Het kastje dat tweemaal bij het vuilnis werd gezet

De gevallen tv had dus een interne verhuizing veroorzaakt waardoor het kastje in de gang bij het vuilnis belandde. De ervaring is dat zo ongeveer alles wat wij buiten zetten niet wordt opgehaald door vuilnismannen, maar door vuilnisstruiners. Als ik bel met het grof vuil om te melden dat er een kast of stoel klaar staat aan de straatkant, houden ze er rekening mee dat het foetsjie als ze langskomen om het op te halen. Ik hoef daarom ook niet altijd te bellen, omdat ik een rotsvast vertrouwen heb in mijn vuilnisstruiners.

Het kastje in de gang hadden we dus naar buiten gesleept. Grof vuil was met opzet niet gebeld, en hoewel het even duurde, was het kastje voor de ochtend aanbrak verdwenen.

Het is altijd fijn om mensen blij te kunnen maken met spullen waar je niet zelf meer blij mee bent. Maar dat de nieuwe eigenaar van het kastje er zelf na een week ook op uitgekeken was, hadden we niet kunnen vermoeden. Een week later stond ons kastje wederom bij het vuil. Voor onze deur.

Maar wat ik zei, vertrouwen in vuilnisstruiners moet je houden, en binnen een paar uur werd dat vertrouwen beloond. Kastje werd in een oud busje gepropt en vertrok. Terwijl ik naar hem zwaaide, reed hij de straat uit. Op weg naar een nieuwe bestemming die hopelijk langer stand zou houden dan een week.

Hoe een gevallen tv een interne verhuizing veroorzaakte

Toen ik thuiskwam van mijn werk was het even schrikken toen de tv aan zijn snoeren en draden op de kop op de grond leunde, ipv fier rechtop in de kast stond. Even was het spannend om te kijken hoe erg de tv beschadigd was, maar op een krasje na was hij ongeschonden uit de vallende strijd gekomen.

Het gebeuren stemde tot nadenken en spoorde aan tot actie. Dit mocht simpelweg niet nogmaals gebeuren. De kast was te wankel, de katten sprongen er graag op en klommen, terwijl ze zich afzetten tegen de tv, een verdieping hoger. De kast werd veroordeeld tot een plaats in de gang, ter vervanging van een oud kastje dat bij het vuilnis belandde en het lelijke tv-kastje van beneden kwam boven veel beter tot zijn recht.

De verschuiving betekende wel dat er beneden een gapend gat was ontstaan. Een gat waar noodgedwongen de stofzuiger werd gezet als opvulling. Maar mooi is anders. Dus zit er een noodgedwongen bezoek aan Ikea, internet en tweedehands meubelzaken in de planning. Mooi is dus anders, maar leuk is óók anders.

Soms ben ik lief

"Waarom zijn alle kassa's vooraan gesloten? Nou moet ik helemaal hier naartoe lopen!"
De oude vrouw leunde half op haar wandelstok en half op het winkelwagentje dat ze schuifelend voortduwde. De mensen in de rij keken haar meewarig aan en daarna de andere kant op. Toen ze mijn kant opschuifelde omdat ik in de snelste rij stond, probeerde ik haar venijnige opmerkingen te negeren. Dat lukte niet helemaal omdat ze haar winkelwagentje tussen mij en de band probeerde te wurmen. "Sorry! Mag ik er even bij? Ik moet op het wagentje leunen!"

Ze was duidelijk uit op aandacht, om even te kunnen klagen over het leven dat haar zwaar op de maag lag, maar ik zag ook dat ze in haar positie onmogelijk bij de boodschappen kon, laat staan ze op de band leggen. En hoewel ze met haar geschreeuw waarschijnlijk alle aanwezigen tegen zich in het harnas jaagde, aarzelde ik niet. "Zal ik uw boodschappen op de band leggen?" Ik wachtte haar antwoord niet af en begon met overhevelen.

De volgende vijf minuten kon de hele winkel horen hoe lief ik was, en hoe fijn het was dat ik het uit mezelf aanbood omdat ze het zo vervelend vond om mensen te vragen. En hoeveel pijn ze had vandaag. Ik knikte naar haar, glimlachte nog maar eens en vond toen afleiding in het inpakken van mijn eigen gekochte waar.

Voor ik het wist stond ik buiten, stapte ik op mijn fiets en reed naar huis. Zonder te beseffen dat het misschien ook handig was geweest om haar spullen in te pakken.

Opruimwoede

Precies twee jaar geleden stond ik om half zeven 's ochtends te kleumen op straat met een berg kleding en boeken die maar niet wilde verkopen. Om een uur of één had ik er genoeg van, pakte alles in en verliet de schaduw om me op te warmen in de middagzon. Op mijn site schreef ik: Alle overgebleven kleren dump ik één dezer dagen bij de textielbox.

Gister heb ik de eerste twee vuilniszakken met kleren dan eindelijk gedumpt.

Ik had wel een goede reden hoor. Enerzijds kon ik geen afstand doen van mijn kleren, anderzijds waren de textielboxen in mijn buurt niet de goede. Ik wilde dat mijn kleren naar de derde wereld gingen en niet naar Het Leger Des Heils. En die van de derde wereld bleek alleen op fietsafstand te zijn en ja, dan blijft het al snel liggen hè. En toen werd het in de gang zo'n troep dat ik de vuilniszakken niet eens meer kon bereiken.

Maar de lente brak aan en lief en ik kregen last van opruimwoede. We zetten die eeuwige sta-in-de-weg van een gaskachel bij het grofvuil (die overigens binnen een uur in een busje werd geladen) en brachten alle tassen met oud papier weg. En opeens was de weg vrij naar de zakken met kleding. En als je dan toch last van opruimwoede hebt, is het wel zo handig om dan meteen alles aan te pakken. Maar voor ik de eerste twee zakken op mijn fiets laadde heb ik nog wel de inhoud geïnspecteerd. Loslaten enzo. Moeilijk hoor. Maar, de zakken liggen in de container, klaar om vervoerd te worden naar Afrika.

Nu de rest nog.

Het baasje van de hond

Een iets te dikke hond rende me voorbij toen hij een kat had gespot. Al snel was hij uit het zicht verdwenen en keek ik lachend achterom naar zijn baasje. "Ik blijf bij je in de buurt hoor, hij doet je niets," riep hij. Ik hield mijn pas in om binnen praatafstand te komen en gaf aan dat ik niet bang was, maar het grappig vond dat zijn hond de stuipen op het lijf van een kat jaagde.

We liepen een poosje met elkaar op, de hond voegde zich al snel bij ons. Ik ging terug naar mijn werk, hij terug naar huis. Onder de eerste zonnestralen babbelden we er lustig op los. Over honden en over werk. Muzikant was hij. "Het vrije leven," noemde hij het zelf. "Het is maar wat je vrij noemt," sputterde ik tegen. Elke maand een vast bedrag op mijn bankrekening lokte me meer dan een onzeker bestaan als muzikant.

Maar zijn muzikant-zijn intrigeerde me wel. Hij componeerde voor musicals en theater. "Oh, dan heb ik vast een keer iets van je gehoord," en vertelde over mijn werkverleden in de culturele sector. We waren nog lang niet uitgepraat toen we bij een splitsing van onze wegen aankwamen. Dus ratelde ik nog even door, beseffend dat ik te weinig tijd had om alles te vertellen wat ik wilde vertellen.

"Nou," stamelde ik, "wat ontzettend toevallig dat onze levens hier kruisten."
Hij keek me indringend aan. "Ik zag toch meteen dat je bijzonder bent." 

Ruim een maand later kwam ik hem weer tegen. In het gezelschap van mijn collega's zag ik eerst zijn hond en daarna hem. Zijn krullen waren gegroeid, zijn pretoogjes waren hetzelfde. Zonder ons te groeten liep hij voorbij. Dat ik me herkenbaar had gemaakt door mijn zonnebril af te doen en mijn grootste glimlach op te zetten, hielp niet.

76

Het kerkje van Jorwerd zat vol met grijsharigen, met hier en daar een jongeling waar ik mijzelf ook toerekende. De aanwezigen fluisterden en moesten zichtbaar hun best doen om niet in een uitbundig enthousiasme bekenden te begroeten die ze veel te lang niet hadden gezien.

De organist begeleidde de condoleance met statige tonen en stopte precies om half elf, toen de kerk haar deuren sloot. Met korte hakken bewoog de frêle hoogblonde spreekster zich al klakkend naar voren, de meesten met haar geluid irriterend. Maar met het levensverhaal van mijn tante dat ze vol overgave vertelde, had ze iedereen in haar woordelijke greep. Hier en daar rolde een traan, maar ook een glimlach. Het trieste einde was de reden waarom wij hier met zijn allen bijeen waren.

Toen we met zijn allen de kerk verlieten, zoon en dochter met hun kinderen voorop, luidde de kerk net zo lang de klokken tot het rondje om de kerk was gemaakt. We hielden halt bij het graf van haar man met wie ze eindelijk herenigd werd. Tijdens de paar minuten stilte zongen de vogels en liet de wind de bomen ruisen. God sloot haar in zijn armen terwijl ik me afvroeg waarom ik was vergeten dat ze religieus was.

In het plaatselijke dorpscafé keerden we terug naar het dagelijkse leven en kwamen de gesprekken al snel op gang. Met familieleden die ik lange tijd niet had gezien. Neven en nichten die al een beetje grijs werden bij de slapen en al grote kinderen hadden. Ooms en tantes die ik zelden sprak sinds thuis verjaardagen amper werden gevierd en zelfs een oud-oom, die ik beloofde op te zoeken deze zomer.

Een leven van 76 jaren trok aan me voorbij en drukte me met de neus op de realiteit. Leef, adem. Leef.

's Hertogenbosch 27 kilometer

Die verdomde NS vond het grappig om tijdens het paasweekend werkzaamheden uit te voeren. En wel zulk een heftige werkzaamheden dat er geen trein reed halverwege het traject naar mijn zus. Tussen 's Hertogenbosch en Eindhoven werden bussen ingezet. En als ik ergens een hekel aan heb dan zijn het wel bussen!

Heenreis koos ik er voor om via Nijmegen te reizen. Drie kwartier langer in de trein, maar ik zat tenminste wel in... de trein! Terugweg twijfelde ik. Trein-bus-trein of trein-trein-trein-trein? In Roermond moest ik overstappen. Of blijven zitten.

Ik bleef zitten.

In Eindhoven kreeg ik nog de optie om via Rotterdam te reizen, maar liep toch naar de bus. En daar ging ik. De touringcar in, de snelweg op. De eerste tien minuten schreeuwde ik moord en brand. Van binnen. Wilde ik niets anders dan eruit. Hoe lang zou ik op de snelweg zitten? En ik kon toch niet zomaar uitstappen? En waar kwam die angst voor de snelweg toch eigenlijk vandaan, want zo eng was het nu ook weer niet, zeker niet in een bus die niet harder mag dan 90??!!

's Hertogenbosch 27 kilometer. In gedachten rekende ik uit hoelang dat zou gaan duren, de afstand van de boerderij van mijn ouders naar Leeuwarden als voorbeeld nemend.
's Hertogenbosch 27 kilometer. Hadden we niet al een paar kilometer gereden?
's Hertogenbosch 27 kilometer. Nou ja zeg, we zijn toch al stukken verder!
's Hertogenbosch 20 kilometer. Now we're talking!
's Hertogenbosch 14 kilometer. Hé, dat schiet best op.
's Hertogenbosch 6 kilometer. Gaat dat zo snel?

Toen we het stationsplein opdraaiden en ik zonder compleet geflipt te zijn uitstapte kon ik een glimlach niet onderdrukken. Opgelucht haalde ik adem toen ik met de trein over het laatste stukje traject zoefde. De neiging om een dansje te maken en uit volle borst een lied door de lege wagon te laten klinken kon ik wel onderdrukken.

Verstoppertje spelen

Ik naderde het station waar ik vijftien minuten overstaptijd had en haalde een grote bruine envelop uit mijn tas. "Mag ik misschien jouw krant?" vroeg ik aan het meisje dat tegenover me zat. Ik had gezien dat er een artikel in stond over hetgeen dat nu op het tafeltje tussen ons lag. "Heb je er één gevonden?" vroeg ze enthousiast. "Nee," glimlachte ik, "ik ga 'm juist verstoppen." En daarna ratelde ik iets over dat in Amsterdam voldoende enveloppen waren verstopt en dat ik mijn zus opzocht in Limburg en over Nijmegen reisde wegens werkzaamheden op het traject Den Bosch - Eindhoven. En ik haat reizen met de bus, zeker als deze over de snelweg rijdt en er 40 minuten over doet. Maar dat het een goede gelegenheid was om enveloppen door het land te verstoppen.

Op het perron keek ik om me heen. Wat was een goede verstopplaats? De Free Record Shop, tussen de dvd's? Het bloemenwinkeltje? De Etos?
Toen zag ik een richel naast de pinautomaat, als was deze ontworpen voor de envelop. En terwijl ik een foto maakte werd ik al aangesproken. "Hé, heb je er één gevonden?"

De man twijfelde of hij 'm mee zou nemen. Je moest namelijk creatief zijn, opvallen met wat je instuurde. Toen ik wegliep las hij de tekst op de envelop. Of hij er daadwerkelijk met het bruine gevaarte vandoor ging heb ik niet meer gezien.

In Limburg verstopte ik er nog twee. Bij twee standbeelden. Die waren sowieso populair onder de verstoppers. Toen ik die avond onder het zolderraam in slaap probeerde te vallen zag ik de hemel oplichten onder de vele bliksemschichten. Regenen deed het gelukkig niet. Het zou funest zijn geweest voor het project.

Op de heenreis koos ik een andere route en kon daardoor niet controleren of de drie verstopte enveloppen al waren gevonden. En u? Heeft u er al één gevonden?

Update: Op YouTube is een filmpje te zien waarin programmamaker Chris Bajema enveloppen verstopt.

De charmante dakdekker

De ochtend kondigde een zonnige dag aan, toen er vroeg in de ochtend werd aangebeld. Met mijn handdoek om mijn natte haren opende ik de voordeur.

De Franse loodgieter.

Hij vroeg of het schikte om het dak te repareren. Renovaties zorgen niet alleen voor geluids- en ongedierteoverlast, maar ook voor lekkage omdat de dakdekkers van hiernaast slordig waren geweest.
Aangezien ik me voorbereidde op een werkdag, kwam zijn onaangekondigde komst niet goed uit. Hij beloofde te bellen voor een afspraak.

Op goede en zonnige vrijdag werd lief gebeld of het nú uitkwam. Dat kwam het. In plaats van de Franse loodgieter had ik nu een oerhollandse over de vloer. Ik bood hem koffie aan onder de voorwaarde dat hij het zelf zette. Ik vertrouw mezelf nog steeds niet in het maken van lekkere koffie, dus liet het liever aan hem over. En zo stonden de oerhollandse loodgieter en ik samen in de keuken te keuvelen. Hij zette koffie, ik thee.

Een half uurtje dronken we samen een bakje, een uur lang was hij boven mijn hoofd bezig en een half uurtje dronk hij zijn tweede bakje.

's Avonds testte een onweersbui of de dakdekker zijn werk goed had gedaan.

Schudden voor gebruik

Op de dag dat ik mijn werk bel om me ziek te melden, besluiten de bouwvakkers naast mij te gaan heien. Zij heien en ik wieg mee. Tussendoor gromt het aggregaat en zeurt de boormachine in lange uithalen. In mijn hoofd bonkt het harder en harder.

Voor de kat heeft het renoveren voordelen. Die aast op muizen die door de bouwvakkers zijn weggejaagd en ons huis zijn binnengedrongen. Wanneer ik de deur van de inbouwkast open om brood uit de vriezer te halen, laat ik een muis schrikken die net zijn (of haar) snoetje liet zien. Tegelijkertijd laat de muis mij net zo hard schrikken en ik dump meteen onze kat in de kast. Met de deur open hoor, zo rigoureus ben ik nu ook weer niet.

De heldergroene knoppen in de boom voor mijn huis groeien gestaag door onder het grijze wolkendek dat verhult dat de lente in aantocht in. Ik ga naar buiten voor een wandeling. Door het park, waar jongetjes met elkaar voetballen, stelletjes innig verstrengeld met een flauwe glimlach op hun gelaat voor zich uit staren en een oude man op een bankje een boek leest. In het aangrenzende huizenblok wordt een aantal panden gerenoveerd. Wanneer je er op let zijn ze overal bezig.

Als ik thuiskom duurt het niet lang of de rust is wedergekeerd. De kat ligt kalm in haar mandje bij de kachel te spinnen. Niks geen urenlange klopjacht. Ze slaat een andere keer haar slag. Hoop ik.
Ik luister naar de net gearriveerde cd van Anna Ternheim. Halfway to Fivepoints. En hoop, nogmaals, dat ze hiernaast voorbij halverwege de renovatie zijn.