Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

cheap_cialis (Magische gegevens…): Today, while I was at work, my sister stole my apple ipad and tested to see if it can survive a 30 fo…
side (WK): Hahahahahahaha, this politics related YouTube video is actually so comic, I liked it. Thanks in suppo…
without (WK): betamethasone acetatena phos
falls (Magische gegevens…): Exclusively at Target 42 Bluray Combo Pack with exclusive
viagra (WK): Very good blog post.Really thank you! Fantastic.
order_cialis (WK): It is also possible that Zynga's chosen advertising network is to blame if we consider the case of th…

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Huit femmes

Dinsdag 29 Maart 2011 at 9:05 pm

Acht vrouwen bij elkaar. Sommige ken ik. De één goed, de ander van gezicht, sommige heb ik nog nooit gezien. Gaandeweg de dag die we samen doorbrengen komen de bijzondere verhalen boven tafel. Het is duidelijk dat de meeste littekens van het leven hebben opgelopen. Littekens die ze koesteren.

Ik steek er een beetje bij af, met mijn krassen. Kan niets anders uitbrengen dan 'heftig' en 'jemig'.

Ik heb niet zo'n verhaal. Daar moet ik natuurlijk hartstikke blij mee zijn. Maar tegelijkertijd voelt het alsof er een bom op springen staat. De vraag is alleen: wanneer gaat 'ie af? Wanneer valt de klap bij mij?

Wel kijken, niet kijken

Vrijdag 25 Maart 2011 at 9:41 pm

Vele waarschuwingen kreeg ik vooraf: 'De kist is open, maar ze ligt er heel mooi bij'.

Dat 'mooi erbij liggen', daar ben ik het nooit zo eens. Dat betekent dat er geen bloedspetters te zien zijn, dat het hoofd niet is ingedeukt of bont en blauw is. Maar als iemand zachtjes is heengegaan en ongehavend is, heeft de tijd toch een loopje genomen met de dode huid. Gebalsemd of niet.

Omdat degene die in de kist ligt er niet uitziet zoals hij of zij was, weiger ik steevast te kijken.
Bij collega L. had ik mijn twijfels. Waarom? Geen idee. Dus liep ik bij aanvang van de dienst achter de meute aan naar de kist. Legde een roos neer en gluurde opzij. Wenkbrauwen, voorhoofd, haar donkere haar. Zou ik?
Ik zette nog een stapje dichterbij en gluurde over de rand. Daar lag ze. Stil. Vredig. Haar mond gesloten. Haar ogen dicht.

Ik nam het in me op. Registreerde het. Liep weg. Ging zitten.
Het maakte niet de indruk die ik had verwacht. Het was gewoon L. niet. Ze was té stil, té vredig. Zo kende ik haar niet. Zo wilde ik haar niet kennen.

Aan het eind van de dienst, toen ik definitief afscheid nam bij de kist, was de waarheid daar.
Zo ken ik haar nu wel.

Een teken van boven

Donderdag 24 Maart 2011 at 7:48 pm

Er was veel om over te schrijven in het herinneringsboek, maar mijn gevoel besloot dat het moest gaan over de cornetto. De cornetto die in het vriesvak lag, naast mijn brood. Waar ik haar altijd aan herinnerde als ik een broodje pakte. Waarop zij 'm dan, soms, opat. En de volgende dag een nieuwe in het vak legde.

"L, je bent je cornetto vergeten!" schreef ik.

Bij het woord cornetto hoorde ik buiten het liedje van de ijscokar die langsreed. Ik glimlachte en schudde mijn hoofd van ongeloof.

"Hallo L.," dacht ik.

Leeg

Woensdag 23 Maart 2011 at 8:23 pm

We proberen redenen te zoeken voor haar dood. Om het te begrijpen. Te accepteren.
Die redenen zijn er. Genoeg zelfs.
Het geeft een beetje troost.

We omarmen elkaar. Halen herinneringen op. Huilen. Staren verslagen naar haar foto's op het lege bureau. Gedenken haar in de stilteruimte, waar we met woorden proberen te beschrijven wat haar gemis met ons doet.

Het is niet te vatten. We verwachten, nee, wíllen dat ze elk moment met een grote grijns op haar gezicht komt binnenwandelen en ons vierkant uitlacht.
Was het maar zo.
Maakte ze maar een grapje.

Vrijdag nemen we definitief afscheid.

Hemelvaarten

Zaterdag 19 Maart 2011 at 8:21 pm

Op haar bureau lagen nog de foto's die ik had gemaakt van de herdenkingsruimte van onze collega die vorige maand was overleden. Ze zou ze samen met een aantal andere collega's aanbieden aan de weduwnaar.
Gister nog, wenste ik haar een fijn weekend en zeiden we 'tot maandag'. Maar maandag is ze er niet. Haar lichaam besloot afgelopen nacht om dezelfde trip te maken die onze collega vorige maand maakte.

De hemelvaart.

En weer ben ik boos. Boos dat ik één ding in het bijzonder niet heb gedaan, namelijk: Dylan laten zien. Zíj was in de zevende hemel toen ik zwanger was, zíj maakte kaartjes en kocht cadeautjes, zíj was gek op een kind dat ze nog nooit had gezien.
Ik had het in mijn hoofd zitten: volgende week, of de week erop zou ik langsgaan.

Volgende week is te laat. 

Wat rest zal een foto van mijn kleine man in haar herinneringsboek zijn. En de gedachte dat ze vanaf boven meekijkt.

Lieve L., knuffel collega C. maar flink. Onze afdeling is niet meer compleet.

Vier nul

Woensdag 16 Maart 2011 at 8:16 pm

Ik ben nu op een leeftijd gekomen dat ik mijn leeftijd niet meer leuk vind. Maar is dat niet altijd zo als je richting de 0 gaat? Eén nul is fantastisch. Twee nul gaat ook nog wel. Drie nul is al wat problematischer. En op vier nul begint het leven.

Zeggen ze.

Ik weet het zo net nog niet. Ik ben nu drie zeven. 37. Ik ben het twee dagen en hoewel ik weet dat ik me gelukkig mag prijzen dat ik deze leeftijd überhaupt heb gehaald, jaagt de naderende vier nul me angst aan.

Toen ik nog kind was, was twee nul al oud. Toen ik puber was, was drie nul beláchelijk oud. Om over vier nul maar te zwijgen. En die laatste cijfers lonken naar me.

Mijn gevoel rijmt niet met mijn leeftijd. Van binnen voel ik me nog steeds een klein volwassen meiske. Maar is dat niet altijd zo geweest? Op welke leeftijd dan ook?

Vitamine Zon

Woensdag 09 Maart 2011 at 8:19 pm

In de zon

Het euvel dat keelpijn heet

Maandag 07 Maart 2011 at 6:40 pm

De mist trekt langzaam op. Alleen mijn keel weigert dienst. Vandaag liet ik me voor het eerst weer zien op het werk. Had tijdens de malaise wel thuis gewerkt, onbeperkt filmpjes kijken op de bank zat er helaas niet in, maar toch is werken op m'n werkplek prettiger.

Vandaag toonde ik mijn keel aan mijn nieuwe huisarts. Die ik waarschijnlijk niet nogmaals ga raadplegen, want werkzaam tot 1 april. Toch leuk dat ik hem mijn keel nog even mocht laten zien.

Zonder diagnose wandelde ik naar buiten. Misschien een ontsteking die op zijn retour was? Antibiotica had in ieder geval geen zin.

De mooie zonnige dag deed me besluiten naar het werk te fietsen. Twee weken voor pampus gelegen en nauwelijks beweging gehad, maar fietsen zou ik. En het ging best.

Aan het einde van mijn werkdag fietste ik wit weggetrokken naar huis. Moe en lamlendig wachtte mij een klein jongetje met uitgestrekte armpjes en een grote glimlach.

Nog even en ik kan weer liedjes zingen voor de kleine man.

Aukje elders

» Winnaar Headerverkiezing 2010

In de vorige editie zetten we de headers van 2010 op een rijtje zodat u kon stemmen op uw favoriet. En dat deed u!

Al snel ging Emma Ringelding aan kop, om daarna ingehaald te worden door Ellen van de Sande. De koppositie bleef ze houden tot vandaag en daarom is Ellen van de Sande de winnaar van de Headerverkiezing 2010. Gefeliciteerd! Op een mooie derde plaats eindigde Rosanne Dubbeld.

Lees verder op about:blank.

  |