Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

buy_cialis (WK): I do accept as true with all of the concepts you have offered in your post. They're really convincing…
cialis_coupon (WK): Thanks for this article. I'd also like to express that it can often be hard if you are in school and …
cialis (Magische gegevens…): Whats Taking place i am new to this, I stumbled upon this I have found It positively helpful and it h…
cash_loans (Magische gegevens…): Some genuinely prize content on this internet site, bookmarked.
payday (WK): I truly appreciate this article.Really thank you! Fantastic.
cialis (Magische gegevens…): This is really attentiongrabbing, You're a very professional blogger. I have joined your rss feed and…

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Men neme een achteraf baan en een held

Zondag 16 September 2012 at 8:14 pm

“Daar komt Wawrinka aan!” riep de jongen voor me. Hij stond er een half uur eerder dan ik en dus stond hij vooraan bij de spelersdoorgang. Ik had nog mazzel dat ik meteen achter hem stond, zodat ik de spelers toch nog goed zou kunnen zien.
Er kwamen een paar Zwitserse deelnemers van de baan af. Eén daarvan zette een handtekening op de tennisbal van de jongen voor me.
“Van wie heb je een handtekening?” riep de jongen die aan de andere kant stond. “Wawrinka!”
Ik had een foto gemaakt van de speler die de handtekening had gegeven. En aangezien ik Wawrinka de vorige dag had zien spelen, wist ik dat hij een snor had, wat kleiner en gezetter was dan deze lange slanke man. Ik twijfelde of ik de jongen uit zijn droom moest helpen. Hij was zo opgetogen met zijn handtekening dat ik besloot het erbij te laten.

Overigens kwam ik niet voor Wawrinka. Natuurlijk was het leuk om de nummer 17 van de wereld te zien, maar ik ging voor de nummer 1, het fenomeen dat ik al jaren en jaren volg, die ik vaak heb zien winnen: Roger Federer.

Mijn geduld werd beloond. Onderweg naar de baan moest hij langs een haag van fans. In die haag stond ik en maakte deze foto:

U begrijpt, mijn leven kan niet meer stuk. Zeker niet toen ik zijn sublieme tennistechniek van dichtbij mocht bewonderen: op dag 1 vanaf rij 20, op dag 2 vanaf rij 11 en op dag 3 vanaf rij 10. Ietwat jammer dat mijn buikgriep me een beetje dizzy maakte (zeker toen ik de bal van links naar rechts volgde) en afleidde, maar desondanks was het in één woord GEWELDIG dat ik mijn held eindelijk live kon bewonderen. En dat in mijn eigen stad, op een kleine baan. Hoe vaak maak je dat nou mee?
WOW dus. WOW! WOW! WOW!

De venijnige brandnetel

Zondag 09 September 2012 at 8:47 pm

“De prikken van de brandnetels voel je na vijf minuten niet meer,” zei de mevrouw geruststellend op het klapstoeltje bij de ingang. Ze had een hoedje op tegen de zon, haar ogen keken me door haar grote bruine zonnebril vriendelijk aan.
Ik staarde bevreesd naar het stuk land dat overwoekerd was door brandnetels, gras en riet. Tussen al dat groen stonden, of lagen, graven. Schots en scheef, kapot en soms tekstloos.

“Meneer,” riep ik naar een onbekende die verder durfde te lopen door de lange broek die hij droeg, “staat er aan de andere zijde van de grafstenen wél tekst?”
Hij schudde zijn hoofd. “Het zal wel afgesleten zijn.”
Maar het leek me dat de tand des tijds altijd wel een reliëf van zijn slijtageslag zou achterlaten.

Later las ik dat op de Joodse begraafplaats naast het Flevopark veel arme Joden waren begraven die geen nabestaanden hadden. Kennelijk kreeg je dan geen tekst op je steen.

Ik worstelde me door de brandnetels, probeerde de paadjes die anderen hadden gemaakt te volgen, maar ontkwam niet aan enkele prikken. Het gaf niet. Want eindelijk kon ik achter de gesloten muur, die altijd een zweem van mysterie om zich heen had, kijken. Het voelde alsof ik als niet-welkome buitenstaander gluurde in de keuken van de dood. Luguber, bijzonder.

Via boerderij De Vergulden Eenhoorn (aan de prachtige Ringdijk), dat minder indrukwekkend was dan ik had gehoopt, fietste ik naar het Gemeenlandshuis aan de Diemerzeedijk.

Ook weer een fijn staaltje historie met details die ik graag vaker tegenkom in huizen.

Het was binnen overbevolkt, het statige landshuis was overspoeld door open monumentendagbezoekers. Dus liepen we al snel naar buiten waar we dankbaar gebruik maakten van de schaduw die enkele bomen over het gras wierpen. Maar al leunend tegen het hek, kreeg een brandnetel de been van lief in zijn greep.

Toen we aan het einde van de warme middag thuis kwamen wreven we over onze pijnlijke plek. Niet iédere prik verdween na vijf minuten.

Aukje elders