Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

cash_loans (Magische gegevens…): Some genuinely prize content on this internet site, bookmarked.
payday (WK): I truly appreciate this article.Really thank you! Fantastic.
cialis (Magische gegevens…): This is really attentiongrabbing, You're a very professional blogger. I have joined your rss feed and…

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Borstvoeding

Donderdag 04 Maart 2010 at 8:29 pm

Ik weet niet hoe vaak ik al heb geroepen dat ik wil stoppen met het geven van borstvoeding. Vanaf dag één al. Voornamelijk omdat het zo verdomde pijnlijk was. Maar er waren hormonen en een positieve zus die riepen dat ik door moest zetten. Want het kon alleen maar beter en leuker worden.

Ze hadden gelijk.

"Stom," zei ik tegen mijn moeder. "Gaat de borstvoeding eindelijk goed, moet ik weer afbouwen!"
Nu zijn er moeders die op hun werk gaan kolven, maar ik ben niet zo'n moeder. Ik heb een hekel aan kolven en ik krijg er geen behoorlijke hoeveelheid uit.

Omdat ik nog zo genoot van de intieme momenten met Dylan, stelde ik het afbouwen zo lang mogelijk uit. Maar gister was ik opeens klaar met dat hele borstvoedingsgedoe. Ik was moe en wilde wel eens een afspraak kunnen maken zonder me te haasten. Dus heb ik vandaag de stap gezet en één voeding vervangen. Ik voelde me niet eens schuldig of verdrietig. Ik vond het eigenlijk wel prettig, zeker toen ik zag dat het kleine mannetje meteen in slaap viel toen ik hem in de reismand legde.

De terugkeer naar een klein stukje rust en vrijheid is begonnen. Want ik ben nog wel van plan om 's ochtends, 's avonds en 's nachts te voeden. Of mijn borsten dat ook willen, is nog even afwachten...

Dylan, negen weken

Dinsdag 02 Maart 2010 at 1:59 pm

Dylan

Snel-weg-angst

Zaterdag 27 Februari 2010 at 12:12 pm

Twee weken geleden was ik in Friesland. Mét Dylan en zónder lief, zodat de laatste een paar nachtjes kon doorslapen (deed de eerste dat ook maar ;).
Normaliter ga ik altijd treinend naar het Noorden, maar met kind en veel bagage laat ik dat wel uit mijn hoofd. Zus ging ook, met auto en kinderen, en daar pasten Dylan en ik - zij het nipt - nog bij.

Ik wilde echt heel graag naar Friesland. Vooral vanwege de vrijheid: als mijn lief niet thuis is zit ik vastgeroest op de bank omdat ik de kinderwagen én Dylan niet naar beneden kan tillen en een draagdoek te zwaar voor me is. Dus keek ik uit naar een paar dagen logeren op begane grond.

Er was alleen één grote maar: mijn snelwegangst.

Vijf jaar geleden zou ik meerijden naar het noorden met kennissen, maar voor ik überhaupt de auto instapte flipte ik al. Ik durfde het niet aan. Ik durfde de auto niet meer in. Waarom wist ik niet, maar ik blies de trip af. Achteraf gezien misschien wel het stomste wat ik had kunnen doen, want zo werd mijn angst alleen maar groter. Ik zag de snelweg als een groot eng beest dat ik koste wat het kost vermeed. En als ik er mij toevallig toch bevond, schoot ik tegen het plafond van angst.

Maar een kind verandert je leven en zet alles in een ander perspectief. Het draait niet meer om mij, het draait om hem. Dus stapte ik twee weken in redelijk relaxte staat in de auto van zus om met 120 kilometer per uur over het zwarte asfalt te zoeven. Voorheen gaf ik bestuurders instructies als de snelweg onvermijdelijk was: niet harder dan 100 en niet inhalen. Dat hoefde nu niet. Zus kon gewoon haar gang gaan terwijl ik achterin van een slapende Dylan genoot.

De angst was weg. Ik vroeg me zelfs af waaróm ik de snelweg zo bedreigend had gevonden. Ik had hiermee mezelf een prettig vooruitzicht gegeven: niet meer flippen als ik met iemand meerijd en de mogelijkheid om uitjes met de auto te plannen.

Het tijdperk treinen is voorbij. Het tijdperk auto is aangebroken.

Lachende Dylan

Dinsdag 23 Februari 2010 at 3:25 pm

Als ik 's avonds in bed lig kan ik niet wachten tot de volgende dag zich aandient, omdat ik zo verzot ben op de lachjes van Dylan. 's Nachts spelen we niet met hem, al lacht hij soms wel als ik hem uit zijn mandje haal. Maar het echte werk produceert hij overdag. Zeker sinds hij goed slaapt in zijn mandje en ouder en ouder wordt, krijgen we steeds meer lachjes te zien. En elk lachje is een moment van geluk.

Lachende Dylan

Dylan

(zoals altijd: klik voor groter)

Dylan, 8 weken

Maandag 22 Februari 2010 at 10:01 am

2010-02/dylan21feb10_zw.jpg

Why Cry

Vrijdag 19 Februari 2010 at 09:32 am

Een baby huilt nu eenmaal, dat is bekend. Lastiger is het om de verschillende huilen juist te interpreteren. Wat is er aan de hand? Heeft de baby honger, is hij moe, heeft hij pijn of moet hij nog een boertje laten?

We leven tegenwoordig in een maatschappij waarbij externen verklaren welke huil wat betekent. Bij Oprah was al de Dunstan-methode te zien: baby's maken dezelfde klank om aan te geven wat ze willen: 

Nèh - Als je baby honger heeft, maakt het de welkbekende zuigreflex die bij het voeden hoort. Dit veroorzaakt de klank nèh.
Èh - Dit hoor je wanneer er een boertje dwars zit. Dit is simpel op te lossen door je baby tegen je borstkas te houden terwijl jij rechtop zit. Klop zachtjes op de rug of billen, zodat het boertje eruit kan.
Owh - Deze klank wordt veroorzaakt door de gaapreflex, en geeft aan dat je kindje moe is.
Eairth - Dit geeft aan dat je baby een windje moet laten. Leg je baby op je borst en wrijf met de klok mee over zijn buikje.
Heh - Dit geeft aan dat je kleine het oncomfortabel heeft. Controleer of het niet te warm of te koud is, en check de luier.

Maar werkt het ook echt?

Op internet kwam ik nog een ander hulpmiddel tegen, de 'Why Cry'. Even copy-pasten:

'Why Cry Mini Analyzer bevat een digitale processor die signalen opvangt en een sample van het huilende geluid van je baby opneemt en analyseert op frequentie, intensiteit, herhaling, duur, hoogt en andere variabelen om te bepalen waarom de baby huilt. Internationale studies hebben bewezen dat de Why Cry Mini Analyzer tot 95% nauwkeurig is in het analyseren in de reden van huilen.'

De Dunstan-methode is tot daar aan toe, maar met de 'Why Cry' zakken we af naar een dramatisch dieptepunt van controle en het uitschakelen van je intuïtie. Ik begrijp het wel, na bijna 8 weken Dylan weet ik nog steeds niet altijd wat zijn huiltjes betekenen en is het moeilijk intuïtie te laten spreken. Maar in een maatschappij waarin alles maakbaar en controleerbaar lijkt te zijn ís ook geen plek voor die intuïtie. Ook accepteren we minder snel een huiltje, want er ís een verklaring voor, dus gaan we wanhopig op zoek naar die verklaring.

Baby's huilen. Dat is niet fijn weet ik nu uit eigen ervaring. Maar om nu een houvast te gaan zoeken met bovenstaande methodes, nee, dat is niet aan mij besteed.

Updeet: op verzoek van Fien hier nog een foto van het mannetje dat zegt: YO!

2010-02/dylan19feb10.jpg

Zes weken

Dinsdag 09 Februari 2010 at 09:43 am

2010-02/dylan8feb10zw.jpg

Dylan, ruim vijf weken

Donderdag 04 Februari 2010 at 11:09 pm

2010-02/dylan04feb10.jpg

Vandaag keek ik naar 'Generatie 2010', een programma van de NCRV waarin pasgeborenen 18 jaar lang gevolgd zullen worden. De baby's zijn in dezelfde periode geboren als Dylan en het is zo leuk om te zien hoe de kersverse ouders worstelen met het aankleden van hun verse aanwas, en met elkaar (vooral tijdens de bevalling).

Hier in huize Dylan krijgt regelmaat steeds meer de overhand, en dat is prettig. Al zit ik wel het grootste gedeelte van de dag gekluisterd aan de bank omdat ons mannetje bij mij op de buik in slaap wil vallen in plaats van zijn wiegje. Hoewel ik daardoor nauwelijks tijd heb voor andere dingen en me tijdens de spaarzame minuten als een Speedy Gonzales door het huis beweeg om snel een wasje te draaien, op te vouwen, af te wassen of te internetten, vind ik het ook boel gezellig. (Een draagdoek is nog geen optie omdat dit te zwaar is met het oog op de wond.) Er zit dus niets anders op dan Dylan laten wennen aan overdag zelf in slaap vallen in zijn wieg. Door hem, nadat hij in diepe slaap is, terug te leggen in zijn wieg (dat gaat soms goed, soms niet). Of door hem even te laten jengelen zodat hij de tijd krijgt om zelf de slaap te vatten.

Het is zoeken en leren begrijpen. We worden er steeds beter in. :)

Supèr

Zaterdag 30 Januari 2010 at 8:21 pm

Stond ik vandaag zomaar in de supermarkt. Op zaterdagmiddag, om half zes. Het was druk, mijn wond trok aan alle kanten maar ik sjeesde met een stille Dylan in de kinderwagen door de meute heen terwijl lief de winkelwagen onder zijn hoede nam. En vond ik 't vorige week nog boel bijzonder toen ik voor het eerst iets kocht in een winkel om de hoek, nu viel het me niet eens op dat ik de supermarkt ruim een maand niet van binnen had gezien. Een goed teken, me dunkt.

Dylan sliep als een roosje, maar eenmaal thuis was het brullen geblazen. Na wat voeding en in slaap vallen op mijn buik, konden we hem overhevelen naar het voedingskussen en sliep hij zowaar verder. Dat is even wennen na een paar avonden met gebrul, te wijten aan darmkrampjes. Zou het echt helpen dat ik vandaag geen chocola, vla en yoghurt heb gegeten?

Kilootje

Woensdag 27 Januari 2010 at 10:15 pm

In de reacties werd gevraagd om wat statistieken: hoe zwaar, hoe lang, enz. Bij deze!

Hoe lang Dylan is, dat weten we niet. Kinderen worden tegenwoordig niet meer gemeten bij de geboorte, en zeker stuitekinderen niet omdat de heupen dan teveel belast worden. Gokje van de verpleegster: 48 centimeter. Ik heb gister een meetlint langs de kleine gehouden en kwam op 52-54 centimeter.

Dan het gewicht. 2975 Gram was hij bij de geboorte. Vandaag was hij 3820 gram. In een maand tijd is hij bijna een kilo gegroeid! Dat is heftig, maar niet verontrustend. Last heeft hij wel van zijn groeispurt. Hopelijk gaat het de tweede maand iets minder snel zodat hij minder last heeft.

Hij heeft een echt jongenskoppie, zijn überblonde haar wordt al iets donkerder en zijn ogen lijken steeds blauwer te kleuren. M.a.w.: leek hij eerst onwijs op papa, nu begint hij meer mama-kenmerken te krijgen. Het werd tijd. ;)

En ja, als je op drie hoog woont is een kinderwagen gedoe. We hebben niet voor niets een Bugaboo Bee, zodat we niet met een reiswieg hoeven te zeulen en maar 7 kilo naar beneden hoeven te sjouwen. Komt er op neer dat lief de kinderwagen sjouwt en ik Dylan in een draagdoek en beneden overhevel.
Vandaag ging de reis naar het consultatiebureau. En ik ging mee! Dat waren niet één, niet twee, niet drie, maar vier straathoeken! En daarna ging ik nog naar een paar winkels ook. Een hele mijlpaal. Volgende keer ga ik mee boodschappen doen.

De borstvoeding gaat na veel gekloot best goed. Vooral liggend voeden rules (ik ben lui). Tijdens het voeden kijk ik tennis (Australian Open) of speel ik met de iPhone van lief. Of kijk ik naar mijn mannetje dat steeds vaker zijn ogen open heeft.

Darmkrampjes zijn niet leuk, groeispurten ook niet. We zijn veel bezig met het troosten van het mannetje, dat vaak met een speentje op mijn borst in slaap valt en waardoor ik aan weinig toekom, maar wel veel rust. 's Nachts slaapt hij goed en dat is mooi meegenomen.

En natuurlijk mag een foto niet ontbreken.

2010-02/dylan25jan10.jpg

Aukje elders

» New Moon: Deel 2 in de Twilightsaga laat drama achterwege

Precies een jaar nadat deel 1 van de Twilightsaga, Twilight (Catherine Hardwicke, 2008), in de bioscoop verscheen en een grote bioscoophit werd, is het tijd voor de release van deel 2: New Moon (Chris Weitz, 2009). Gebaseerd op de bestseller van Stephenie Meyer is het altijd afwachten hoe de film zich zal verhouden tot het boek. In hoeverre streven de makers naar een exacte kopie? In hoeverre wijken ze af? Eeuwig Weekend las het op tieners gerichte boek en keek de film. Een verslag.

Zakdoekjes mee?
Persoonlijk verwacht ik een ongekend drama op het scherm. Lag in deel 1 de nadruk op het ontstaan van de liefde tussen Edward, een vampier en Bella, een stervelinge, in het tweede deel verlaat hij haar met de gedachte dat dit het beste voor haar is. Hun samenzijn brengt Bella in gevaar, aangezien zij een verdomd lekker hapje is voor vampiers die het niet zo nauw nemen met de regel niet te doden en vegetarisch te leven (vegetarisch betekent in dit geval: bloed van dieren drinken ipv mensen).

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Garage: Mistroostig Iers realisme

De Ierse film Garage (Lenny Abrahamson, 2007) heeft nogal wat prijzen in de wacht gesleept, waaronder beste film op het filmfestival in Cannes. En dat is begrijpelijk. Iedereen die deze tragi-komische art-house film ziet mag concluderen dat hier een bijzondere prent is gemaakt. Garage toont een rauwe en mistroostige kijk op het Ierse plattelandsleven met uit het leven gegrepen karakters.

Pat Shortt als Josie
Drager van de film is de bekende Ierse komiek Pat Shortt. Hij vertolkt de rol van Josie, die een garage runt onder toeziend oog van zijn voormalig klasgenoot Mr. Gallagher. Josie is niet helemaal goed bij zijn hoofd, iets waar sommigen van profiteren en anderen oprecht van kunnen genieten. Zijn leven bestaat vooral uit eenzaamheid. Vrienden heeft hij niet; de mannen in de kroeg en truckchauffeurs maken wel een praatje met hem, maar tonen geen vriendschap. Hij is op zichzelf aangewezen, maar heeft daar vrede mee.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Presentatie verhalenbundel ‘Verhalen van de straat’ (24 auteurs, 25 verhalen)

Op 22 november a.s. om 14.00 uur
Paardcafé Prinsengracht 12 Den Haag

Met optredens van...
Alexander Franken (muziek)
Overhandiging eerste exemplaar aan de hoofdredacteur van het Haags Straatnieuws: Elke Swart
Adriaan Bontebal
Heleen van der Kemp
Maarten Willems (muziek)
Harry Zevenbergen
Tara van de Wilgen
pauze
Theo van Rijn
Trudy Selier
Michiel Mulder & Annick Huijbrechts
(muziek)
Ton Zijp
Jeroen de Vos

en direct na afloop
Ragmob (muziek)

Presentatie: Debby van den Bergh & Karel Kanits

  |
» Afterwards: John Malkovich als boodschapper van de dood

Het zou me niet verbazen als het thema van Afterwards (Gilles Bourdos, 2008) velen afschrikt: de film staat namelijk in het teken van de dood. Maar de manier waarop er met dit thema is omgesprongen is zó vernuftig en ingetogen, dat die schrik ongegrond is.
Het gezin waar het om draait is ontwricht door de wiegendood van hun jongste telg. Het is de reden waarom vader Nathan (Romain Duris) van zijn vrouw is gescheiden en thans als zeer succesvol advocaat in New York woont. Tijd voor zijn andere telg, een dochter, heeft hij nauwelijks.

Het begin van deze film geeft de scène weer waar de hele film op is gestoeld. We gaan terug in de tijd en zien de 10-jarige Nathan met zijn vriendinnetje Claire bij het water spelen. Wanneer zij door de steiger zakt beveelt ze Nathan hulp te halen, maar als hij bijna thuis is wordt hij geschept door een auto. Hij is er zeer ernstig aan toe en zijn ziel verlaat zijn lichaam. Maar iets brengt hem terug, hoe mooi het aan gene zijde ook is. Wanneer hij ontwaakt uit zijn coma stelt een dokter hem de vraag waarom hij terug is gekomen. Het antwoord wordt pas later aan de kijker duidelijk gemaakt.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Chéri: Hoe een mogelijke liefde onmogelijk wordt gemaakt

De eerste minuten van de film Chéri (Stephen Frears, 2009) winden er geen doekjes om: de monden van de hoofdpersonen hebben elkaar binnen tien minuten gevonden. Een lustvol startsein voor de rest van de rolprent, waarin Michelle Pfeiffer als rijke courtisane Léa de Lonval en de jonge Chéri (Rupert Friend), die zij al kent vanaf zijn zesde, elkaars minnaars worden tegen een Frans jaren ‘20 decor.

Voor minnaarsbegrippen houdt hun relatie lang stand, zes jaar maar liefst, en wordt uiteindelijk verbroken door de moeder van Chéri die een kleinkinderwens heeft. En kinderen, daar is Léa toch echt te oud voor.
Chéri wordt uitgehuwelijkt aan een jong onwetend meisje met veel geld. Er zit niets anders voor Léa en Chéri op om gedwongen afscheid van elkaar te nemen.
Léa kent het klappen van de zweep en doet naar de buitenwereld toe luchtig over haar verbroken relatie, maar tussen de vier muren van haar verschillende huizen lijdt ze intens verdriet. Ze vlucht naar een hotel in de hoop daar een nieuwe minnaar te vinden, maar merkt als snel dat niemand aan Chéri kan tippen.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Geschiedenisles van Pascal Theunissen

Voor velen is New York hun favoriete vakantiebestemming. Wie er is geweest, is meestal lyrisch over de stad. Dat geldt ook voor Pascal Theunissen, journalist en blogger. In 2004 zette hij voor het eerst voet op New Yorkse grond en was verkocht. Toen hij enkele jaren later de kans kreeg om vanwege zijn werk een aantal jaar in de Big City te gaan wonen, hoefde hij geen moment na te denken en verhuisde naar Brooklyn.

Eenmaal gesetteld was hij nieuwsgierig naar de Nederlandse historie. Ons volk heeft veel betekend voor de stad, maar de sporen zijn niet altijd even duidelijk aanwezig en een gids is er niet. Pascal besloot daarom zelf een boek te schrijven. In het jaar waarin de betrekkingen tussen New York en Amsterdam worden gevierd, publiceert hij zijn boek ‘Van Kees tot Yankees in New York’.

Lees verder op about:blank.

  |
» Plaatjes kijken in weer en wind

Twee verschillende films met één duidelijke overeenkomst kwamen kortgeleden uit: de Turkse film Iklimler (’de klimaten’) en de Nederlandse (maar Duits gesproken) film Winterstilte. Hun overeenkomst? De ijzige winter.

Iklimler: Van zomer naar winter
Ze kijkt naar hem. Lacht wanneer hij struikelt, maar kan daarmee haar afwezige blik vol verdriet niet verbloemen. Een glimlach speelt om haar mond wanneer hij uitgeteld op de bijrijdersstoel ligt te slapen. Meteen daarna toont haar gezicht weer die afwezige blik. Wanneer ze die avond met vrienden tafelen, wordt hen een zeer directe vraag gesteld: “Jullie lijken geïrriteerd. Wat is er?”

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Het zeewezen: Angstige gebeurtenissen in stijlvol jasje

De Zweedse schrijver John Ajvide Lindqvist verwierf vooral bekendheid met de verfilming van zijn boek Laat de ware binnenkomen (Låt den rätte komma in / Let the right one in, zie de recensie op Eeuwig Weekend), over een 12-jarige impopulaire jongen die een vriendschap aangaat met een jonge vampier. Het boek bevat nogal wat gruwelijke elementen, die wijselijk niet of afgezwakt in de rolprent zijn opgenomen. Het boek proeft daardoor een stuk bitterder dan de film, waardoor ik twijfelde om aan Lindqvists nieuwste boek te beginnen: Het zeewezen.

Thema
Levende doden zijn een terugkerend thema in zijn boeken. De uitvoering is elke keer anders. In Laat de ware binnenkomen gaat het over een vampier, in De doden keren terug komen de doden tot leven en in Het zeewezen lijken ze nooit echt dood te zijn geweest. Van gruwelijke beschrijvingen, waarbij hij immorele seksuele handelingen niet schuwt, is hij niet bang. Hij durft een andere weg in te slaan dan sociaal gewenst is, zodat zijn boeken niet voor doetjes geschikt zijn. Je vraagt je soms af hoe hij toch op het idee van zulk een bizarre vertellingen komt, maar in feite is de complete vertelling bizar, al heeft het ook raakvlakken met verhalen die we reeds kennen.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Les grandes personnes: Ontdekking van de liefde in sereen decor

In eerste instantie valt de film Les grandes personnes (Anne Novion, 2008) niet zo op. De hoes is niet aantrekkelijk vormgegeven en van de beschrijving loop je ook niet meteen warm. Dat ik er toch voor koos om deze film te gaan zien, had dan ook meer te maken met de beschikbaarheid ervan. Zo van: “Doe die dan maar.” Schouderophalend, berustend.

Eerst maar eens kijken naar de omschrijving van het plot. ‘Om de verjaardag van zijn dochter Jeanne te vieren neemt Albert haar elke zomer mee naar een ander Europees land. Voor haar 17 lentes kiest hij een Zweeds eilandje, overtuigd dat hij er de verdwenen schat van een Viking zal vinden. Maar in het huis dat hij huurde blijken twee vrouwen hun intrek genomen te hebben: de eigenares Annika en Christine, een Franse vriendin. Alberts zorgvuldig voorbereide vakantie zal een heel andere wending nemen, tot grote voldoening van Jeanne…’

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Prijsvraag: Picnic

Op 24 september gaat de Roemeens/Franse film Picnic in première. In samenwerking met distributeur Filmfreaks mag Eeuwig Weekend voor de vertoningen tussen 24 en 30 september 3 x 2 kaartjes weggeven. De vertoningen vinden plaats in Rialto (Amsterdam), Filmhuis Den Haag en Filmtheater ‘t Hoogt (Utrecht).

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |