Suiker (again)

Het begon met een appeltaart in de zomer, handgemaakt (dus niet zo'n kleffe uit een doosje). Het smaakte goed en het smaakte naar meer. Bij een gezamenlijk ontbijt op mijn werk zag ik mezelf een, overigens heerlijke, ontbijtcake naar binnen werken.

Daarna ging het pas goed mis.

Chocola, vanilleyoghurt en chips waren favoriet. Niet af en toe, nee, met zekere regelmaat. Ik wist dat ik er niet verstandig aan deed, maar liet mezelf keer op keer gaan. Ik voelde me er niet slecht onder. Wist dat ik me beter zou voelen als ik suikervrij zou eten, maar vond dat nu ik er iets beter tegen kon ook wel eens mocht genieten van al die etenswaren die ik al ruim een jaar had laten staan.

Mijn behandelaar schrok zich kapot toen ik na twee maanden weer langskwam. Mijn lichaam was van slag en hoewel het nu nog redelijk goed ging, zou het niet lang duren voor alle lichaamsprocessen weer verstoord waren.

Ik was hard op weg om alles wat ik in een jaar had opgebouwd teniet te doen. Niet slim, zeker niet wanneer je nogal wat van een lichaam vraagt. Dus kreeg ik naast mijn receptenlijst met de nodige vitamines de mededeling: GEEN SUIKER.

Dat was duidelijk.

Bij het boodschappen doen kocht ik een chocoladereep. Ter afscheid. Het was genoeg geweest. Twee maanden lang had ik genoten van het overtollige suiker, nu was het tijd om weer gezond te doen en goed voor mezelf te zorgen.

De krul van Wagamama

Voor we naar een concert in Paradiso gaan, eten we in het naastgelegen Wagamama. Aan de lange tafels is het een drukte van belang, iets dat ik niet verwacht op maandagavond. We worden tussen vreemden gezet, dat is het principe van Wagamama, al hadden ze ons vorige keer een rustiger plekje toebedeeld.

Onze bestelling arriveert snel. Op de papieren placemats staat het nummer van onze bestelling, zodat ze niet hoeven te vragen voor wie welk bord is. Na een paar minuten smikkelen en smullen loopt de serveerster langs en vraagt of het smaakt. Met volle mond knikken we 'ja' en zeggen we 'heerlijk'. Waarop zij op mijn placemat een krul zet.

Het stelletje naast ons krijgt hun eten iets later dan wij, en wordt dan ook gevraagd of het smaakt. Ze antwoorden positief en hop, ook zij nemen, verbaasd, een krul in ontvangst. "Tja, als het niet smaakt," zeg ik, "krijg je ook geen krul."

MinusL, de witte motor

Een boerendochter hoort natuurlijk melk te drinken. Ik kreeg het alleen niet door mijn strot. Huiverde, walgde, hoe mijn moeder het ook probeerde. Toen ik nog klein was zette ze me op schoot. Eerst zij een slokje, dan ik een slokje. Alleen de geur al deed me over mijn nek gaan. Ik geloof dat ik het een paar slokjes heb volgehouden en al snel besloot dat ik niets meer van dit vieze witte spul wilde drinken. Mijn moeder liet het maar zo. Het zit trouwens in de familie. Ook mijn vader, de boer himself, lust geen melk. Net als mijn zus.

Nu ik vanwege mijn lactose-intolerantie alleen nog maar zuivelproducten eet zonder of met heel weinig lactose, is melk helemaal verboden. Tot een vriendin van een vriendin, zelf ook lactose-intolerant, me wees op MinusL. Melk zonder lactose. Ik schafte een pak aan, want ik doe wel eens melk in mijn thee, en zag op de zijkant van het pak staan: Door de enzymatische splitsing heeft deze melk een iets zoetere smaak.

Voorzichtig rook ik aan de melk. Een geheel andere geur dan vroeger drong mijn neusgaten binnen. Ik pakte een glas, goot er wat melk in, rook, walgde niet en dronk. Het glas leeg. Om nou te zeggen dat het lekker was is misschien overdreven, maar vies was het zeker niet. Voor het eerst in 34 jaar dronk ik een glas melk leeg!

Je zou kunnen concluderen dat ik nu dagelijks melk kan drinken. Ware het niet dat door de zoete smaak het suikergehalte hoog is. Verder dan een wolkje in mijn thee kom ik daarom niet. Geeft niks, een melkloos leven was ik toch al gewend. Maar dat er een melk in omloop is die deze madame zonder te walgen naar binnen krijgt, mag bijzonder heten.

Suiker

Misschien sport ik te weinig, ben ik teveel aan mijn computerscherm gekluisterd, ben ik te passief. Mis ik het beoefenen van een actieve passie, mis ik sociale contacten, mis ik uitgaan. Misschien mis ik mijn oude werk, mijn oude leventje waarbij ik dikwijls van moeheid huilend voor de deur van mijn eigen huis stond, maar voor mijn gevoel volop meedraaide in het culturele leven.

Ik mis iets, maar ik kan er niet de vinger op leggen.

Misschien moet ik weer gaan zingen, maar wanneer ik de nummers zing die ik altijd zong komt de frustratie en de demotivatie meteen bovendrijven. Ik mis wel de passie waarmee ik zong.
Ik mis de dagen waarop ik kon uitslapen omdat ik een onregelmatig rooster had. Ik mis de vijf minuten fietsen naar het werk. Ik mis het snelle verloop van collega's, de frisheid van nieuwe mensen, de inspiratie die ze meenamen en mij besmette.

Of voel ik me gewoon (nog) niet genoeg thuis op mijn huidige werkplek?

Ik mis 'leven'. Vind schrijven fijn, maar passief. Geniet volop van de aangezichten van de winter, maar onderga het rillend.

Ik mis iets, maar ik kan er niet de vinger op leggen. Iemand anders kon dat wel.

Suikervrij.

"Maar je eet toch helemaal geen suiker meer?" vroeg lief verbaasd. Dat klopt niet helemaal. In de zakken chips die ik verorben zit geen suiker, maar wel koolhydraten. En koolhydraten zetten zich om in suikers. En die pure chocola die zo 'gezond' is? Niet zo gezond voor mij.

Mijn pancreas is op hol. En laat dat de boel nou flink ontregelen. Gelukkig is de oplossing dichtbij. He-le-maal suikervrij.

't Is weer even wennen na wekenlang zondigen.

Nauwsluitende kleding, patat en erwtensoep

Inmiddels ben ik vijf maanden aan het diëten en werpt het zijn vruchten bijzonder goed af. Niet alleen verdwenen er heel wat kilo's, waar ik in het begin best moeite mee had - want waar ging het heen en wat moest ik aan - maar werden mijn darmen weer rustig. Hoe een genot dat is besefte ik me toen ik laatst in de bedrijfskantine erwtensoep haalde. Het is altijd tricky om dingen te kopen zonder te weten wat er precies in zit. Maar de erwtensoep uit de supermarkt, met best veel toevoegingen, viel ook goed, dus voorzag ik geen problemen.

Dat heb ik geweten.

Mijn buik bolde op als was ik vijf maanden zwanger en de krampen waren in alle hevigheid aanwezig. In de dagen erna probeerden mijn ontregelde darmen naarstig de irriterende elementen kwijt te raken.
Voortaan juich ik dus niet meer als de bedrijfskantine erwtensoep serveert.

Desondanks doen mijn darmen het weer goed en mag ik zelfs weer aardappelen en rijst eten. In beperkte mate, dat wel, maar het mag. Suiker is nog uit den boze, net als pasta en brood. Maar missen doe ik het amper. De pure chocolade en suikervrije chips zijn een goed alternatief, net als pastaloos eten (ik vind het zelfs lekkerder) en zuurdesembrood (al is het wel even zoeken naar eentje die bevalt, maar met een nieuwe vriezer in huis kan ik inslaan wat ik wil).

Laatst at ik uit nood wederom patatjes, en dit keer kon ik alles in mijn maag kwijt en viel het niet heel erg zwaar. Wat ook wel weer jammer is, want dat betekent dat de deur naar patatjes niet meer op een kier, maar wagenwijd open staat.

Ook qua kleding is er iets veranderd. Kon ik voorheen alleen ruime of stretchbroeken aan omdat de stof moest meeveren met mijn opbollende buik, tegenwoordig is dat niet meer het allerbelangrijkste. Natuurlijk neemt een buik gedurende de dag in omvang toe vanwege al het eten dat er wordt ingestopt, maar ik kan weer redelijk nauwsluitende kleding aan. Al is dat nog wel even wennen en vind ik het ook niet altijd prettig. Maar onder het motto 'er kan altijd een knoopje los' gaat het tot nu toe goed.

Soms denk ik, waarom heb ik dit niet eerder gedaan? Waarom heeft mijn huisarts me hier niet op gewezen? Waarom ben ik niet voor mezelf op de barricade gegaan om nader onderzoek te eisen toen ik het etiket 'spastische darm' opgeplakt kreeg?
Het is altijd makkelijk om achteraf met meer kennis terug te kijken op een periode zonder kennis. Gelukkig wordt er steeds meer bekend over het effect van voeding op de darmen en als ik met mijn stukjes al één simpele ziel kan helpen, ben ik blij. Want het mag dan je dagelijkse patroon flink overhoop gooien, ik zou niet meer anders willen.