band. Alle hits van toen ken ik nu nog uit mijn hoofd. Ik was dan ook als een puber zo blij dat ik via via nog aan kaartjes voor de U2 360º Tour in de ArenA kon komen.
Vijf minuten voor aanvang liepen lief en ik de ArenA binnen waar de mensenmassa enthousiast applaudisseerde. Een kippenvelmoment en zó leuk dat we op deze manier ontvangen werden. Het concert werd ingeluid met een eerbetoon aan de maanlanding veertig jaar geleden, door het nummer Space Oddity van David Bowie te draaien. Voor lief het leukste moment van de avond (tot zover zijn mening over de avond).
Achterin hadden we goed zicht, maar ik miste de gezichtsuitdrukkingen. Ik wilde echter niet als een sardientje in blik voor het podium staan, dus nam ik genoegen met een Bono die niet groter was dan mijn vinger. Dat hij levensgroot op het scherm verscheen hielp niet, dan kan je net zo goed thuis voor de buis gaan zitten.
De nieuwe nummers maakten het concert saai, de oude nummers maakten me blij. En die speelden ze in overvloed. Zodat ik het twee uur durende concert tegen alle verwachting in tot het einde toe uitzat. En zo vertoefde ik ruim twee uur in mijn eigen jeugdsentiment. Ik dacht nog even terug aan die knappe jongen van toen. Misschien was hij wel één van de 60.000 aanwezigen...
Het voelt een beetje als vroeger, toen ik me voorbereidde op een spreekbeurt. Een goede voorbereiding is meer dan het halve werk en een paar uur voor het interview heb ik eindelijk het idee dat ik de ondoorgrondelijke muziek van degene die ik ga interviewen begrijp en kan plaatsen. Wel zo handig wanneer je de nieuwste cd gaat bespreken.
Na de persvoorstelling van Star Trek (zie recensie hiernaast) scheur ik op mijn stalen ros van het World Fashion Centre naar Paradiso. Ik ben net op tijd om nog een cadeautje te kunnen kopen voor de dame in kwestie, die net dertig is geworden. De meneer van de platenmaatschappij pleegt een telefoontje naar haar bassist, die naast ons blijkt te staan, om te vragen waar ze is. De bassist haalt de zangeres op uit haar toerbus en samen lopen we naar haar kleedkamer. Ze vertelt dat ze een opname voor de VPRO heeft afgeslagen. Geen zin. Met ons wil ze echter graag praten. Veertig minuten lang vertelt ze over haar muziek in haar eigen kleedkamer.
Ze is gekleed in een zogenaamd 'kloffie': een kapotte hoodie en makkelijke broek en schoenen. 's Avonds staat ze op het podium in een keurige blauwe jurk, waarvan ik weet dat haar toetseniste die eerder op de dag voor haar heeft gekocht in Amsterdam.
Ze is aardig, praat gelukkig veel en maakt mijn eerste interview tot een goede ervaring. Waardoor ik zelfs met de gedachte speel om het vaker te doen, ware het niet dat de voorbereiding zo veel tijd kost. En niet te vergeten de uitwerking ook, ik heb nog geen tijd gehad om het in een stukje te gieten...
Ik zat sinds tijden weer eens in het theater. Eerst hoog bovenin waar ik mijn best deed om relaxt te zitten, maar toen ik een vrije plek spotte op het balkon onder mij liet ik mijn dwingende gevoel om te verkassen toe. Ik dacht mijn hoogtevrees wel aan te kunnen, maar kon pas ontspannen toen ik een balkon lager zat.
Vanaf dat balkon spotte ik meerdere lege plaatsen aan de zijkant van de zaal beneden mij en na de pauze confisqueerde ik zo'n plek. Zat ik pal voor Tjeerd Oosterhuis, die naar zijn vrouw Edsilia Rombley op het podium keek. Het was de première, ik was aanwezig als recensent, had niet zoveel zin want ruim twee uur op een stoel geplakt zitten is nu eenmaal niet meer mijn favoriete bezigheid. Maar het was me toch een partij leuk! Had ik dit niet stiekem gemist? Het gevoel bij een club mensen te horen die iets speciaals mee mogen maken? Iets dat ik negen jaar lang regelmatig had gedaan?
Toen ik het culturele leven achter me liet door het opzeggen van mijn baan was ik opgelucht dat ik niet meer naar het theater hoefde. Al die voorstellingen en concerten voelden na negen jaar als een overkill. En zo'n theatermens was ik helemaal niet. Wanneer had ik nou écht genoten van een toneelstuk? Dat was op één à twee handen te tellen. Ik was verwend geraakt. Maar ergens mis ik dat wereldje wel. Al loop ik nog steeds niet bijzonder warm voor een voorstelling. Maar zeker na zo een leuke avond rijst ergens van binnen de vraag of ik nog wel zo blij ben dat ik de culturele sector de rug heb toegekeerd.
Doorgaans koop ik mijn cd's via Amazon. Tweedehands exemplaren omdat ik de prijs van nieuwe cd's simpelweg te hoog vind. En dan ook nog via Amazon.co.uk omdat de lage pond lokt.
Via een reseller kreeg ik de cd van David Sylvian (Secrets of the Beehive) thuis gestuurd. Daar had ik alleen een gebrande versie van en dat is not done voor de beste cd ever. Maar de staat waarin de cd verkeerde, of liever gezegd het omhulsel, was om te huilen. De cd zelf deed het prima, maar de inlay was aan elkaar geplakt met buddies en (daardoor?) op twee pagina's gescheurd. Het hoesje zelf was kapot.
Ik liet een comment achter op Amazon.co.uk over de slechte service van deze reseller en dat ik er nooit meer een cd wilde bestellen. Prompt mailde de reseller, Steve, me terug. Dat het hoesje bij verzending in mint condition was en dat het kapot moest zijn gegaan in de post. Op het gegeven dat de pagina's van de cover waren vastgeplakt met buddies ging hij niet in. Wel bood hij aan het volledige bedrag (maar liefst 4,50 euro) terug te storten, met behoud van de cd, als ik het comment maar van Amazon verwijderde. Liever had ik een vervangend exemplaar, maar die had hij niet op voorraad.
Dus koos ik voor terugbetaling en verwijderde het comment. Bedankte Steve voor zijn service en verbaasde me over de macht van comments, die me in dit geval geld opleverde. En besloot om de beste cd ever dan maar gewoon in een platenzaak in Amsterdam aan te schaffen.
Qua zangeressen heb ik een zwak voor Scandinavië. En dat er nog steeds iets te ontdekken valt, merkte ik toen ik las dat Maria Mena tot beste vrouwelijke artiest van Noorwegen was uitgeroepen tijdens de uitreikingen van de Spellemannsprisen. Ze versloeg grote namen als Marit Larsen, Ane Brun en Ingrid Olava. Van die laatste drie ken ik alleen Ane Brun en die ligt mij gek genoeg niet. De andere twee kende ik niet, dus myspacede ik. Ingrid viel af, Marit bleef fier overeind. Wat een leuk schattig meisje! Ze ziet er uit als 12 maar is 26 en schrijft nummers die ik had willen schrijven (haar eerste cd niet meegerekend). Grappig genoeg heeft ze het vrolijke nummer 'If a Song Could Get Me You' akoestisch opgenomen op verschillende plekken: de groentewinkel, de roltrap van het metrostation en de metro zelf. En om te vieren dat mijn log vandaag zes jaar bestaat, hieronder de opname in de groentewinkel:
Het leukste aan oud & nieuw vind ik 's nachts thuiskomen en dan voor de buis hangen. Niet om naar die gruwelijke toppers te kijken, maar naar een film. Toen lief en ik op 1 januari na ons nachtelijke avontuur op de Nieuwmarkt een film uitzochten en voor aanvang nog even langs de kanalen zapten, zagen we dat Jools Holland Duffy ontving. Een mooi meisje met blonde haren, een korte rode jurk, hoge hakken en een hele opmerkelijke stem.
De Duffy-hysterie was me niet ontgaan, maar waar hysterie ontstaat haak ik af en doe ik geen moeite om me in het fenomeen te verdiepen. Maar hier stond een meisje waar lief en ik ademloos naar keken, die op jonge leeftijd prachtige oude muziek maakte en die dagen lang in mijn hoofd bleef zitten.
Toch verloor ik haar uit het oog en stuitte pas weken later op een videoclip van het nummer Warwick Avenue:
Zo simpel, zo schoon, zo mooi in zijn eenvoud. Om was ik. We haalden haar cd in huis. Het was duidelijk dat ze een gevoelige snaar had geraakt, toch zetten we haar geregeld uit. Want die stem is soms té opmerkelijk en goed voor een snelle overkill. Maar die Duffy, poe hé, da's nog 'es een waardevolle toevoeging aan het huidige muziekklimmaat!
Het tweede album van de Zweedse Amanda Jenssen mag dan ‘Happyland’ heten, duistere randjes zijn er genoeg te vinden. Zo is daar de zwarte sobere cover, haar rauwe stem en de continue klinkende gangstajazzbeat die de nummers zwaar en krachtig, maar ook zeer dansbaar maakt. De weinige intieme momenten, zoals het lieflijke ‘Sing me to sleep’, vallen daardoor juist extra op.
Eeuwig Weekend bestaat twee jaar. Dat wordt niet gevierd met een spetterend feest, maar met een welverdiende vakantie. En om na de vakantie opgefrist en met verbeterde inhoud terug te kunnen komen, is er de hele zomer lang een enquête te vinden waar je je ongezouten mening mag geven over de lay-out, de artikelen, de schrijvers, de tekenaars, enz. Kost maar een paar minuten van je tijd! Klik!
Weet u (nog) hoe het voelt wanneer een relatie wordt verbroken? Ik herinner me eenzaamheid, gevaarlijke dingen uithalen omdat het je eigen leven je weinig kan schelen, de werkelijkheid als een roes ervaren. Vluchten. Zo ver mogelijk bij de waarheid vandaan gaan.
Dat laatste kun je op verschillende manieren invullen. In de film Nothing Personal (Urszula Antoniak, 2009) doet hoofdpersonage Anne (Lotte Verbeek) dat door al haar huisraad op straat te zetten en zonder doel te gaan liften. Ze komt terecht in Ierland, waar ze met haar rode lange haren perfect in het plaatje past. De regen en haar botheid – aardig doen zit er niet in als je keihard op je ziel bent getrapt – maken haar situatie nog schrijnender. De rest van de wereld kan haar aan haar reet roesten.
Dimitri Antonissen werkt als chef nieuws bij de Belgsiche krant 'Het Laatste Nieuws' en krijgt daarom dagelijks nieuwsberichten en artikelen onder ogen. Hij besloot daar iets mee te doen toen hij al internettend stuitte op de newspaper blackened out poems van Austin Kleon. In het Nederlands ook wel stiftgedichten genoemd.
Hoe werkt dat dan? Dimitri gaat in een krantenartikel op zoek naar woorden die samen een gedicht vormen. De overige woorden worden weggeschrapt door midden van een viltstift. Oftewel: krant + vilstift = poëzie. Sinds afgelopen april kan aan dat rijtje het woord 'bundel' toegevoegd worden: krant + vilstift = poëzie = bundel. Uitgeverij Wintertuin ontdekte de charmante schoonheid van zijn gedichten en lanceerde afgelopen april een bundel stiftgedichten met de toepasselijke titel 'Schrap Me'.
Jaarlijks vindt in Seattle het filmfestival Hump plaats: The Pacific Northwest’s biggest, best, and most beloved amateur-and-locally-produced porn festival. Een pornofestival? Jazeker! En wat er zo leuk aan is, is dat je je eigen homemade pornofilm kunt insturen.
U dacht zeker dat ik nu ging vertellen dat ik er eentje heb gemaakt?
En het tweede deel van de eindejaarslijstjesgalore. Wat vond de redactie het meest inspirerend het afgelopen jaar? Wat bewoog ons? Deel 1 hier, deel 2 hieronder.
En dan Aukje:
1. Revolutionary Road Wie houdt van emotionele actie komt bij Revolutionary Road volledig aan zijn trekken. Een film vol monologen, problemen en emoties. De hoofdpersonen, gespeeld door Leonardo diCaprio en Kate Winslet, vliegen elkaar constant in de haren, maar houden desondanks veel van elkaar. Dé film van het jaar als je het mij vraagt.
2. Dan Arborise Liefde op het eerste gehoor. Zijn muziek wordt omgeschreven als ‘John Martyn meets Nick Drake’. Ik link ‘m vanwege zijn stem aan David Sylvian en vanwege zijn dreads en akoestische gitaar aan Newton Faulkner. En normaal gesproken ben ik niet van de mannenstemmen en gitaren, maar zijn gitaarspel heeft met dat beetje electronica iets hypnotiserends wat mij dan weer zeer aanspreekt.
Zo niet bij de de artiest die ik vorige week hoorde. Een beetje een buitenbeentje op het radiokanaal, want de electronica-sound is een ondergeschikte bij zijn muziek en de akoestische gitaar het belangrijkste. Daardoor viel het wel meteen op en werd mijn gehoor geprikkeld. Ik zocht en vond op Myspace meer muziek. En bleef maar luisteren. En als ik blijf luisteren, dan moet ik cd's aanschaffen.
Ik link 'm vanwege zijn stem aan David Sylvian en vanwege zijn dreads en akoestische gitaar aan Newton Faulkner. En normaal gesproken ben ik niet van de mannenstemmen en gitaren, maar zijn gitaarspel heeft met dat beetje electronica iets hypnotiserends wat mij dan weer zeer aanspreekt.
Via een reseller kreeg ik de cd van David Sylvian (Secrets of the Beehive) thuis gestuurd. Daar had ik alleen een gebrande versie van en dat is not done voor de beste cd ever. Maar de staat waarin de cd verkeerde, of liever gezegd het omhulsel, was om te huilen. De cd zelf deed het prima, maar de inlay was aan elkaar geplakt met buddies en (daardoor?) op twee pagina's gescheurd. Het hoesje zelf was kapot.