Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

cash_loans (Magische gegevens…): Some genuinely prize content on this internet site, bookmarked.
payday (WK): I truly appreciate this article.Really thank you! Fantastic.
cialis (Magische gegevens…): This is really attentiongrabbing, You're a very professional blogger. I have joined your rss feed and…

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Schuimklodder

Dinsdag 31 Mei 2011 at 11:22 pm

IJmeer

(klik voor groter)

Aangenaam verdoofd

Zondag 29 Mei 2011 at 7:46 pm

Sportpaleis.
Antwerpen.
Roger Waters.
The Wall.

En ik was erbij.

Roger Waters

In juli 1990 zag ik op tv het concert dat Pink Floyd in Berlijn gaf, om de val van de muur te herdenken. Altijd heb ik gedacht dat The Wall speciaal voor dat moment was geschreven. Maar Roger had het concert al tien jaar eerder gefabriceerd, gebaseerd op het idee om een muur op te trekken tussen hem en zijn publiek. Die twee gingen namelijk niet zo goed samen.
Gefascineerd door oorlogsslachtoffers was hij ook: zijn vader was er één van. En zo werd The Wall een zeer persoonlijk en indringend relaas over de nare gevolgen van oorlogen, de overbescherming van een moeder, isolement en foute leraren.

Het concert opende als een finale: vuurwerk spatte alle kanten op, het geluid van vliegtuigen die bombardementen uitvoerden was angstaanjagend en de foto's van oorlogsslachtoffers kwamen hard binnen.
Hoewel het concert indringend bleef, was ik blij dat het niet zo heftig was als het begin. De hele tijd verkrampt zitten staren naar overleden gezichten is niet bepaald prettig.

Maar wel goed. Het kwam harder binnen dan bijvoorbeeld de beelden van lijken die het Journaal toont.

Ik beschouwde het als een eer om bij zo'n spektakel aanwezig te mogen zijn. Omdat het in 1990 zo'n indruk maakte, omdat de beste man al 68 is, omdat Pink Floyd in die samenstelling niet meer bestaat, omdat het ongelooflijk veel centen en technische hoogstandjes kost om met zo'n groot decor te kunnen toeren.

Dit was de eerste en hoogstwaarschijnlijk de laatste keer.
Het was één van de weinige concerten waarvan ik niet wilde dat het ophield.
Het was één van de weinige concerten waarbij ik vele brokjes weg moest slikken. En bij 'comfortably numb' tranen liet zien. En bij 'Run Like Hell' op Waters' aangeven ging staan, dansen en klappen.

Er zijn te weinig superlatieven om dit concert te kunnen beschrijven. Het was overweldigend, heftig, onbeschrijflijk mooi en bijzonder.

Roger Waters

The Wall.
Roger Waters. 
Ik was aangenaam verdoofd.

Toen ik naar IJburg verhuisde

Vrijdag 27 Mei 2011 at 09:10 am

Toen ik naar IJburg verhuisde, werd mijn wereld klein.
Het merendeel van mijn vrienden woont nog in de Pijp en komt niet meer zo snel langs. Oppas kan minder makkelijk geregeld worden en op IJburg kennen we nog bijna niemand. Ik mis de markt, de bakker, de koffie- en theewinkel en de kledingwinkels.

Toen ik naar IJburg verhuisde, werd mijn wereld groot.
Het water, het vele groen en de dieren geven rust. Er zijn minder prikkels die me irriteren of verleiden tot aankopen. Het is er overzichtelijk. Je kan de straat oversteken zonder tien keer naar links en rechts te moeten kijken. Wanneer ik de voordeur opendoe, is er geen verkeer, maar een trottoir met speeltoestellen en de crèche. Ideaal voor kindje.

Toen ik naar IJburg verhuisde, veranderde mijn wereld.
Ik struikel over de kleine kinderen. Vergeleken met de Pijp is het er saai. De stad is niet meer om de hoek. Ik moet een teringeind fietsen naar mijn werk. Maar door dat teringeind heb ik opeens een betere conditie en een ietwat geslonken buik zodat ik weer strakke kleding durf te dragen.

Toen ik naar IJburg verhuisde, veranderde mijn wereld niet.
Hier zijn ook hangjongeren. En mensen die zo hard auto rijden dat ze bijna de bocht uitvliegen. De ambulance, politie en brandweer komt ook hier regelmatig voorbij. Want ook hier vallen mensen uit hun raam, wordt er ingebroken en staan er huizen in brand. IJburg is geen droomwijk waar niets gebeurd. Het is nog steeds Amsterdam.

Gelukkig maar.

(dit stukje werd geschreven in het kader van de blogrevivalweek)

Generatie 2010

Donderdag 26 Mei 2011 at 08:54 am

Ja, natuurlijk kijk ik naar Generatie 2010. Het programma met zes kindjes die even oud zijn als Dylan en tot hun achttiende gevolgd worden.

Je moet het maar willen.

Het was vooral het eerste seizoen dat er emotioneel inhakte. Zat ik met een kind van drie maanden te kijken naar bevallingen die wél via de natuurlijke weg waren gegaan. Dat had ik zelf zó graag meegemaakt!

Veel te snel was het eerste seizoen afgelopen. Ik had ze het liefst het hele jaar voorbij zien komen op tv, maar moest het doen met wat blogjes en videofilmpjes op de site.
Dat verloor ik natuurlijk uit het oog.

Afgelopen maart begon het tweede seizoen. Dit keer waren mijn hormonen weer wat genormaliseerd en ging het me niet meer zo nauw aan het hart. Het gegrien als ze zonder kind op vakantie gingen en het gewauwel over de problemen die voor mij verleden tijd waren, wat móest ik ermee?

Maar hoe ouder de kindjes in de serie werden, hoe dichter ze de leeftijd van Dylan naderden, hoe léuker het werd. De hormonen verdwenen op de achtergrond, er werden broertjes en zusjes gemaakt (ehm, hallo hormonen) en de eerste verjaardag werd gevierd.

Hét moment om weer afscheid te nemen van het tweede seizoen.

De kindjes groeien door, Dylan groeit door en ik kijk af en toe op de site om te checken hoe het met ze is.
En wie weet, kijk ik over zoveel jaar wel samen met de Dylan naar de afleveringen.

Achterkantje

Woensdag 25 Mei 2011 at 07:41 am

De string die vrouwen doorgaans tonen is er niets bij:

Achterkantje

(klik voor groter)
(dit stukje werd geschreven in het kader van de blogrevivalweek) 

Streling

Dinsdag 24 Mei 2011 at 09:44 am

In de omhelzing van de natuur is het vooral de wind, die mij streelt.
Onderweg naar mijn werk.
En terug.

De bloemen vinden hun weg naar boven, het riet buigt naar links, dan weer naar rechts.
Jonge konijntjes, geiten met enorme hoorns op hun kop en koeien met hun kalfjes grazen in het gras. De elektriciteitsmasten knisperen wanneer het regent, de boten varen ronkend onder de imposante fietsbrug door.

De oude bakstenen van de huizen die ik passeer ademen geschiedenis en roepen herinneringen op. Aan mijn stagetijd bij AT5, toen ik opnames regelde voor een programma waarvan ik de naam niet meer weet. Maar waarvan ik me het bezoek aan het huisje dat als eerste op onderstaande foto staat wel kan herinneren. We konden onze kont er nauwelijks keren.

De strelingen, de herinneringen, de omhelzingen.

Genieten.

Omgeving
(dit stukje werd geschreven in het kader van de blogrevivalweek)

Housewarming

Maandag 23 Mei 2011 at 09:05 am

Een nieuw huis moet gevierd worden met een housewarming. Dus nadat ik eindelijk het bos op de muur had geplakt, was het tijd om mensen uit te nodigen.
Ook al hadden we nog geen voorraadkast. En nog geen gangkast. Geen badkamerkast. En nog geen boekenkast voor in de slaapkamer. Er werd dus nog wat gestruikeld over verhuisdozen, maar dat mocht de pret niet drukken. Men kreeg in ieder geval een indruk van het huis.

Het leuke van zelf een feestje organiseren is dat je (bijna) iedereen kent. Het nadeel is, is dat je met iedereen maar korte gesprekken hebt, want je bent het grootste gedeelte van de tijd bezig om de voordeur te openen en je eigen kind in de gaten te houden. Overigens was dat laatste voor lief het meest lastig, kindje heeft namelijk een papafase.

Nadat we de laatste bezoekers hadden uitgezwaaid ruimden we de chaos op en zag het huis eruit alsof er niets was gebeurd.
Maar achter de glijbaan stond een waterbaan voor Dylan. En op zijn tafeltje een mini-pannenset. En in zijn boekenkast een kinderboekje met coole foto's van Amsterdam. En op onze tafel en op het terras veel plantjes en ander tuingerei. En boeken over plantjes en eten. En lekker bier. Theelichtjes. Waardebonnen.

Dát zijn hele fijne gevolgen van zo'n feestje.

(dit stukje werd geschreven in het kader van de blogrevivalweek)

Schandaaalig!

Vrijdag 20 Mei 2011 at 10:21 pm

Bijna twee weken niet gelogd! Daar moet toch 'es verandering in komen??!!

Dat kom er.

Middels de Blogrevival. Bedacht door Esther en Logpoes.

Van 23 t/m 29 mei vindt de Blogrevival plaats. En omdat ik me daar in een malle bui voor heb aangemeld, verschijnt in die week elke dag een stukje op Aukje.net.

Elke dag!

Ik ben dus even aan het broeden op wat ideeën, dat begrijpt u.

Moederdag: uitpakparty

Zondag 08 Mei 2011 at 7:25 pm

Moederdag

Metime-dag

Vrijdag 06 Mei 2011 at 8:47 pm

Bos

Nadat ik op 5 mei een stuk bos op de slaapkamermuur had geplakt, was het op 6 mei tijd voor mezelf. Geen lief, geen kind, just me.
Dat betekende wel dat ik de avond ervoor goed moest nadenken over wat ik wilde gaan doen, want zulk soort dagen zijn bijzonder zeldzaam.
Het huis verder inrichten?
Zwemmen?
De hele dag in bed blijven liggen?
Een boek lezen?
Naar de bioscoop?
Lunchen met een vriendin?
Struinen in mijn oude buurt?

Het werd de bioscoop. 's Ochtends. Goedkoop kaartje, weinig publiek en een mooie film. Never let me go. Trailertje:

Goede keus dus. Aan het eind moest ik wel even een traantje wegpinken. Niet handig: met mijn ontstoken ogen zag het er meteen uit alsof ik de hele film lang had gehuild. Helaas had ik nog geen zonnebril om het te camoufleren: die ligt nog ergens in een onuitgepakte verhuisdoos.

Daarna toog ik met rode ogen en enorme wallen de stad in, want hé, de ik-heb-eindelijk-metime-dag moest wel goed besteed worden.

Na een uurtje drukte zocht ik de rust van mijn nieuwe buurt weer op. Om thuis even de vermoeide rode ogen te sluiten alvorens het kind op te halen.

Het was mijn metime-dag. Er komen nog een paar metime-dagen aan. Ik hoop op een fitter lijf, zodat ik meer kan genieten van wat ik onderneem.

Nog geen Moederdag

Woensdag 04 Mei 2011 at 7:27 pm

Vorig jaar waren ze me vergeten. Pas toen ik bij Vaderdag een werkje in handen kreeg gedrukt en opmerkte dat ik nu wel iets kreeg, sloegen de leidsters verschrikt hun hand voor de mond en gingen alsnog aan de slag.

Nieuwe crèche, nieuwe kansen.
Vandaag kreeg ik een prachtig stukje handwerk mee:

Nog geen Moederdag

Wat ziet het er vreselijk mooi uit.
Zal ik het ingepakt laten tot Moederdag?

Het is niet niks

Zondag 01 Mei 2011 at 7:09 pm

Het is waar wat Inkie in een comment al aangaf: ik ben een tevreden mens. Kindje brengt rust en structuur in mijn leven, waar ik zeer wel bij vaar. En laat het ook nog 'es een übervrolijk en tevreden kindje zijn. Maar het leven zou het leven niet zijn als er ook een paar minpunten waren. En eigenlijk vind ik dat ik daar niet over moet zeiken, maar ik doe het nu toch effe:

- de buik die maar niet weg wil en waar ik mij voor schaam (natuurlijk moet ik daar meer aan doen dan ik nu doe)
- de ziektes die ik overgeheveld krijg van het kindje: was ik in februari twee weken geveld door griep, nu ben ik sinds twee weken zwaar verkouden met ontstoken ogen erbij
- het niet altijd goed voor mezelf zorgen waardoor ik ziek word
- metime en ustime missen: het kindje wil met zijn 16 maanden samen met ons de wereld ontdekken, 's avonds is oppas niet altijd voorhanden om samen iets met lief te doen
- een huilend en tegenstribbelend kind omdat het gedragen wil worden door papa en niet door mij geeft een beetje hartenpijn
- de eeuwige strijd bij het avondeten geen negatieve spiraal laten worden (het werkt, inmiddels eet hij weer)
- me ontzettend schuldig voelen omdat hij door mijn schuld is gevallen en daardoor een tand door de lip heeft
- het kind niet even een paar uur uit handen kunnen geven omdat opa's en oma's te ver weg wonen
- het eeuwige vroege opstaan
- niet even je ogen kunnen sluiten omdat je wilt uitzieken, of gewoon moe bent
- het heel af en toe missen van creativiteit in mijn leven, zoals muziek en schrijven

Ach, natuurlijk komt nu de zin dat het het allemaal waard is. Want dat is het ook. Dat geweldige lieve mannetje met zijn pretoogjes, kuiltjes in de wangen en gekke voetjes laat mij heel gelukkig zijn. Ik ben simpelweg hopeloos verliefd op hem.
Maar pittig vind ik het zorgen voor wel. Altijd alert zijn, altijd klaar staan, altijd een grote verantwoordelijkheid onder je hoede.

Hoewel ik niet anders had gewild, kijk ik uit naar een fase die wat rustiger is. Minder ziekte, minder vermoeidheid en een kind dat niet meer zijn vingers in het stopcontact steekt en alle lades en kastjes open trekt en me met boevenoogjes aankijkt.
Al zal elke fase zijn minpunten hebben. En zijn zorgen. En zijn verantwoordelijkheden. 

Het is niet niks, een kind op aarde zetten.

Aukje elders