Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

cialis (Magische gegevens…): I needed to thank you for this good read!! I certainly enjoyed every little bit of it. I've got you b…
viagra_cheap (WK): Where To Purchase Generic Ciprofloxacin 0.3 5ml in Albuquerque
discount_cialis (Magische gegevens…): I do believe all of the ideas you've offered for your post. They are really convincing and will defin…
viagra (Magische gegevens…): It's perfect time to make some plans for the long run and it is time to be happy. I have learn this p…
buy_viagra (WK): I like this post, enjoyed this one regards for putting up. The goal of revival is conformity to the i…
cialis_testimonia… (Magische gegevens…): It's very straightforward to find out any topic on net as compared to textbooks, as I found this arti…

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

De formele brief

Zaterdag 31 December 2011 at 2:08 pm

Ach, weer zo'n leuke oudejaarsbrief van onze directrice, dacht ik toen ik de envelop met het logo van mijn werk erop opende. Brieven vind ik je reinste milieu- en geldverspilling: e-mail werkt net zo goed.
Maar toen ik, met enige tegenzin want ik heb het niet zo op formele 'moetjes', de brief doorlas werd ik getroffen door één van de laatste zinnen op de eerste bladzijde. Dat het een pittig jaar was geweest. Met twee overleden collega's en een verhuizing naar een gebouw waarvan de laatste puntjes nog lang niet op de i waren gezet (en een half jaar na dato nog steeds niet).
Verdomd, ze had gelijk. En verdomd, zo'n tekst moet inderdaad in een brief. Haar erkenning voor mijn gevoelens moest inderdaad door een postbode bezorgd worden.
Ook al is het even geleden, ook al is er door de verhuizing letterlijk minder ruimte en aanleiding voor rouw, (immers: de werkplekken zijn verdwenen) aan het eind van het jaar stilstaan bij deze gebeurtenissen is belangrijk.

Dat doe ik dan ook. Ik sta even stil. Om daarna met opgeheven hoofd naar 2012 te gaan.

Twee

Donderdag 29 December 2011 at 2:36 pm

En dan is kindje opeens twee. Twee jaar oud!
De woonkamer is versierd met slingers en de cadeautjes staan te wachten om uitgepakt te worden.
Bezoek komt in de ochtend langs, kindje slaapt namelijk 's middags. En best lang ook, nu hij ziek is en 's nachts aan het spoken is.
Het laatste plukje bezoek arriveert als we het gros hebben uitgezwaaid en blijft lekker zitten tot kindje wakker wordt.
Gezellig. Nog een keer?
Gezellig.

Nooit gedacht dat het organiseren van een verjaardag zó leuk kan zijn! Zelf niet in de belangstelling staan, maar toch je eigen vrienden en familie ontvangen. Kindje zien genieten van de cadeaus, ondanks dat hij ziek is.

En hem 's nachts weer bij je in bed nemen omdat de koorts oplaait en benauwd zijn door een overdosis snot behoorlijk vervelend is.
De volgende ochtend merken dat het wat beter gaat en hem vrolijk door het huis zien huppelen, al spelend met al het nieuws dat hij heeft gekregen.

Wat was het een heerlijke dag. En ondanks dat rauwe randje dat een beetje begint te vervagen, geniet ik met volle teugen van de ingrediënten van deze grijze dagen.

Hoop

Zondag 25 December 2011 at 10:00 pm

En zo kabbelt het leven voort.
En zo staat het met een schok stil.

Onwerkelijk.
Net voor de feestdagen beginnen en op het moment dat iedereen elkaar fijne dagen wenst.
De fijne dagen hebben nu een rauw randje. We weten nog niet hoe dat rauwe randje zich gaat ontwikkelen. Er is hoop, maar hoop kan snel vervliegen.

Even zijn we met zijn allen bij elkaar. Min één. En of dat de volgende kerst ook zo is, weten we op dit moment nog niet.

De wapperende handen van Wipneus en Pim

Zondag 18 December 2011 at 6:59 pm

 Toen kindje net geboren was, las ik hem voor uit Wipneus en Pim. Niet dat hij er iets van begreep, maar ik dacht dat hij het wel prettig zou vinden om naar mijn stem te luisteren. Voor mij de uitgelezen kans om de boekjes die ik vroeger verslond weer eens door te lezen.
Kindje heeft inmiddels geen geduld meer voor voorlezen, dus ik moet even wachten tot hij oud genoeg is om stilletjes te luisteren.
Maar afgelopen week werd naar buiten gebracht dat broeder Gregorio, schrijver van 17 delen van de serie, iets te dol was op kleine kinderen.

Twijfel. Dubio. Kan ik de verhalen van de hand van zo een viezerik nog wel voorlezen aan kindje? Eén ding is zeker: de mooie avonturen van de goedlachse kabouters blijven tot in lengte van dagen een nare bijsmaak houden.

Zonde, zonde.

Aukje elders