Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

generic_cialis (WK): Regards for helping out, superb information.
viagra_india (Magische gegevens…): Appreciate it for helping out, great information.
viagra (WK): hi! , Everyone loves a persons writing quite definitely! promote many of us keep up a correspondence …
online_viagra (Magische gegevens…): Very interesting topic , appreciate it for posting . The friendship that can cease has never been re…
annieoroberts (Glaasje draaien): It has some right facts that are written in an easy to recognize manner. Your post is always very hel…
annieoroberts (Driedubbel de klo…): Your writing skills are making us read more from your blog. Keep sharing such useful publish. I must …

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Onhandigheid van een beginnende moeder

Donderdag 21 Oktober 2010 at 9:36 pm

"Volgens mij heeft 'ie in zijn eigen snot gelegen," meldde ik toen ik Dylan naar de crèche bracht. Er zaten korstjes in zijn wimpers die lastig te verwijderen waren, alleen al omdat hij het dan op een krijsen zette.

Vier uur later werd ik gebeld. Ontstoken ogen en een ontroostbaar kindje. Ik sprong op m'n fiets en vond een lief kindje met monsterlijke oogjes in de wipstoel.

Ik had gedacht aan een oorontsteking door zijn hevige verkoudheid. Maar ik had nooit kunnen bedenken dat zijn snot zich er aan de bovenkant zou uitwerken. Nu ik dit zo zag, kon ik me wel iets herinneren van vroeger. (Net als die kloteoorontstekingen trouwens, waar we standaard druppeltjes voor in huis hadden.)

In zijn eigen snot gelegen. Hoe kwam ik erbij. Onhandige moeder!

Mamaperikelen

Donderdag 14 Oktober 2010 at 8:41 pm

Laatst zat hier een twee maanden jonge baby op de bank. En die bleef gewoon zitten. Terwijl ik mijn handen vol had m'n springkind leek de tijd dat Dylan zo kalmpjes erbij zat lang geleden. Hij klimt, springt, lacht, staat, zit, valt, stapt, brabbelt, tijgert en dat gepaard met ontzettend veel lol.

Hoewel we enorm blij zijn met zo'n vrolijk en beweeglijk mannetje in huis, kun je ons aan het eind van de dag opvegen. Tenzij lief en ik samen zijn, dan gaat 't wel. Maar als er dan ook nog stress op 't werk is, dan kun je verwachten dat het een keer wat minder gaat. Zeker wanneer er bloedarmoede optreedt.

En dat gaat het nu. Iets minder. Terwijl ik zo'n iemand ben die dat graag wil verbloemen. Die niet witjes en met wallen op het werk wil rondlopen, maar stralend omdat ze het mooiste en leukste kind op aarde heeft. Die energie heeft om met iedereen grapjes te maken en dan vooral met haar kind. Zó wil ik zijn. Ook omdat Dylan daar recht op heeft.

Dus bleef ik deze week een dagje thuis. Omdat het me duizelde op het werk. Een dag in bed liggen en niets hoeven doen, wat was dát lang geleden. Filmpje kijken. En nog één. Beetje dutten. De boel de boel laten. Omdat het kón.

En zo is de batterij weer even opgeladen. Fijn voor Dylan, fijn voor mij.

Negen maanden, negen kilo

Dinsdag 28 September 2010 at 08:31 am

En even een vergelijk met mijn babyhoofd. Links moi, rechts Dylan:

Aukje versus Dylan

Te leuk om te laten liggen

Zondag 19 September 2010 at 9:06 pm
Friese Nikes

De week in vogelvlucht

Zaterdag 04 September 2010 at 8:05 pm

Het kindje was weer 'es ziek. Oorontsteking dit keer. Niet dat ik 't door had. Pas toen hij aan de beterende hand was en ik hem ophaalde bij de crèche, vertelde een moeder over haar oorontstekingervaringen met haar eigen kind. "Dylan heeft dat niet, hij trekt niet aan z'n oortjes," zei ik nog. De hare deed dat ook niet, die schudde 'nee' met z'n hoofd.

Oeps. Dat deed Dylan ook voor hij ziek werd.

Oorontsteking dus. Slapeloze nachten. Halve nachten. En dan ook nog drukte op het werk.
Gelukkig gaat het stukken beter met hem en ook met mij. Sinds ik begonnen ben met fitness en zwemmen ben ik met sprongen vooruit gegaan en kan ik best veel. Vandaag stond ik even stil bij het feit dat ik weer kan racen op mijn fiets en 30 kilo met mijn voeten kan wegduwen op zo'n fitnessapparaat. Ik heb het nodig ook om mijn spieren sterker te maken, want dat kind van mij wordt met de dag zwaarder.
De pijn die ik tijdens de eerste fitnesssessies voelde is nauwelijks nog aanwezig. Acht maanden na de operatie kan ik eindelijk zeggen dat ik langzaam de oude begin te worden. Hoewel, de oude. Even klef doen hoor, maar moet toch echt even kwijt dat ik me stabieler en gelukkiger voelt dan ooit. Er zit hier toch echt een andere Aukje dit stukje te typen. And it feeeeeels good.

Huisje, boompje, beestje en een kindje

Vrijdag 20 Augustus 2010 at 8:28 pm

Opeens staan we in de startblokken om een nieuw huis te kopen. Hoewel, opeens. Er was natuurlijk eerst een kindje en voor het kindje überhaupt was geboren kregen we al advies dat het misschien handiger zou zijn om te gaan verhuizen. Maar verhuizen in Amsterdam doe je niet zo makkelijk. Zeker niet als je op een mooie plek woont.

Alle adviezen sloeg ik dan ook in de wind. Om er snel van terug te komen. Even achteraf gezien (da's altijd makkelijker praten namelijk): als ik niet op drie hoog had gewoond maar op de begane grond, had ik veel meer kunnen wandelen met Dylan en was mijn herstel een stuk sneller gegaan.

De knoop werd doorgehakt toen we merkten dat Dylan een erg beweeglijk kind is. Niet helemaal verwacht, in de buik was 'ie rustig. Tenminste, dat dacht ik. Bleek dat ik hem nooit goed heb kunnen voelen omdat zijn voetjes vooral tegen de placenta schopten.

Met een beweeglijk kind kan je er natuurlijk continu op uit gaan. Maar je kunt ook gaan verhuizen naar een huis met een tuin. Snapte ik nooit eerder waarom mensen altijd de stad uitgingen na het starten van een gezin, tegenwoordig begrijp ik maar al te goed wat deze mensen motiveert.

Helemaal opgeslokt worden door groen en leegte wil ik niet. Ik heb dat zelf 18 jaar lang ervaren en hoewel het erg tof was, ben je ook erg afgesneden van de wereld. En als moeder wil je toch ook van de geneugten van het leven genieten nietwaar. In mijn geval zijn dat de geneugten van een stad als Amsterdam. De drukte kan me gestolen worden, de mogelijkheden niet.

Maar waar zoek je dan? Wat is een goede plek om te gaan wonen? We gingen van Amstelveen naar Weesp naar Hilversum om uiteindelijk in Amsterdam Noord terecht te komen. Tenminste, dat is nu het plan. Kan elk moment weer veranderen hoor. Niets zo veranderlijk als onze ideeën.

Het gaat hard

Dinsdag 17 Augustus 2010 at 10:22 pm

Opeens zit 'ie in de kinderstoel een boterham te eten, is hij aan het tijgeren geslagen en wil niets liever dan staan en op en neer huppen. Hij babbelt er op los, schatert het uit als hij wordt gekieteld en is een beetje eenkennig.

Maar bovenal is het een verdomd heerlijk joch.

Bijna 8 maanden

[klik voor groter]

Over dwergkangoeroe's, reizen en een ziek kindje

Zaterdag 07 Augustus 2010 at 2:45 pm

Kindje en ik waren dus afgereisd naar Friesland. Met de trein, want ik en autorijden gaan nog niet samen en lief is nog druk bezig met lessen. Dylan vond 't allemaal wel best, die vermaakte zich wel in de eersteklas coupé (tja, als je dan reist, moet je het goed doen ook).

In Friesland gingen we, met de auto, naar Aqua Zoo. Slenteren door het groen, beestjes bezichtigen (waaronder een dwergkangoeroe mét pasgeboren kleintje in de buidel) en ons vergapen aan een vogelshow waarbij de laag-over-de-grond-vliegende-uil het haar van mijn vader raakte.

Dylan sliep, werd af en toe wakker voor een flesje en keek een beetje verwonderd naar al dat groen. Issie in Amsterdam niet gewend. Maar dat flesje ging niet helemaal op. Geen probleem, waarschijnlijk veel te veel te zien. Maar de volgende dag ging 't ook niet op. Geen probleem, andere omgeving, veel prikkels. Maar. De volgende dag. Ging 't ook niet op. En op vrijdagavond, toen we samen op de trampoline hadden gewiebeld, voelde hij warm aan.

Ik negeerde het. Ik vertikte het om te ontdekken dat mijn zoon binnen twee maanden tijd voor de vijfde keer koorts had. Om vervolgens de volgende dag 38.5 te constateren. En aan het eind van de dag 40.0 en een ontroostbaar schreiende baby. Zetpil! Flux!

De gehele dag lag ik naast hem. Vond 'ie fijn. De tweede dag kon hij weer in zijn eigen bedje slapen. De derde dag was er nog wat verhoging en een zeer rustige baby. De vierde was 'ie weer als vanouds, druk en beweeglijk, en treinden we via oma en opa terug naar huize Amsterdam.

Het hoort erbij. Ik weet het. Maar wat is het vre-se-lijk om je eigen kind ziek te zien. Terwijl ik altijd riep dat het zo goed is als kindjes ziek zijn. "Lekker weerstand opbouwen!" Inmiddels kan die weerstand m'n rug op.

Er zal wel een tijd komen dat 't beter gaat. Dat die vervelende hoest (die ons nu beiden wakker houdt 's nachts) minder is of zelfs weggaat, dat er even geen tandjes doorkomen (hoogstwaarschijnlijk de veroorzakers van de algehele malaise) en z'n neus niet meer zo vol zit. En tot die tijd genieten van de periodes dat het wél goed gaat.

2010-08/dylan3aug10.jpg

[zoals altijd: klik voor groter]

Vrolijkerd

Zondag 04 Juli 2010 at 9:15 pm

Dylan

Eerste tandje

Donderdag 10 Juni 2010 at 9:14 pm

Het doorgekomen eerste tandje levert een überblije baby op. Mocht ook wel na al die weken van kwijlen en ziekigheid.

Dylan

Aukje elders

» HET BLOEIEN VAN DE PORSELEINBOOM
  Geen reacties |
» DE 5 PRANGENDE VRAGEN. DEEL 51.

Vele bloggers hebben de vragen al ingevuld. Deze keer geeft Aukje de antwoorden:

1. Wie ben je?
Aukje. Geboren in Friesland maar al jaren gelukkig in Amsterdam, de stad die mijn ogen opende op het gebied van uitgaan, cultuur, muziek, historie, liefde en internet.

2. Wat zoek je?

Lees verder op Met-k.com.

  |
» De reünie genaamd Blogrevivalweek

In de week van 23 mei vond er een heuse blogrevival plaats. Bloggers van het eerste en latere uur bliezen het stof van hun weblog en postten een week lang dagelijks een stukje. In dit artikel vertelt Esther Donkers, één van de organisatoren en deelnemer, hoe de blogrevival tot stand kwam en laten we enkele deelnemers aan het woord die vertellen over hun ervaringen met het opnieuw dagelijks bloggen.

Lees verder op about:blank.

  |
» Winnaar Headerverkiezing 2010

In de vorige editie zetten we de headers van 2010 op een rijtje zodat u kon stemmen op uw favoriet. En dat deed u!

Al snel ging Emma Ringelding aan kop, om daarna ingehaald te worden door Ellen van de Sande. De koppositie bleef ze houden tot vandaag en daarom is Ellen van de Sande de winnaar van de Headerverkiezing 2010. Gefeliciteerd! Op een mooie derde plaats eindigde Rosanne Dubbeld.

Lees verder op about:blank.

  |
» Stem op de mooiste header van 2010!

Daar is 'ie weer, de headerverkiezing van about:blank! We hebben alle headers van 2010 voor je op een rijtje gezet op de speciale headerverkiezingspagina. Welke header is jouw favoriet? Laat je stem hier achter. In de volgende editie van about:blank zullen we de winnaar bekend maken.

  |
» Emma de tranentrekker

Het was notabene in die vreselijke Blokker dat het stralende bleke gezicht van Emma me toelachte. Ze lag daar voor 7,50 in de aanbiedingenbak. Net uitgekomen en nu al een afdankertje.

Ze was het niet waard. Want de BBC, die voorop loopt in het verfilmen van de boeken van Jane Austen, leverde wederom een meesterlijk werkje af. Met de mooie Romola Garai (Atonement) in de hoofdrol.

Eigenwijs
De vrouwen van Jane Austen zijn intelligent, eigenwijs en een tikkeltje recalcitrant. Ze hoeven niet te trouwen, gunnen anderen dit genot en willen niet vastzitten aan de marionettentouwtjes van society. Toch vinden ze altijd aan het eind van het verhaal hun eigen match made in heaven. Eind goed al goed.

Zo ook Emma. Ze woont met haar oude vader in een kast van een landhuis en vindt zichzelf een uitblinker in het koppelen van vrienden. Dat levert goede trouwresulaten op, maar in deze serie uit 2009 vergist ze zich hevig waardoor ze niet met geluk strooit, maar met verdriet.

Lees verder op Eeuwigweekend.nl.

  |
» Francien van Tuinen 'Celebrating Rita Reys'

“Mij is gevraagd meer te vertellen op het podium,” zegt zangeres Francien van Tuinen met een glimlach, “anders is het zo saai.” Het blijkt één van de vele briljante ingrediënten te zijn voor een geslaagde avond. De anders zo in zichzelf gekeerde zangeres kruipt uit haar schulp. Je vraagt je af waarom ze dat nooit eerder deed, want ze krijgt hiermee een sterkere binding met het publiek dan wanneer ze alleen maar zingt.

Vanavond is ze ‘Celebrating Rita Reys’. De tip die ze het publiek meegeeft is om alle cd’s van dit jazzfenomeen te gaan beluisteren. Ze is er door geïnspireerd en zingt deze avond een selectie van haar opgenomen nummers, beginnend met ‘Detour Ahead’.

Lees verder op Cultuurpodiumonline.nl.

  |
» Pinksoup logt weer!

Ik zit niet vaak meer op msn, maar toen ik gister online ging kwam ik Pinksoup tegen. Ik vroeg hoe het met haar ging, want op haar site was sinds juni geen update meer verschenen. "Goed, maar mijn log is stuk!"
We schakelden hulptroepen in (waarover later meer) en sinds vandaag is Pinksoup weer online! Onder een andere url: Pinksoup.eu. Gaat dat zien, gaat dat lezen!

  |
» Debuut Stoere Schrijfster: In sneltreinvaart richting afgrond

Aefke ten Hagen introduceerde zichzelf op internet onder de naam Stoere Schrijfster. Haar schrijfsels vielen op en zodoende werd ze benaderd met de vraag een boek te publiceren. En zo geschiedde: sinds afgelopen september prijkt haar debuut In naam van mijn vader in de boekhandel.

Worsteling
De eerste hoofdstukken van deze ontwikkelingsroman vertellen op een simpele en bijna saaie wijze wat er in het leven van Maria speelt. Haar vriend Erik werkt op de boerderij van haar ouders en ze kijkt een tikkeltje jaloers naar het kind van haar vriendin. Zelf wil ze maar al te graag een kindje.

Net als je denkt dat het allemaal wel erg saai is, slaat schrijfster Aefke genadeloos toe door Erik te laten verongelukken. Maria's leven staat op z'n kop, maar dat van de lezer ook. We kennen Erik nog maar net, we willen hem niet nú al verliezen! Wat volgt is een grimmige worsteling van Maria met het leven.

Lees verder op about:blank.

  |
» Gastcolumn: winnaar webschrijfwedstrijd

'Leef je dus helemaal uit!' riepen we in de vorige editie. Dat hebben we geweten! In het kader van De week van het schrijven (4-12 september) nodigden we jullie uit om een schrijfsel in te leveren. De prijs? Een plek in deze editie. De redactie werd overladen met inzendingen en we willen hierbij iedereen hartelijk bedanken voor hun bijdrage. De inzendingen werden door de redactieleden grondig bestudeerd en na een verhitte discussie kwam er een winnaar uit de bus. Met trots presenteren wij u de winnende column: De string is uit!, geschreven door Miss Moneypenny:

Ik kom al jaren bij de fysio en manueel therapeut, laten we hem Michiel noemen. Vroeger ging ik naar Michiel voor RSI-gerelateerde nekklachten. Ik hoefde alleen mijn shirt uit te doen en mijn oorbellen. Een eventueel onderhemdje mocht ik aanhouden. Daar hield ik 's ochtend bij het uitkiezen van mijn kleding dus rekening mee. Ik ben niet iemand die erop kickt om halfnaakt voor een therapeut te staan. Hoe meer kleren, hoe beter. Wat er onder de gordel gebeurde was nooit van belang, de broek kon aanblijven. Altijd.

Lees verder op about:blank.

  |