Digitaliseer je leven

Lief en ik hebben allebei een audivisuele opleiding gevolgd en daardoor een stapel videobanden in ons bezit waar je u tegen zegt. Ook al ligt er al een eindproduct, de opnamebanden heb ik nooit weggegooid.
Maar toen kwam de oplossing in de vorm van een apparaat waarmee je videobanden kan digitaliseren. Digital Video Converter. Het ding aan de praat krijgen is een hels karwei, maar het werkt wel. Gister keek ik helemaal blij via de computer naar mijn favoriete montage en nu kijk ik naar een versie van mezelf uit 1993 die haperend en bloednerveus voor de klas een presentatie geeft. Met kauwgom in de mond. (Misschien had ik die videoband beter kunnen vernietigen.)

Hieronder nog even een screenshot van mijn mooiste project waarop mijn leraar zei: "Je moet naar de kunstacademie in Enschede." Waarop ik zei: "Enschede? Da's veel te ver weg."
Ik bleef in Leeuwarden studeren en deed nooit meer iets met mijn opleiding. Maar ik had het voor geen goud willen missen. 

Mijn leven in dozen

Inpakken.
Sjouwen.
Uitpakken.

IJburg.

Inpakken.
Sjouwen.
Uitpakken.

Werk.

Inpakken.
Sjouwen.
Uitpakken.

Ouders.

Veranderingen.
Hele fijne veranderingen.

Natuurlijk is het jammer om niet meer op de boerderij te slapen, maar nu ik zelf het genot van een nieuwbouwhuis ervaar gun ik mijn ouders die luxe ook. En ze verdienen het, na al die jaren van hard werken.
De boerderij blijft in de familie, mijn ouders gaan wonen op een steenworp afstand. Geen verblijf meer op de boerderij, wel een bezoek.

En dan mijn werk. Toen ik solliciteerde in het inmiddels oude gebouw had ik er meteen een aversie tegen. Sfeerloos en grauw. Sinds deze week zitten we in een licht gebouw dat historie ademt en dichtbij het centrum is gevestigd.
Mijn zin in werken is verdubbeld.

Binnen zeven maanden heb ik drie keer ik mijn leven in dozen gestopt en uitgepakt.
Het is wel even goed zo.