Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

generic_cialis (WK): Regards for helping out, superb information.
viagra_india (Magische gegevens…): Appreciate it for helping out, great information.
viagra (WK): hi! , Everyone loves a persons writing quite definitely! promote many of us keep up a correspondence …
online_viagra (Magische gegevens…): Very interesting topic , appreciate it for posting . The friendship that can cease has never been re…
annieoroberts (Glaasje draaien): It has some right facts that are written in an easy to recognize manner. Your post is always very hel…
annieoroberts (Driedubbel de klo…): Your writing skills are making us read more from your blog. Keep sharing such useful publish. I must …

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Nuchter

Zaterdag 30 Oktober 2010 at 1:41 pm

Als ik Dylan 's ochtends naar de crèche breng zie ik de schoenmaker gebogen zitten in zijn donkere atelier. De deur staat uitnodigend op een kier. Op een ochtend zat hij er niet. Hij moest namelijk naar de diabeet. Nuchter.

Nuchter

Halverwege

Donderdag 28 Oktober 2010 at 10:06 pm

Naar boven was een roltrap. Naar beneden niet. In gedachten sjokte ik tree voor tree af naar de poortjes, terwijl mijn handen in mijn jaszakken zochten naar de ov-chipkaart.

Opeens bleef ik stokstijf staan. Verbaasd, met open mond, keek ik naar een oude man voor mij die zijn voet verkeerd neerzette en viel. Maar halverwege in zijn val bleef hij steken. Hij rolde niet verder, maar kon ook niet op eigen kracht overeind komen.

Na dat ene moment van sprakeloos zijn, op me in laten werken wat er was gebeurd, liep ik naar hem toe en zette hem zonder te vragen resoluut overeind.

"Gaat het meneer?"
"Ja ja, het gaat, gelukkig niet verder gekomen dan dit."

Ik kreeg bijval van een medevoorbijganger, maar zijn hulp was al niet meer nodig.

Het was een rare val. Niet komisch, niet ernstig, gewoon een val die halverwege bleef steken. Ik vroeg me af of ik hem de trap af moest begeleiden, maar wilde hem ook niet betuttelen. Toch hield ik hem stiekem in de gaten toen ik door de poortjes liep.

Of hij zijn ov-chipkaart bij zich had kon ik niet ontwaren.

Een weekendje wild vlees

Maandag 25 Oktober 2010 at 10:32 am

"En dan is hier de 80 graden sauna, die op dit moment erg vol is vanwege de aufguss."

De deur staat open en wanneer ik met mijn badjas aan een blik naar binnen werp zie ik dicht op elkaar gepakte hompen lichamen zitten.

Oké.

We zijn ergens in Drenthe, hebben het kind bij opa en oma achtergelaten en een verwenweekend geboekt. Met massage en zweetruimtes.

Ik laat de sauna voor wat het is, mij te droog en te warm, en kies voor het rustige en verwarmde buitenzwembad met daarnaast de whirlpool en het Turks Stoombad. In de praktijk betekent dat hollen: het is koud, de regen komt met bakken uit de hemel en de wind laat duidelijk weten dat het herfst is. 

Het eten is zozo, maar wel heerlijk dat we in badjas kunnen aanschuiven. In de rustruimtes mogen we in slaap vallen op de bank én we mogen op zondagochtend uitslapen.
Uitslapen. Wat was dat lang geleden.
Niet dat het goed lukte, maar soit, we konden in ieder geval op ons gemak opstaan.

Natuurlijk ging het veel te snel voorbij, maar op zondagmiddag had ik ook wel genoeg van al dat wilde vlees om me heen. Ik wilde mijn eigen vlees (en bloed) wel weer zien.
Die had zich prima vermaakt. Hij schaterde om de hond, was gefascineerd door zijn nieuwe speelgoed maar was bovenal toch erg blij om ons te zien. En wij hem.

Nu is de auto terug naar het verhuurbedrijf, ligt kindje boven te slapen en zitten lief en ik met nieuwe energie achter onze computers.

Heerlijk.

Onhandigheid van een beginnende moeder

Donderdag 21 Oktober 2010 at 9:36 pm

"Volgens mij heeft 'ie in zijn eigen snot gelegen," meldde ik toen ik Dylan naar de crèche bracht. Er zaten korstjes in zijn wimpers die lastig te verwijderen waren, alleen al omdat hij het dan op een krijsen zette.

Vier uur later werd ik gebeld. Ontstoken ogen en een ontroostbaar kindje. Ik sprong op m'n fiets en vond een lief kindje met monsterlijke oogjes in de wipstoel.

Ik had gedacht aan een oorontsteking door zijn hevige verkoudheid. Maar ik had nooit kunnen bedenken dat zijn snot zich er aan de bovenkant zou uitwerken. Nu ik dit zo zag, kon ik me wel iets herinneren van vroeger. (Net als die kloteoorontstekingen trouwens, waar we standaard druppeltjes voor in huis hadden.)

In zijn eigen snot gelegen. Hoe kwam ik erbij. Onhandige moeder!

Mamaperikelen

Donderdag 14 Oktober 2010 at 8:41 pm

Laatst zat hier een twee maanden jonge baby op de bank. En die bleef gewoon zitten. Terwijl ik mijn handen vol had m'n springkind leek de tijd dat Dylan zo kalmpjes erbij zat lang geleden. Hij klimt, springt, lacht, staat, zit, valt, stapt, brabbelt, tijgert en dat gepaard met ontzettend veel lol.

Hoewel we enorm blij zijn met zo'n vrolijk en beweeglijk mannetje in huis, kun je ons aan het eind van de dag opvegen. Tenzij lief en ik samen zijn, dan gaat 't wel. Maar als er dan ook nog stress op 't werk is, dan kun je verwachten dat het een keer wat minder gaat. Zeker wanneer er bloedarmoede optreedt.

En dat gaat het nu. Iets minder. Terwijl ik zo'n iemand ben die dat graag wil verbloemen. Die niet witjes en met wallen op het werk wil rondlopen, maar stralend omdat ze het mooiste en leukste kind op aarde heeft. Die energie heeft om met iedereen grapjes te maken en dan vooral met haar kind. Zó wil ik zijn. Ook omdat Dylan daar recht op heeft.

Dus bleef ik deze week een dagje thuis. Omdat het me duizelde op het werk. Een dag in bed liggen en niets hoeven doen, wat was dát lang geleden. Filmpje kijken. En nog één. Beetje dutten. De boel de boel laten. Omdat het kón.

En zo is de batterij weer even opgeladen. Fijn voor Dylan, fijn voor mij.

Schlijper siert Amsterdam

Maandag 11 Oktober 2010 at 9:18 pm

2010-10/adam3okt10_1.jpg

Moegestreden

Donderdag 07 Oktober 2010 at 7:22 pm

Gister dacht ik eraan terug. Zomaar. Toen ik naar huis fietste. Aan Joost. Een vrolijke jongen. Iel en niet moeders mooiste, maar altijd in een goed humeur.
Met Joost zocht ik K. op in het ziekenhuis. Toen we K. zo zagen liggen op de IC, aan slangen en apparaten, kon hij zijn tranen niet bedwingen.
Ik denk dat ik Joost daar wat beter leerde kennen. Dat hij ook een gevoelige kant had en niet alleen maar een lolbroek was.
Terug op school gingen we gewoon verder met keten. In dat ene jaar dat we bij elkaar in de klas zaten voerden we geen diepgaande gesprekken en kwam zijn gevoelige kant niet meer boven.
Tot ik hoorde dat hij zelfmoord had gepleegd. Van een flat gesprongen. Die gevoelige kant had kennelijk meer voeten in aarde dan hij aankon.

Zo af en toe denk ik aan Joost terug. En dan nu toevallig op de dag dat Antonie besloot het leven achter zich te laten.

De vraagtekens blijven.

Hoe een tas angst veroorzaakt

Zaterdag 02 Oktober 2010 at 11:51 am

We stuitten op een tas. Hij lag daar verloren in het groen. 't Was geen ordinaire van plastic, maar een mooie van fietstasmateriaal, met bloemetjes erop. De binnenkant lag eruit en was gescheurd.

Toen ons oog op de tas viel, hielden we stil om ons af te vragen wat we moesten doen. De tas kon gejat en hier gedumpt zijn. Er konden dode poesjes in zitten. Of een afgehakt hoofd. Misschien een bom.
Doorslaggevend was de gedachte dat de tas gejat kon zijn en terug moest naar zijn of haar rechtmatige eigenaar. Dus liepen we er op af, draalden nog wat en durfden er toen een schop tegenaan te geven.

Het geluid van glasgerinkel kwam ons tegemoet. "Lege flessen!" riepen we blij uit.

Geen dode poesjes (tenzij ze ín de flessen zaten), geen afhakte ledematen (tenzij er vingers ín de flessen zaten), geen bom (tenzij er iets ín de flessen zat). Maar voor de zekerheid lieten we de tas toch maar liggen.

Aukje elders

» Debuut Stoere Schrijfster: In sneltreinvaart richting afgrond

Aefke ten Hagen introduceerde zichzelf op internet onder de naam Stoere Schrijfster. Haar schrijfsels vielen op en zodoende werd ze benaderd met de vraag een boek te publiceren. En zo geschiedde: sinds afgelopen september prijkt haar debuut In naam van mijn vader in de boekhandel.

Worsteling
De eerste hoofdstukken van deze ontwikkelingsroman vertellen op een simpele en bijna saaie wijze wat er in het leven van Maria speelt. Haar vriend Erik werkt op de boerderij van haar ouders en ze kijkt een tikkeltje jaloers naar het kind van haar vriendin. Zelf wil ze maar al te graag een kindje.

Net als je denkt dat het allemaal wel erg saai is, slaat schrijfster Aefke genadeloos toe door Erik te laten verongelukken. Maria's leven staat op z'n kop, maar dat van de lezer ook. We kennen Erik nog maar net, we willen hem niet nú al verliezen! Wat volgt is een grimmige worsteling van Maria met het leven.

Lees verder op about:blank.

  |
» Gastcolumn: winnaar webschrijfwedstrijd

'Leef je dus helemaal uit!' riepen we in de vorige editie. Dat hebben we geweten! In het kader van De week van het schrijven (4-12 september) nodigden we jullie uit om een schrijfsel in te leveren. De prijs? Een plek in deze editie. De redactie werd overladen met inzendingen en we willen hierbij iedereen hartelijk bedanken voor hun bijdrage. De inzendingen werden door de redactieleden grondig bestudeerd en na een verhitte discussie kwam er een winnaar uit de bus. Met trots presenteren wij u de winnende column: De string is uit!, geschreven door Miss Moneypenny:

Ik kom al jaren bij de fysio en manueel therapeut, laten we hem Michiel noemen. Vroeger ging ik naar Michiel voor RSI-gerelateerde nekklachten. Ik hoefde alleen mijn shirt uit te doen en mijn oorbellen. Een eventueel onderhemdje mocht ik aanhouden. Daar hield ik 's ochtend bij het uitkiezen van mijn kleding dus rekening mee. Ik ben niet iemand die erop kickt om halfnaakt voor een therapeut te staan. Hoe meer kleren, hoe beter. Wat er onder de gordel gebeurde was nooit van belang, de broek kon aanblijven. Altijd.

Lees verder op about:blank.

  |