Een hachelijke onderneming

Het was eigenlijk bij voorbaat al een hachelijke onderneming, maar lief en ik lieten ons niet uit het veld slaan en gingen er voor. Even voor twaalven stonden wij op een station in Amsterdam om, door werkzaamheden via Utrecht, naar Drenthe te reizen. De trein arriveerde keurig op tijd, we stapten in, en vertrokken.

Vertrekken was het ook het enige wat de trein deed, want de trein schokte en stond na honderd meter stil. Probeerde nog vooruit te komen, bewoog weer een paar meter vooruit, maar stond weer stil.

Technisch defect.

Het duurde drie kwartier. Drie kwartier! En dat op een paar honderd meter afstand van een station. Ik denk dan, leid ons terug naar het station en laat ons de volgende trein naar Utrecht pakken, maar goed, ik snap dat wel, veiligheid enzo.

Met gepaste snelheid reden we na drie kwartier naar Utrecht, om daar over te stappen op de trein naar Assen, waar we een uur later dan gepland arriveerden.

So far so good.

Het is misschien ook van de zotte om na een krappe vijf uur weer op te stappen en terug naar Amsterdam te gaan. En natuurlijk ging het ook daar mis. In Amersfoort bleven we tien minuten staan omdat de hoofdconducteur nog onderweg was (zucht) en misten we onze aansluiting in Utrecht.

Voor een bezoek van vijf uur hadden we vijf en een half uur (in plaats van vier uur) gereisd. Volgende keer toch maar blijven slapen.

Gedichtendag

Vandaag is het Gedichtendag! Neneh organiseert al sinds jaar en dag een alternatieve gedichtendag met een Gedichtengalerij. Ik dichtte wel eens in mijn puberteit, daarna niet meer. Maar speciaal voor de Gedichtengalerij schreef ik een gedicht. Ik vergat er overigens een titel aan te hangen.

Het titelloze gedicht kunt u hier lezen. En misschien mag u zelf ook nog wel insturen.

Skriew skriew

Het gebeurde op weg van mijn werk naar mijn eerste shiatsu-massage: mijn achterwiel splitste zich in tweeën:

Dat zag er verre van goed uit.

Ik fietste zo goed en kwaad als het kon naar de masseuse, onderweg verbaasde blikken negerend door het lawaai dat het ongemak produceerde, en vlijde neer op een matras op de grond om een uur lang te voelen hoe gevoelig en gespannen mijn spieren waren. Heerlijk was het, even losgeschud en gemasseerd te worden na een dag hard werken.

Toen ik een uur later ontspannen en met een knorrende maag naar buiten ging was er nog steeds die kapotte fiets. Ik stapte op en fietste weer zo goed en kwaad als het ging naar huis en stuitte daarbij op een politiemeute. Ik had net lief aan de telefoon die ik het geluid dat mijn fiets maakte liet horen en hield halt. Want er was ook politie te paard die aan weerszijden van het fietspad stonden. "Ik ben bang voor paarden!" riep ik tegen lief en hing op, want ik had toch echt beide handen nodig om mezelf door de politiemeute te dirigeren.

"Wil je van je angst voor paarden af?" vroeg een politieman die hoog op zijn paard zat. Ik rilde bij het horen van de verkapte uitnodiging en bedankte. Vertelde dat toen ik klein was op een paard had gezeten en het nogal hoog en daardoor eng had gevonden. En dat voor een boerenmeid. Ratel ratel deed ik, skriew skriew deed mijn fiets. Toen ik de politiemeute voorbij was gelopen beklom ik mijn stalen ros en fietste al skriewend naar huis.

Waar een nieuwe achterband me fucking 75 euro kostte.

Totally nichtje

Vandaag is het allereerste nichtje dat mij tante maakte tien geworden. Dat schept een band, maar het kan ook gewoon liggen aan dat ze een meisje is en vier keer per week mijn favoriete sport beoefent: turnen. Dan heb je wel een streepje voor bij tante Aukje. En omdat ik graag mijn positie als favoriete tante hoog houd, moet er natuurlijk een supercadeau worden gegeven.

Ik kwam een proefabonnement tegen van 'Hoe overleef ik...'  over hoe je je ouders overleeft. Leek me geweldig nuttig, maar vond zij het wel leuk en was ze er wel oud genoeg voor? Als je tien bent vind je je ouders volgens mij nog super, tenminste, ik stopte pas met het geven van een nachtzoen toen ik elf was.

Nee, het was een beter idee om haar te laten snuffelen tussen de proefabonnementen en zélf te laten kiezen. Zodat ze echt blij zou zijn. Net zoals ik toen ik haar leeftijd was blij was met de Donald Duck, Taptoe en vooral de Debbie (niet de Tina met al die paardenverhalen, ik haatte paarden) met Engelse stripverhalen (leerde ik later). Dus mailde mijn nichtje me (voor de eerste keer, ha!) over welk abonnement ze wilde nemen.

Binnenkort ontvangt ze maandblad Totally Spies. Da's zo'n serie op Jetix waar drie stoere meiden tijdens hun missies altijd in de problemen komen maar ook altijd een uitweg vinden. Hartstikke leuk. Voor haar.

Ondertussen ga ik maar 'es op zoek naar mijn oude Debbie's.

Meld je aan voor het schrijven van een verhaal in de nieuwe bundel

Blogger Theo schreef vorig jaar een kerstverhaal dat werd gepubliceerd in de Haagse bundel "Mooie Kerst Achter De Duinen". Het smaakte naar meer en daarom heeft Theo besloten een bundel in eigen beheer uit te geven met verhalen van medebloggers. Je kan je hiervoor aanmelden.

De voorlopige opzet ziet er als volgt uit:

- de bundel gaat ongeveer twintig verhalen bevatten en elk verhaal telt circa 1000 woorden.
- aanmelden voor deelname en inzenden van een verhaal leidt niet automatisch tot plaatsing in het boek. Uit de inzendingen zal door een driekoppig gezelschap de uiteindelijke selectie gemaakt worden.
- te plaatsen bijdragen worden, indien nodig, geredigeerd en daarna voor toestemming van het plaatsen van de geredigeerde versie aan de auteur teruggestuurd.
- alle verhalen zijn gebaseerd op een vooraf bekend te maken thema.

Het boek wordt, in principe in 2009, in eigen beheer uitgegeven.

Internetenquête

Internetenquêtes invullen, nooit doen! Afgelopen jaar vulde ik er een paar in waarbij ik ook mijn adresgegevens en telefoonnummer achterliet. Gelokt door prijzen als een Playstation 3 en een H&M waardebon.
Mijn telefoon stond niet roodgloeiend, wel werd ik regelmatig gebeld, vooral door energiebedrijven. Inmiddels ben ik overgestapt, maar de nasleep van de enquête duurt maar voort en voort. Dus heb ik me voorgenomen NOOIT meer een internetenquête in te vullen!

Vandaag werd ik weer gebeld. Enigszins chagrijnig bevestigde ik mijn naam. Maar toen!

"Ik mag u feliciteren," zei ze.
"Oh?"
"U heeft kans op een cadeaubon van H&M van 250 euro."

Het voelde hetzelfde als toen de auditiecommissie van het Conservatorium me feliciteerde dat ik was aangenomen. Met één saillant detail: er was geen plek beschikbaar waardoor ik op de wachtlijst kwam.

In datzelfde schuitje zit ik nu. Eind januari krijg ik te horen of ik de winnaar ben van 250 euro, van 50 euro of de troostprijs. Met vier anderen zit ik in de finaleronde. Maar hé, dan zijn al die spamtelefoontjes toch nog ergens goed voor geweest. En lever ik toch maar even het bewijs dat er ook daadwerkelijk iets te winnen valt. En nog wel bij de H&M, mijn favoriete shoppingoord.

"Houd eind januari uw brievenbus in de gaten," drukt ze me op het hart.
"Doe ik," zeg ik lachend (en het was voor het eerst dat ik lachte tegen zo'n marketingmeisje).

De elf steden

Veertien jaar geleden ging ik op kamers met een aantal studiegenoten. Eén daarvan was zeer dapper: hij schaatste langs de bekende elf Friese steden. Op eigen houtje, want in dat jaar ging de tocht der tochten niet door. Het moet 1995 of 1996 zijn geweest, ik gok 1996, omdat in dat jaar de Elfstedentocht best door had kunnen gaan volgens sommige bronnen.

Gebroken kwam hij thuis. Het ijs was klote, er moest veel gekluund worden en de ijzige wind liet de gevoelstemperatuur flink dalen. Er was geen tijd om hem als held te onthalen: hij zocht meteen zijn bed op.

Er zijn vijf dagen strenge vorst (minimaal -10) nodig om een Elfstedentocht te kunnen organiseren. Maar dat we sinds jaar en dag weer strenge vorst mogen meemaken, en Nederland op zijn kop staat vanwege de problemen die de vorst veroorzaakt, stemt me gerust. Die tocht, die komt nog wel. Deze winter is hoopvol voor wat komen gaat.

Wat is dit?

Even een klein quizje tussendoor. Wat heb ik gefotografeerd?

_{(klik voor groter)}

Gas en electriciteit

Toen Nuon nog onze gas- en electriciteitsleverancier was, kozen wij niet voor een 'vast' tarief zoals dat heet. Stegen de olieprijzen, dan steeg ons maandbedrag, daalden ze (wat trouwens nooit voorkwam), dan daalden we mee. Een paar maanden geleden werd ik gebeld door Energie Direct. En wat ik anders nooit doe, deed ik nu wel. Ik luisterde naar de aanbieding en ging er op in. Het leverde korting op omdat Energie Direct communiceert per e-mail en niet per post. Overigens leverde dezelfde werkwijze me voordeel op toen ik overstapte van zorgverzekering (naar AnderZorg).

Maar ik deed nog iets wat ik anders nooit deed: ik zette de tarieven vast. Voor drie jaar, maar: mijn contract met de leverancier is voor één jaar, dus ik zit redelijk veilig. Ik was dan ook verheugd toen ik, let wel, het eerste gedeelte van dit nieuwsbericht las:

Alleen was ik iets minder blij met de laatste zinnen.

Zal je altijd zien! Ik weet het niet hoor, met zo'n vast tarief. U?

Het gaat oofer liefde

Op de lagere en middelbare school schreef en ontving ik veel briefjes en brieven. De meeste heb ik bewaard. Losse kleine briefjes van vriendinnen, lange brieven van vriendjes. En terwijl ik dacht alles goed opgeborgen te hebben, wees mijn moeder mij op een door haar ingeplakte liefdesbrief uit 1981. Maar ja, toen was ik natuurlijk nog veel te klein om dat soort dingen zelf op te bergen, terwijl mijn vriendje toch echt duidelijk had gemaakt dat niemand, maar dan ook niemand de brief mocht lezen. En mijn broer, oeh, die boezemde hem echt angst in:

_{(klik op het plaatje voor groter)}