Zondag 14 December 2008 at 07:33 am
"Ik merk dat de kennis hier niet toereikend is. Als je vraag niet wordt begrepen word je van het kastje naar de muur gestuurd."
Ik was de kom waar mijn zelfgemaakte yoghurt in zat af. En luister naar haar klaagzang.
"Een half uur geleden nog, kreeg ik alleen te horen dat de medewerker het niet wist en werd ik naar de verkeerde afdeling gestuurd."
Ze kijkt me indringend aan. "Of werk jij soms ook achter die muur?"
Ik knik. Daar werk ik ook. Ze klaagt tegenover degene die onderdeel is van de klacht. "De afdeling die het wel wist was in bespreking en kon u daarom niet te woord staan," probeer ik.
"Maar er staan toch openingstijden? Dan moeten ze toch altijd bereikbaar zijn?"
"Zo werkt het helaas niet. Bij afwezigheid beantwoorden collega's met minder verstand van zaken de vragen. En die kunnen niet altijd een antwoord geven."
"Dan kunnen ze dat toch gewoon zeggen en mijn e-mailadres noteren?"
Ik ben het met haar eens. "U kunt een klacht indienen," zeg ik. Het is grappig om te zeggen dat ze een klacht tegen mijn afdeling kan indienen. En indirect tegen mezelf.
Als ze me wijfelend aankijkt weet ik zeker dat ze het niet gaat doen. Ze is van het type dat het fijn vindt om te klagen, maar er verder niets aan doet.
Ik verdwijn met mijn afgewassen kom achter de muur. Voor haar is er niemand meer om tegen te klagen.
Woensdag 10 December 2008 at 07:03 am
Voordat vriendin Y. goed en wel was bevallen van haar zoon wist ik al wat ik haar moest geven: twee look-a-like PloesiePoesies! Want het was best wel sneu voor Y. dat haar katten niet meer overal in huis mochten komen. Tenminste, niet waar de baby was. Om haar katten toch altijd bij haar te hebben, stuurde ik foto's van haar katten naar Luna, die twee prachtige look-a-likes maakte:
De kersverse moeder was er maar wat blij mee en de kersverse vader merkte op dat de PloesiePoesies dezelfde uitstraling hadden als de levende exemplaren. Kortom, een succes!
En alsof ze nog niet genoeg zijn verwend is er nóg een cadeau in de maak. Maar dat is voor de kleine. Want de look-a-likes zijn niet om mee te spelen, alleen om naar te kijken. Niks voor een baby dus. En wat wordt er dan voor de kleine gemaakt? Dat merkt u binnenkort wel!
Vrijdag 05 December 2008 at 07:03 am
Zo gedisciplineerd als ik ben met eten, zo ongedisciplineerd ben ik met het uitgeven van geld (alleen al mijn vorige logje is daar een bewijs van). Zeker ook dóór het eten, want afvallen betekent kleren die niet meer passen, een legitieme reden om te investeren in nieuwe kleding.
Ik ben een echte online shopper en zie shoppen in de verloren uren ook als ontspanning. Beetje klikken, beetje kijken, beetje kopen. Maar doordat ik op veel sites bestel, ontvang ook veel mails met aanbiedingen. En word ik steeds getriggerd om iets te kopen. Voor mijn doen heb ik daarom een radicale stap gezet. Ik heb me afgemeld bij de nieuwsbrieven.
De enige mail waar ik me niet voor afmeldde was van H&M. De kleding daar is goedkoop en ik was nog steeds aan het afvallen, dus kon ik die aanbiedingen wel gebruiken. Elke maand bestelde ik wel iets en tot overmaat van ramp ging ik vorige week ook nog langs de winkel in de Kalverstraat, want niet alles wat in de winkel te koop is staat online en vice versa. Wat bleek? Het merk Divided had de meest geweldige broeken hangen! Van die wollen pantalon-achtige broeken waar ik mij erg thuis in voel. Verdorie!
Het nadeel van Amsterdam, én voordeel, is dat zich op fietsafstand in het centrum vijf H&M's bevinden (de kinderwinkel niet meegerekend) zodat wanneer het product in de ene winkel niet in de juiste maat is, de gang naar de andere winkel snel is gemaakt. En toen ik donderdag ook nog een bon per mail kreeg die 25% korting bood, moest ik gewoon nogmaals naar de H&M.
Een week later kan ik zeggen dat ik serieus waar verdrietig van mezelf word. Waar is de tijd van vroeger toen ik nog spaarde voor uitgaven en het kopen van één kledingstuk een wekenlange euforie opleverde? Nu verdringt de ene aankoop binnen mum van tijd de andere.
Maar het fijne is dat ik het zélf een halt toe kan roepen. Eigenlijk is het net als stoppen met roken. Je wilt wel, maar kunt de verleiding niet weerstaan dus wilt het stiekem niet. Maar ergens moet ik een streep trekken. Mezelf vermanend toespreken dat het genoeg is. Het is tijd om eens wat geld over te houden aan het eind van de maand en mezelf blij te maken met het dichten van dat gat in mijn hand. Dus daarom vanaf nu geen online geshop meer.
(Gelukkig heb ik alle Sinterklaascadeautjes al in huis, anders was dat een goede reden geweest om mijn eigen regel te ondermijnen.)
Woensdag 03 December 2008 at 6:29 pm
Omdat ik zelf ook in een dipje zit (dat gedoe met m'n gezondheid gaat me na ruim vijf maanden een beetje op mijn zenuwen werken + ik had het mezelf weer 'es te druk gemaakt, ben ik ook heeeel goed in), vond ik dit logje op Elshwere zeer treffend!
We zeggen voortaan niet meer 'dip', maar 'luwte'. Klinkt een stuk prettiger! Ik ben dus even in de 'luwte'.
Dinsdag 02 December 2008 at 07:07 am
We praten over het accepteren van dingen. Accepteren is loslaten. Je berusten in de situatie. Niet doen alsof, niet wanneer er ergens in het lichaam nog iets tegensputtert. Nee, met volledige overgave ac-cep-te-ren. Dan pas zet je de deur open naar nieuwe dingen.
Mijn gezelschap had gelijk. Nadat ik dagenlang op internet had gezocht naar de juiste zwarte laarzen, zette ik een punt achter de zoektocht. Ik zou de laarzen van het merk ZOO kopen. Klaar. Uit. Geen gezoek meer. Ik accepteerde mijn keuze.
De volgende ochtend opende ik de webpagina, klaar om te bestellen.
De laarzen waren die ochtend 30% goedkoper. Ik had het bewezen. Acceptatie = winst.
Zondag 30 November 2008 at 07:44 am
Moeders van lief kwam op bezoek voor een avond en nacht ter overbrugging van workshops in de buurt. We poetsten het huis, haalden oliebollen en kletsten de hele avond aan één stuk door. Toen moest er geslapen worden. Lief en ik haalden in het hokje dat tijdelijk was omgedoopt tot logeerhok de matras tevoorschijn die tussen muur en kast ingeklemd stond. Maar wat was dat? Zaten er nou donkere vlekken in het midden van de matras? Vocht! Ik voelde aan de muur waar de matras maandenlang tegenaan had geleund. Dat kon je niet droog noemen. Geen lekkage, maar gewoon een vochtige muur veroorzaakt door het vochtige weer. Met een beschimmelde matras als gevolg.
Lief en ik keken elkaar peinzend aan. Een andere matras, behalve de onze, hadden we niet. Maar iemand laten slapen op schimmel, dat was simpelweg gevaarlijk voor de gezondheid. Bovendien stonk het vocht een uur in de wind en was 'even afvegen' er niet bij.
We zetten de matras terug tegen de muur - waar moesten we er anders mee heen - en lichtten moeders in over de complicatie. De bank was de enige uitweg. Gelukkig hebben wij de beschikking over een driezitbank, minder gelukkig is dat onze kat deze wel eens gebruikt om op te plassen. Maar moeders vond het prima - het was ook niet een moment om kritisch te zijn - en zo'n ramp was het niet: de wc vlakbij en hij sliep nog best lekker ook, wist ik uit ervaring.
De volgende ochtend vroegen we moeders de hemd van het lijf. Had de bank wel lekker gelegen, was de kat niet vervelend geweest, had ze wel geslapen? Ik vond het toch best vervelend om haar op de bank te hebben moeten planten. Gelukkig was alles prima gegaan.
Nu zitten wij met een beschimmelde matras in onze maag. Weggooien of laten drogen?
Woensdag 26 November 2008 at 7:49 pm
Tegen een achtergrond van mist en ochtendgloren torende een kraan boven de huizen aan de overkant uit. Zette zich in beweging en zoefde over mijn slaperige ochtendhoofd. Even voelde het als science-fiction.
(klik voor groter)
Zondag 23 November 2008 at 08:04 am
Al vanaf den beginne is hier in huis een strijd gaande. Ik heb me dan ook vaak zorgen gemaakt of het tussen lief en mij wel zou werken. Al kon ik me dan net zo goed afvragen of het überhaupt wel met een man ging werken.
Onze belangrijkste tegenstrijdigheden op een rijtje:
vroege vogel versus nachtbraker
water/thee versus alcohol
dieet versus lekker eten
Mac versus Windows
Pivot versus Wordpress
Vooral dat laatste geeft sindskort nogal wat spanningen in huis.
Mijn artikelen voor About:Blank schrijf ik in Pivot. Nooit problemen mee gehad. Sinds juli dit jaar schrijf ik voor Eeuwig Weekend artikelen in Wordpress.
Ik heb nog nooit zo veel gevloekt tijdens het schrijven ervan.
Als ik een filmpje plaats en daarna opsla, is het filmpje verdwenen. Ondertitels bij plaatjes vertikken het om in het midden te gaan staan. De lightbox werkt standaard niet zodat ik deze handmatig moet instellen. Enzovoorts. Dat betekent dat ik mijn stukjes op mijn Mac schrijf en lief ze op zijn Windowscompu voorziet van de finishing touch. Ik dacht laatst heel slim te zijn door op mijn werk een trailer toe te voegen in het stukje, om lief te ontzien (want die wordt ook een beetje gek van mij, vooral als ik ga vloeken). Daar werk ik met Windows, dus geen probleem toch? Maar f*cking Wordpress blijkt ook niet te werken met IE6. "Zwaar verouderd, dat IE6," mailde lief toen ik hem mijn ongenoegen uitte. Dus van Wordpress moet de hele wereld al op IE7 en MacOs Leopard zijn overgestapt om zonder problemen te kunnen loggen?
Nee, dan Pivot. Dan Pivot! Als ik op mijn werk een idee krijg voor een stukje open ik Pivot, type snel het idee in en sla het op om het thuis uit te werken. Eenmaal thuis kan ik alles doen en laten wat ik wil. U hebt het gezien, ik kan zelfs trailers toevoegen en deze in het midden zetten. Ik mag dan geen lightbox hebben, maar wel fancybox en ook die doet het prima.
Ik pleit dus voor Pivot. Lief pleit voor Wordpress. Hij zal ook niet zeggen, goh, vervelend voor je. Neu, hij vindt gewoon dat ik en het bedrijf waar ik werk moeten overstappen. Nooooit ligt het aan Wordpress. Ik wil met alle liefde overstappen naar Leopard, maar daar heb ik de centjes niet voor. En een gekraakte versie hoef ik niet. En al heb ik binnenkort de centjes wel en ga ik wél overstappen, denk maar niet dat ik dan aan de Wordpress ga. Never nooit niet!
Dus strijden lief en ik nog even voort. Zonder toe te geven.
Donderdag 20 November 2008 at 07:09 am
Het enige nadeel van een 'volautomatisch' log, is de spam. Daar had ik voorheen geen last van. Ik had om de spammerts tegen te gaan een geweldig moeilijke quizvraag in het leven geroepen voor stukjes ouder dan drie dagen, maar wie de quizvraag niet beantwoordde kreeg wel een melding, maar het comment werd gewoon geplaatst. Een ordinaire bug, vertelde Roos (Roos is echt heel goed met Pivot).
Dus heb ik nu HashCash. Geen idee hoe het werkt of wat het betekent, maar het schijnt een goede protectie te zijn tegen spam. Mocht u onverhoopt niet meer kunnen reageren, laat het dan even weten via een mailtje.
Tot zover de huishoudelijke mededeling.
Dan wens ik u nog een mooie dag.
Donderdag 13 November 2008 at 07:33 am
Het weblog van Orangez is weet ik hoe veel keer wel niet opgestaan uit de dood. Ik vraag me af of Orangez zelf wel weet hoe vaak hij is gestopt en begonnen. Maar het wereldwijde web komt maar niet van hem af, want Orangez is wederom back. Omdat dit de miljoenste keer is, heeft hij hier een postje verdient. Met een link. Als u houdt van een glimlach op uw gezicht op de vroege ochtend (of later op de dag, ook prima), dan moet u vooral gaan lezen. Klik!
Update: Orangez, ik en anderen missen RSS-feed!
