Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.
Lees hier meer over Aukje.
Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.
Blogroll en andere links: hier.
Het tweede album van de Zweedse Amanda Jenssen mag dan ‘Happyland’ heten, duistere randjes zijn er genoeg te vinden. Zo is daar de zwarte sobere cover, haar rauwe stem en de continue klinkende gangstajazzbeat die de nummers zwaar en krachtig, maar ook zeer dansbaar maakt. De weinige intieme momenten, zoals het lieflijke ‘Sing me to sleep’, vallen daardoor juist extra op.
Lees verder op Cultuurpodium Online.
Eeuwig Weekend bestaat twee jaar. Dat wordt niet gevierd met een spetterend feest, maar met een welverdiende vakantie. En om na de vakantie opgefrist en met verbeterde inhoud terug te kunnen komen, is er de hele zomer lang een enquête te vinden waar je je ongezouten mening mag geven over de lay-out, de artikelen, de schrijvers, de tekenaars, enz. Kost maar een paar minuten van je tijd! Klik!
Weet u (nog) hoe het voelt wanneer een relatie wordt verbroken? Ik herinner me eenzaamheid, gevaarlijke dingen uithalen omdat het je eigen leven je weinig kan schelen, de werkelijkheid als een roes ervaren. Vluchten. Zo ver mogelijk bij de waarheid vandaan gaan.
Dat laatste kun je op verschillende manieren invullen. In de film Nothing Personal (Urszula Antoniak, 2009) doet hoofdpersonage Anne (Lotte Verbeek) dat door al haar huisraad op straat te zetten en zonder doel te gaan liften. Ze komt terecht in Ierland, waar ze met haar rode lange haren perfect in het plaatje past. De regen en haar botheid – aardig doen zit er niet in als je keihard op je ziel bent getrapt – maken haar situatie nog schrijnender. De rest van de wereld kan haar aan haar reet roesten.
Lees verder op Eeuwig Weekend.
Dimitri Antonissen werkt als chef nieuws bij de Belgsiche krant 'Het Laatste Nieuws' en krijgt daarom dagelijks nieuwsberichten en artikelen onder ogen. Hij besloot daar iets mee te doen toen hij al internettend stuitte op de newspaper blackened out poems van Austin Kleon. In het Nederlands ook wel stiftgedichten genoemd.
Hoe werkt dat dan? Dimitri gaat in een krantenartikel op zoek naar woorden die samen een gedicht vormen. De overige woorden worden weggeschrapt door midden van een viltstift. Oftewel: krant + vilstift = poëzie. Sinds afgelopen april kan aan dat rijtje het woord 'bundel' toegevoegd worden: krant + vilstift = poëzie = bundel. Uitgeverij Wintertuin ontdekte de charmante schoonheid van zijn gedichten en lanceerde afgelopen april een bundel stiftgedichten met de toepasselijke titel 'Schrap Me'.
Lees verder op about:blank.
Jaarlijks vindt in Seattle het filmfestival Hump plaats: The Pacific Northwest’s biggest, best, and most beloved amateur-and-locally-produced porn festival. Een pornofestival? Jazeker! En wat er zo leuk aan is, is dat je je eigen homemade pornofilm kunt insturen.
U dacht zeker dat ik nu ging vertellen dat ik er eentje heb gemaakt?
Haha, u = grapjas.
Lees verder op Eeuwig Weekend
Toevallig toevallig! Je snijdt een paprika doormidden en klik!
En het tweede deel van de eindejaarslijstjesgalore. Wat vond de redactie het meest inspirerend het afgelopen jaar? Wat bewoog ons? Deel 1 hier, deel 2 hieronder.
En dan Aukje:
1. Revolutionary Road
Wie houdt van emotionele actie komt bij Revolutionary Road volledig aan zijn trekken. Een film vol monologen, problemen en emoties. De hoofdpersonen, gespeeld door Leonardo diCaprio en Kate Winslet, vliegen elkaar constant in de haren, maar houden desondanks veel van elkaar. Dé film van het jaar als je het mij vraagt.
2. Dan Arborise
Liefde op het eerste gehoor. Zijn muziek wordt omgeschreven als ‘John Martyn meets Nick Drake’. Ik link ‘m vanwege zijn stem aan David Sylvian en vanwege zijn dreads en akoestische gitaar aan Newton Faulkner. En normaal gesproken ben ik niet van de mannenstemmen en gitaren, maar zijn gitaarspel heeft met dat beetje electronica iets hypnotiserends wat mij dan weer zeer aanspreekt.
Lees verder op Eeuwig Weekend.
De gang naar het podium van de Amerikaanse jazzzangeres Melody Gardot is op zijn minst opmerkelijk: op haar 19e werd ze op haar fiets aangereden door een auto en belandde in het ziekenhuis. Om te herstellen volgde ze muziektherapie. Het duurt maar vijf jaar voor ze de wereld veroverde met zelfgeschreven blues- en jazznummers.
Afgelopen én vorig jaar stond ze al op North Sea Jazz Festival. Niet weggemoffeld in een klein zaaltje achteraf, maar als een act met naam. Dat is ook vooral te danken zijn aan haar opmerkelijke niveau van professionaliteit en daadkracht, waar het publiek op 16 november in de nieuwe Rabozaal van de Melkweg in Amsterdam een flink staaltje van meekrijgt. Want ondanks haar jonge leeftijd laat ze haar toehoorders ongehoord lang wachten omdat madame niet tevreden is met het geluid. Tenminste, zo wordt ons verteld.
Bijna twee uur nadat de deuren open zouden gaan mogen we de zaal betreden en dan nog laat ze een half uur op zich wachten. Het is dan kwart voor tien en sommige toehoorders houden het dan al voor gezien.
Wanneer ze met haar bandleden aan de zijkant van de zaal opkomt en zich à capella zingend naar het podium beweegt, valt haar een flink boegeroep ten deel. Dit moet niet makkelijk zijn voor de dame, maar ze gaat onverstoorbaar door.
Lees verder op Cultuurpodium Online.
Precies een jaar nadat deel 1 van de Twilightsaga, Twilight (Catherine Hardwicke, 2008), in de bioscoop verscheen en een grote bioscoophit werd, is het tijd voor de release van deel 2: New Moon (Chris Weitz, 2009). Gebaseerd op de bestseller van Stephenie Meyer is het altijd afwachten hoe de film zich zal verhouden tot het boek. In hoeverre streven de makers naar een exacte kopie? In hoeverre wijken ze af? Eeuwig Weekend las het op tieners gerichte boek en keek de film. Een verslag.
Zakdoekjes mee?
Persoonlijk verwacht ik een ongekend drama op het scherm. Lag in deel 1 de nadruk op het ontstaan van de liefde tussen Edward, een vampier en Bella, een stervelinge, in het tweede deel verlaat hij haar met de gedachte dat dit het beste voor haar is. Hun samenzijn brengt Bella in gevaar, aangezien zij een verdomd lekker hapje is voor vampiers die het niet zo nauw nemen met de regel niet te doden en vegetarisch te leven (vegetarisch betekent in dit geval: bloed van dieren drinken ipv mensen).
Lees verder op Eeuwig Weekend.
Het tweede album van de Zweedse Amanda Jenssen mag dan ‘Happyland’ heten, duistere randjes zijn er genoeg te vinden. Zo is daar de zwarte sobere cover, haar rauwe stem en de continue klinkende gangstajazzbeat die de nummers zwaar en krachtig, maar ook zeer dansbaar maakt. De weinige intieme momenten, zoals het lieflijke ‘Sing me to sleep’, vallen daardoor juist extra op.
Lees verder op Cultuurpodium Online.
Eeuwig Weekend bestaat twee jaar. Dat wordt niet gevierd met een spetterend feest, maar met een welverdiende vakantie. En om na de vakantie opgefrist en met verbeterde inhoud terug te kunnen komen, is er de hele zomer lang een enquête te vinden waar je je ongezouten mening mag geven over de lay-out, de artikelen, de schrijvers, de tekenaars, enz. Kost maar een paar minuten van je tijd! Klik!
| 04 Juli 2010 | ¶Weet u (nog) hoe het voelt wanneer een relatie wordt verbroken? Ik herinner me eenzaamheid, gevaarlijke dingen uithalen omdat het je eigen leven je weinig kan schelen, de werkelijkheid als een roes ervaren. Vluchten. Zo ver mogelijk bij de waarheid vandaan gaan.
Dat laatste kun je op verschillende manieren invullen. In de film Nothing Personal (Urszula Antoniak, 2009) doet hoofdpersonage Anne (Lotte Verbeek) dat door al haar huisraad op straat te zetten en zonder doel te gaan liften. Ze komt terecht in Ierland, waar ze met haar rode lange haren perfect in het plaatje past. De regen en haar botheid – aardig doen zit er niet in als je keihard op je ziel bent getrapt – maken haar situatie nog schrijnender. De rest van de wereld kan haar aan haar reet roesten.
Lees verder op Eeuwig Weekend.
Dimitri Antonissen werkt als chef nieuws bij de Belgsiche krant 'Het Laatste Nieuws' en krijgt daarom dagelijks nieuwsberichten en artikelen onder ogen. Hij besloot daar iets mee te doen toen hij al internettend stuitte op de newspaper blackened out poems van Austin Kleon. In het Nederlands ook wel stiftgedichten genoemd.
Hoe werkt dat dan? Dimitri gaat in een krantenartikel op zoek naar woorden die samen een gedicht vormen. De overige woorden worden weggeschrapt door midden van een viltstift. Oftewel: krant + vilstift = poëzie. Sinds afgelopen april kan aan dat rijtje het woord 'bundel' toegevoegd worden: krant + vilstift = poëzie = bundel. Uitgeverij Wintertuin ontdekte de charmante schoonheid van zijn gedichten en lanceerde afgelopen april een bundel stiftgedichten met de toepasselijke titel 'Schrap Me'.
Lees verder op about:blank.
Jaarlijks vindt in Seattle het filmfestival Hump plaats: The Pacific Northwest’s biggest, best, and most beloved amateur-and-locally-produced porn festival. Een pornofestival? Jazeker! En wat er zo leuk aan is, is dat je je eigen homemade pornofilm kunt insturen.
U dacht zeker dat ik nu ging vertellen dat ik er eentje heb gemaakt?
Haha, u = grapjas.
Lees verder op Eeuwig Weekend
En het tweede deel van de eindejaarslijstjesgalore. Wat vond de redactie het meest inspirerend het afgelopen jaar? Wat bewoog ons? Deel 1 hier, deel 2 hieronder.
En dan Aukje:
1. Revolutionary Road
Wie houdt van emotionele actie komt bij Revolutionary Road volledig aan zijn trekken. Een film vol monologen, problemen en emoties. De hoofdpersonen, gespeeld door Leonardo diCaprio en Kate Winslet, vliegen elkaar constant in de haren, maar houden desondanks veel van elkaar. Dé film van het jaar als je het mij vraagt.
2. Dan Arborise
Liefde op het eerste gehoor. Zijn muziek wordt omgeschreven als ‘John Martyn meets Nick Drake’. Ik link ‘m vanwege zijn stem aan David Sylvian en vanwege zijn dreads en akoestische gitaar aan Newton Faulkner. En normaal gesproken ben ik niet van de mannenstemmen en gitaren, maar zijn gitaarspel heeft met dat beetje electronica iets hypnotiserends wat mij dan weer zeer aanspreekt.
Lees verder op Eeuwig Weekend.