Zaterdag 04 September 2010 at 8:05 pm
Het kindje was weer 'es ziek. Oorontsteking dit keer. Niet dat ik 't door had. Pas toen hij aan de beterende hand was en ik hem ophaalde bij de crèche, vertelde een moeder over haar oorontstekingervaringen met haar eigen kind. "Dylan heeft dat niet, hij trekt niet aan z'n oortjes," zei ik nog. De hare deed dat ook niet, die schudde 'nee' met z'n hoofd.
Oeps. Dat deed Dylan ook voor hij ziek werd.
Oorontsteking dus. Slapeloze nachten. Halve nachten. En dan ook nog drukte op het werk.
Gelukkig gaat het stukken beter met hem en ook met mij. Sinds ik begonnen ben met fitness en zwemmen ben ik met sprongen vooruit gegaan en kan ik best veel. Vandaag stond ik even stil bij het feit dat ik weer kan racen op mijn fiets en 30 kilo met mijn voeten kan wegduwen op zo'n fitnessapparaat. Ik heb het nodig ook om mijn spieren sterker te maken, want dat kind van mij wordt met de dag zwaarder.
De pijn die ik tijdens de eerste fitnesssessies voelde is nauwelijks nog aanwezig. Acht maanden na de operatie kan ik eindelijk zeggen dat ik langzaam de oude begin te worden. Hoewel, de oude. Even klef doen hoor, maar moet toch echt even kwijt dat ik me stabieler en gelukkiger voelt dan ooit. Er zit hier toch echt een andere Aukje dit stukje te typen. And it feeeeeels good.
Vrijdag 20 Augustus 2010 at 8:28 pm
Opeens staan we in de startblokken om een nieuw huis te kopen. Hoewel, opeens. Er was natuurlijk eerst een kindje en voor het kindje überhaupt was geboren kregen we al advies dat het misschien handiger zou zijn om te gaan verhuizen. Maar verhuizen in Amsterdam doe je niet zo makkelijk. Zeker niet als je op een mooie plek woont.
Alle adviezen sloeg ik dan ook in de wind. Om er snel van terug te komen. Even achteraf gezien (da's altijd makkelijker praten namelijk): als ik niet op drie hoog had gewoond maar op de begane grond, had ik veel meer kunnen wandelen met Dylan en was mijn herstel een stuk sneller gegaan.
De knoop werd doorgehakt toen we merkten dat Dylan een erg beweeglijk kind is. Niet helemaal verwacht, in de buik was 'ie rustig. Tenminste, dat dacht ik. Bleek dat ik hem nooit goed heb kunnen voelen omdat zijn voetjes vooral tegen de placenta schopten.
Met een beweeglijk kind kan je er natuurlijk continu op uit gaan. Maar je kunt ook gaan verhuizen naar een huis met een tuin. Snapte ik nooit eerder waarom mensen altijd de stad uitgingen na het starten van een gezin, tegenwoordig begrijp ik maar al te goed wat deze mensen motiveert.
Helemaal opgeslokt worden door groen en leegte wil ik niet. Ik heb dat zelf 18 jaar lang ervaren en hoewel het erg tof was, ben je ook erg afgesneden van de wereld. En als moeder wil je toch ook van de geneugten van het leven genieten nietwaar. In mijn geval zijn dat de geneugten van een stad als Amsterdam. De drukte kan me gestolen worden, de mogelijkheden niet.
Maar waar zoek je dan? Wat is een goede plek om te gaan wonen? We gingen van Amstelveen naar Weesp naar Hilversum om uiteindelijk in Amsterdam Noord terecht te komen. Tenminste, dat is nu het plan. Kan elk moment weer veranderen hoor. Niets zo veranderlijk als onze ideeën.
Dinsdag 17 Augustus 2010 at 10:22 pm
Opeens zit 'ie in de kinderstoel een boterham te eten, is hij aan het tijgeren geslagen en wil niets liever dan staan en op en neer huppen. Hij babbelt er op los, schatert het uit als hij wordt gekieteld en is een beetje eenkennig.
Maar bovenal is het een verdomd heerlijk joch.
[klik voor groter]
Zaterdag 07 Augustus 2010 at 2:45 pm
Kindje en ik waren dus afgereisd naar Friesland. Met de trein, want ik en autorijden gaan nog niet samen en lief is nog druk bezig met lessen. Dylan vond 't allemaal wel best, die vermaakte zich wel in de eersteklas coupé (tja, als je dan reist, moet je het goed doen ook).
In Friesland gingen we, met de auto, naar Aqua Zoo. Slenteren door het groen, beestjes bezichtigen (waaronder een dwergkangoeroe mét pasgeboren kleintje in de buidel) en ons vergapen aan een vogelshow waarbij de laag-over-de-grond-vliegende-uil het haar van mijn vader raakte.
Dylan sliep, werd af en toe wakker voor een flesje en keek een beetje verwonderd naar al dat groen. Issie in Amsterdam niet gewend. Maar dat flesje ging niet helemaal op. Geen probleem, waarschijnlijk veel te veel te zien. Maar de volgende dag ging 't ook niet op. Geen probleem, andere omgeving, veel prikkels. Maar. De volgende dag. Ging 't ook niet op. En op vrijdagavond, toen we samen op de trampoline hadden gewiebeld, voelde hij warm aan.
Ik negeerde het. Ik vertikte het om te ontdekken dat mijn zoon binnen twee maanden tijd voor de vijfde keer koorts had. Om vervolgens de volgende dag 38.5 te constateren. En aan het eind van de dag 40.0 en een ontroostbaar schreiende baby. Zetpil! Flux!
De gehele dag lag ik naast hem. Vond 'ie fijn. De tweede dag kon hij weer in zijn eigen bedje slapen. De derde dag was er nog wat verhoging en een zeer rustige baby. De vierde was 'ie weer als vanouds, druk en beweeglijk, en treinden we via oma en opa terug naar huize Amsterdam.
Het hoort erbij. Ik weet het. Maar wat is het vre-se-lijk om je eigen kind ziek te zien. Terwijl ik altijd riep dat het zo goed is als kindjes ziek zijn. "Lekker weerstand opbouwen!" Inmiddels kan die weerstand m'n rug op.
Er zal wel een tijd komen dat 't beter gaat. Dat die vervelende hoest (die ons nu beiden wakker houdt 's nachts) minder is of zelfs weggaat, dat er even geen tandjes doorkomen (hoogstwaarschijnlijk de veroorzakers van de algehele malaise) en z'n neus niet meer zo vol zit. En tot die tijd genieten van de periodes dat het wél goed gaat.
[zoals altijd: klik voor groter]
Donderdag 10 Juni 2010 at 9:14 pm
Het doorgekomen eerste tandje levert een überblije baby op. Mocht ook wel na al die weken van kwijlen en ziekigheid.
Woensdag 28 April 2010 at 3:49 pm
Eén van de eerste dingen die ik kocht toen ik zwanger was, was een babyshirt van Blond&Blond uit de serie De Gouden Boekjes.
Vandaag trok ik hem het shirtje aan. Op zijn vier-maanden-verjaardag. En Scooszi vond 't maar wat mooi.
(klik voor groter)
