Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

viagra_coupons (Magische gegevens…): Very good blog post.Really thank you! Fantastic.
buy_cialis (WK): It is rare for me to uncover something on the web thats as entertaining and intriguing as what you ha…
cheap_viagra (WK): Good website! I truly love how it is easy on my eyes and the data are well written. I'm wondering how…
cheap (Magische gegevens…): The data are part of an autumn of just about 16 targets in Lib Dem provide because of the 2010 comman…
buy_cialis (WK): I do accept as true with all of the concepts you have offered in your post. They're really convincing…
cialis_coupon (WK): Thanks for this article. I'd also like to express that it can often be hard if you are in school and …

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Noord

Zondag 29 Augustus 2010 at 9:59 pm

Na een kinderpartijtje in Uitgeest, dat een beetje in het water viel omdat de kinders vanwege de regen nauwelijks buiten konden spelen, reden lief en ik naar Noord om sfeer te proeven. Om een indruk te krijgen van onze nieuwe leefomgeving. Want Noord is nog steeds een optie als het om verhuizen gaat.

Rondrijden is mogelijk sinds lief z'n rijbewijs heeft. Waardoor het zelfs als het pijpenstelen regent aangenaam is om huizen te gaan kijken. We gingen de ene straat in, de andere uit, kwamen in een ander onbekend, groen deel terecht met mooie huizen en vonden de optie om in Noord te gaan wonen best aantrekkelijk.

Maar toen ik later boodschappen deed in mijn eigen buurtje waar ik inmiddels al 12 jaar woon, kreeg ik heimwee. We hebben dan wel geen huis met tuin en geen huis op de begane grond, maar dit is wél de buurt die ik ken en waar ik me thuis voel.

Zou ik me thuis kunnen voelen in Noord?

Tegenstrijd

Maandag 23 Augustus 2010 at 2:09 pm

Het lezen van een serie boeken is altijd zo tegenstrijdig. Aan de ene kant verlang je naar het moment dat het volgende deel wordt uitgebracht, aan de andere kant heb je het na zoveel delen wel bekeken. Zoals de Harry Potter-reeks, die halverwege een beetje inkakte, maar uiteindelijk sterk eindigde. De verleiding om zo lang mogelijk door te schrijven wanneer de boeken succesvol zijn is groot. Een schrijver moet weten wanneer te stoppen, ook al lonkt het grote geld.

Een goede serie die nooit verveelde was die van Darren Shan. De reeks is allang afgesloten, maar het eerste deel is nu pas verfilmd. En aangezien er weinig over te horen was, heeft het hem niet de roem gegeven die Rowling oogstte. Toch erg de moeite waard hoor.

De laatste reeks die ik las was de Twilightsaga van Stephenie Meyer. Het verhaal is afgesloten. Vier delen duurde het. Zij profiteert echter op een andere manier van het succes: ze brengt nu boeken uit die geschreven zijn vanuit het oogpunt van een andere hoofd- of nevenpersoon. Zo kwam er een novella uit over Bree Tanner, een vampier van een paar maanden oud die werd vermoord in de strijd tegen de hoofdpersoon Bella. En hopelijk komt er nog een boek uit waarin het verhaal vanuit Edward's oogpunt wordt verteld. Al is dat op dit moment 'on hold' gezet omdat iemand aan wie ze het manuscript toevertrouwde een gedeelte op internet heeft gezet. De sukkel(in).

Misschien vind ik het wel fijner wat de schrijver John Ajvide Lindqvist (o.a. 'Let the right one in') doet. Drie boeken heeft hij uitgebracht. Allen hebben hetzelfde thema (de dood), maar in elk boek introduceert hij een nieuw verhaal. Zo blijf je genieten van dezelfde schrijfstijl en kijk je uit naar zijn volgende boek, maar is dat verlangen niet zo heftig als wanneer je een serie leest. De verslaving is minder hardnekkig en elk boek is verfrissend vanwege de nieuwheid van karakters en setting.

Maar nu. Er ligt even niets in 't verschiet. Harry Potter = klaar. Darren Shan = klaar. Stephenie Meyer = klaar (afgezien van het uitgestelde boek over Edward).
Zie, series zijn echt verslavend, anders verlangde ik er nu niet weer naar eentje. Wat zal ik nu eens gaan lezen?

Levitatie

Zaterdag 21 Augustus 2010 at 7:28 pm

Op de site van Michael Minneboo, waar hij dagelijks foto's post, kwam ik vandaag wel een heel bijzondere foto tegen. Namelijk die van een zwevende meneer op het Leidseplein (klik om naar de foto te gaan).
Kijk, een meneer die zijn zweefkunstje op televisie laat zien geloof ik niet. Maar iemand die het aandurft om zwevend de straat op te gaan, da's andere koek.

Wat hij doet is levitatie: 'Het omhoog zweven van voorwerpen of levende wezens, zonder dat daar een afdoende wetenschappelijke verklaring (zoals elektromagnetisme of luchtdruk) voor te geven is' (bron: Wikipedia). Toen ik verder las, kwam ik erachter dat ik vroeger ook een poging tot levitatie heb ondernomen.

Ik had al eens verteld dat mijn nichtjes en ik glaasje hadden gedraaid. Maar op de zolder van mijn ouders hebben we ook het levitatiespel gespeeld. Eén van ons zat op een stoel. De andere vier plaatsen hun vingers onder de oksels en knieholtes van degene die op de stoel zat. We telden af. Eén. Twee. Drie. Vier. Op vijf tilden we degene die op de stoel zat op.

Het optillen had 'zo licht als een veertje' moeten zijn als we de juiste ademtechniek hadden gebruik. En hoewel de persoon een stukje van de grond afkwam, gebruikten we waarschijnlijk onze handen ipv alleen vingers.
We wilden heel graag geloven dat het lichter was dan we dachten, maar we wisten donders goed dat dat idee een verzinsel was. Al vonden we het wel verdomd spannend!

Tja, levitatie. Misschien bestaat het. Misschien kan die meneer het op de foto het écht. Zou het?

Huisje, boompje, beestje en een kindje

Vrijdag 20 Augustus 2010 at 8:28 pm

Opeens staan we in de startblokken om een nieuw huis te kopen. Hoewel, opeens. Er was natuurlijk eerst een kindje en voor het kindje überhaupt was geboren kregen we al advies dat het misschien handiger zou zijn om te gaan verhuizen. Maar verhuizen in Amsterdam doe je niet zo makkelijk. Zeker niet als je op een mooie plek woont.

Alle adviezen sloeg ik dan ook in de wind. Om er snel van terug te komen. Even achteraf gezien (da's altijd makkelijker praten namelijk): als ik niet op drie hoog had gewoond maar op de begane grond, had ik veel meer kunnen wandelen met Dylan en was mijn herstel een stuk sneller gegaan.

De knoop werd doorgehakt toen we merkten dat Dylan een erg beweeglijk kind is. Niet helemaal verwacht, in de buik was 'ie rustig. Tenminste, dat dacht ik. Bleek dat ik hem nooit goed heb kunnen voelen omdat zijn voetjes vooral tegen de placenta schopten.

Met een beweeglijk kind kan je er natuurlijk continu op uit gaan. Maar je kunt ook gaan verhuizen naar een huis met een tuin. Snapte ik nooit eerder waarom mensen altijd de stad uitgingen na het starten van een gezin, tegenwoordig begrijp ik maar al te goed wat deze mensen motiveert.

Helemaal opgeslokt worden door groen en leegte wil ik niet. Ik heb dat zelf 18 jaar lang ervaren en hoewel het erg tof was, ben je ook erg afgesneden van de wereld. En als moeder wil je toch ook van de geneugten van het leven genieten nietwaar. In mijn geval zijn dat de geneugten van een stad als Amsterdam. De drukte kan me gestolen worden, de mogelijkheden niet.

Maar waar zoek je dan? Wat is een goede plek om te gaan wonen? We gingen van Amstelveen naar Weesp naar Hilversum om uiteindelijk in Amsterdam Noord terecht te komen. Tenminste, dat is nu het plan. Kan elk moment weer veranderen hoor. Niets zo veranderlijk als onze ideeën.

Na de vakantie

Donderdag 19 Augustus 2010 at 07:18 am

...kan ik een rijtje opsommen van de ziektes die mijn collega's ten deel zijn gevallen. Eén heeft de strijd in de zomer verloren, de ander zit er nog middenin.
Maar dat was niet de enige malaise die op onze afdeling plaatsvond. Een collega viel van haar fiets zo in de lappenmand. Een ander moest onverwacht een naaste afstaan aan het hemelse leven.

Het was een gezellig weerzien met de mensen die een 'saaie' zomer hadden gehad. Geeft niks, in bovenstaande gevallen pleit ik juist voor saai!

Het gaat hard

Dinsdag 17 Augustus 2010 at 10:22 pm

Opeens zit 'ie in de kinderstoel een boterham te eten, is hij aan het tijgeren geslagen en wil niets liever dan staan en op en neer huppen. Hij babbelt er op los, schatert het uit als hij wordt gekieteld en is een beetje eenkennig.

Maar bovenal is het een verdomd heerlijk joch.

Bijna 8 maanden

[klik voor groter]

Pauze met de hoofdletter R

Maandag 16 Augustus 2010 at 8:44 pm

Ik had even pauze van mijn leven en dat voelde me toch een partij raar. Ik kon me er maar moeilijk aan overgeven. Terwijl de masseuse mijn lichaam in de watten legde, moest mijn brein stil liggen en niets doen. Behalve genieten dan. Het viel niet mee om het razende tempo waarin ik mij dagelijks begeef naast me neer te leggen. In plaats daarvan diende ik naar de pijn te luisteren die ontstond wanneer ze op mijn wervels en spieren drukte. Maar juist die pijn versterkte de emoties, zodat het minder ontspannend werd dan verwacht.
"Het is een keuze," wist ik. "Ik kan kiezen voor ontspanning en ik kan kiezen voor spanning."
Maar ik deed niets en bleef gespannen. Ik vroeg mezelf af: "Wat kan me nou gebeuren als ik de spanning en emotie die ik voel achterwege laat? Nou?! Ik zou zo maar eens kunnen gaan genieten!" En toch deed ik het niet. Typisch mij. Pas toen het eind in zicht was, kon ik steeds meer genieten van de vingers die mijn lichaam onder handen namen. Om vervolgens met een half-slaperig hoofd en een half-goed gevoel van de massagetafel te glijden.

Na een kopje kruidenthee (maar natuurlijk) fietste ik door het park naar huis. Door het groen, langs de vogels, slalommend tussen de wandelaars en toeristen die nog steeds niet weten wat een fietspad is. En daar overviel me een verlangen naar rust met de hoofdletter R.

Rust.

Ik moet eens vaker pauze nemen.

Bloggen anno 2003 versus bloggen anno 2010

Zondag 15 Augustus 2010 at 08:39 am

Het was me d'r wat, als je kijkt naar hoe de blogwereld was toen ik in 2003 begon met bloggen. Als nieuweling en leek kreeg ik allerlei opmerkingen naar me toe geslingerd:

- je regelafstand is te klein
- je entert na elke zin, dat leest niet prettig
- je moet eens een andere schrijfstijl proberen, dat doet elke blogger
- waarom log je in vredesnaam handmatig? Stap toch over op een CMS-systeem!
- je moet een reactietool op je site zetten
- je schrijft te lief
- en toen ik eenmaal een reactietool had: je reacties zijn te lief

Een paar jaar later deed ik hetzelfde bij anderen. Want ik wist het immers zo goed, en dat zouden ze weten ook.

Anno 2010 vind ik het allemaal lariekoek. En zie je ook dat juist die kleine stijldingen een blogger kenmerken. Goed, een te kleine regelafstand leest niet prettig, dat geef ik meteen toe. Maar de rest? Hoezo zou ik een andere schrijfstijl moeten proberen omdat alle bloggers dat doen? Waarom zou ik niet na elke zin enteren? En lief schrijven is nu eenmaal wat ik doe en kan.

Natuurlijk heb ik het geprobeerd. Gekeken naar andere loggers, hun schrijfstijl proberen te kopiëren, niet meer enteren na elke regel, minder lief schrijven. Maar 't werkt niet want 't past niet bij mij. 't Zijn mijn kenmerken, het is hoe ik me onderscheid. Misschien niet op een bijzonder originele manier, maar wel op mijn manier. Soms schud ik nog wel eens mijn hoofd dat ik naar de adviezen heb geluisterd. Dat ik ernaar wilde luisteren omdat ik me tegenover oldskool bloggers onzeker voelde.

Volgens mij wordt er tegenwoordig minder ongevraagd advies gegeven. Er zijn zoveel blogs op de wereld, het heeft überhaupt geen zin. En de goeie bloggers onder ons vallen toch wel op. Zonder of met advies.

Afleiding

Vrijdag 13 Augustus 2010 at 08:48 am

De middag ervoor had ik me zo goed gevoeld op mijn hakken dat ik ze de volgende ochtend meteen weer aantrok. Maar mijn lijf was niet zo blij met die keus. 's Ochtends is de boel nog niet zo soepel en schuin staan is niet het meest favoriete tijdverdrijf van mijn spieren.

Toen ik weer thuiskwam en de mogelijkheid had om me van die inmiddels irritante hakken te ontdoen, ging ik tot mijn eigen verbazing zitten, sloeg mijn benen over elkaar en kwam niet meer van mijn stoel af. At een bakje ananas, kletste op twitter, las logjes en het voorwoord van Kattenklauw. Niet dat ik veel vertrouwen heb in het boek dat een rip-off is van de populaire tv-serie 24. Boeken of films die profiteren van iets dat succesvol is zijn vaak een slap aftreksel van het origineel, maar ja, ik smelt gewoon als ik een foto van Jack Bauer op de voorkant zie staan.

Schop onder mijn kont. Hup naar boven! Daar waar de hakken opgeborgen konden worden. Maar ik kreeg de wasmachine in het vizier en moest een wasje draaien. Oh, en het bed nam ik ook meteen af en ach, de kleren van Dylan konden ook opgevouwen worden. De ramen opende ik om de boel eens lekker door te laten luchten, het dekbed hing ik over het balkon.

Hakken? Oh ja, die zo ontzettend irritante hakken. Ja! Ik deed ze uit!
Opluchting.
Meteen aanleiding om het schoenengedeelte van mijn kledingkast op te ruimen. Schoenen die ik al tijden niet meer droeg weg te doen. Pijn in mijn hart, maar vooruit, het moest maar een keer gebeuren.

Daarna liep ik op sokken naar beneden en zeeg me neer op de bank. Welverdiend, dacht ik zo.

Zomergastfilm: welke zou jij doen?

Woensdag 11 Augustus 2010 at 2:22 pm

In navolging van Elsbeth stel ik mezelf ook de vraag wat mijn zomergastfilm zou zijn en waarom. Ik ga voor 'Beautiful Thing' uit 1996: in een milieu waar homosexualiteit niet geaccepteerd is bloeit een liefde tussen twee buurjongens op.
En waarom het dan zo'n goeie film is? Nou, omdat:

- de manier waarop ze hun liefde voor elkaar ontdekken en er gestalte aan geven meer dan ontroerend is;
- het, ondanks de rauwheid van een Londense achterstandswijk, een feel-good movie is
- de acteurs niet zijn gecast op mooiheid, maar op de schoonheid van hun sprekende gezichten
- een homosexuele liefde in een achterstandswijk gedoemd is om te mislukken, maar zij de lef en de wil tonen om het te laten slagen
- niet veel mensen de film kennen terwijl het een groot publiek waardig is

Trailer!

En dan natuurlijk de vraag welke film ú als zomergast zou kiezen!

De familie Klorofil

Dinsdag 10 Augustus 2010 at 2:30 pm

Internet is een paradijs voor een struiner als ik. Voor babyspullen shop ik offline alleen bij de HEMA en de babywinkel op de hoek, de rest koop ik online. Dat is in de praktijk best weinig, omdat we de meeste spullen hebben gekregen van mijn zus en broer. Maar kleding, dat is een ander verhaal. Zus, broer en ik hebben een andere smaak en bovendien is er veel meer keus dan 11 jaar geleden. Een shopfreak als ik kent inmiddels veel leuke www-adresjes met kekke kleding en Dylan heeft dan ook een garderobekast waar je u tegen zegt. En als je dan shopt, dan bots je per ongeluk wel eens tegen iets anders leuks op. Zoals deze speelboom:

Speelboom

Wat er zo leuk aan is? Ik heb eenzelfde exemplaar op de boerderij van mijn ouders staan! Daar pronkt 'ie nog op mijn kamer ook, omdat ik er zulke goede herinneringen aan bewaar. De boom heeft de tand des tijds niet helemaal doorstaan, maar alle kapotte onderdelen heb ik behouden zodat ik later, als Dylan wat groter is, een lijmpoging kan doen.
De prijs deed me echter steil achterover slaan. 79,95 Euro!!! Of mijn ouders er destijds zoveel voor hadden betaald? "Echt niet," wist mijn moeder. Ze heeft er hoogstens een gulden of 30 aan besteed. De tand des tijds is dus ook niet echt bevordelijk voor de aanschafprijs.

En wat toen nooit me tot is doorgedrongen: het is de boom van de familie Klorofil (wat een naam zeg). Gelukkig zijn hun voornamen iets simpeler: Martin (vader de boswachter), Begonia (moeder de allerbeste), Marijn (het zoontje), Kersje (het dochtertje), Basilicum (de hond). Om te gniffelen, nietwaar.

Het gapende gat dat vakantie heet

Maandag 09 Augustus 2010 at 12:22 pm

Voorheen waren vakanties lege uitgestrekte gebieden, die opgevuld werden met mooi weer (nou vooruit, ook met regen) en afspraken met familie en vrienden. Met een kind in huis is dat gebied niet meer zo leeg. Enkel op de dagen dat hij naar de crèche gaat lacht dat vriendelijk uitziende gapende gat me toe. Om vervolgens het kindje halverwege de dag nog te gaan missen ook.

Maar dat gat had ik wel even nodig. Ik vulde het vooral op met zwemmen, fysiotherapie, lezen en 't huishouden. Aan dat laatste lijkt geen eind te komen, maar goed, dat was voor kindje er was ook al 't geval. Schoonmaken is not my middle name.
En na het bioscoopbezoek op een vrije middag riep ik als eerste: "Jeuj, ik mag Dylan ophalen!" Daarná vroeg ik me pas af of het eind van de film een droom was of werkelijkheid. (Het laatste, besloot ik na een overtuigend betoog van een kijker.)

De vakantie ging dan ook in sneltreinvaart voorbij. En om nou te zeggen dat ik uitgerust ben, nee. Maar wat een verschil in beleving: ten tijde van mijn bevallingsverlof wilde ik maar al te graag aan de slag. Nu ik weer veel dingen kan, wil ik niets liever dan vakantie vieren. Me time. Our time.
Ik zie op tegen het ritme, de verplichtingen, hetzelfde werk in drie dagen proppen in plaats van vier. Want, ook nog zoiets, ik heb ouderschapsverlof opgenomen. Zodat ik me niet hoef te haasten naar het werk en de crèche. Gevolg is alleen dat ik een aantal tandjes bij moet schakelen op het werk. Wat dan weer stress oplevert. Hm.

Vakantie. Het vriendelijke gapende gat, het uitgestrekte niets, de leegte der dagen. Het duurt altijd VEEL te kort.

Over dwergkangoeroe's, reizen en een ziek kindje

Zaterdag 07 Augustus 2010 at 2:45 pm

Kindje en ik waren dus afgereisd naar Friesland. Met de trein, want ik en autorijden gaan nog niet samen en lief is nog druk bezig met lessen. Dylan vond 't allemaal wel best, die vermaakte zich wel in de eersteklas coupé (tja, als je dan reist, moet je het goed doen ook).

In Friesland gingen we, met de auto, naar Aqua Zoo. Slenteren door het groen, beestjes bezichtigen (waaronder een dwergkangoeroe mét pasgeboren kleintje in de buidel) en ons vergapen aan een vogelshow waarbij de laag-over-de-grond-vliegende-uil het haar van mijn vader raakte.

Dylan sliep, werd af en toe wakker voor een flesje en keek een beetje verwonderd naar al dat groen. Issie in Amsterdam niet gewend. Maar dat flesje ging niet helemaal op. Geen probleem, waarschijnlijk veel te veel te zien. Maar de volgende dag ging 't ook niet op. Geen probleem, andere omgeving, veel prikkels. Maar. De volgende dag. Ging 't ook niet op. En op vrijdagavond, toen we samen op de trampoline hadden gewiebeld, voelde hij warm aan.

Ik negeerde het. Ik vertikte het om te ontdekken dat mijn zoon binnen twee maanden tijd voor de vijfde keer koorts had. Om vervolgens de volgende dag 38.5 te constateren. En aan het eind van de dag 40.0 en een ontroostbaar schreiende baby. Zetpil! Flux!

De gehele dag lag ik naast hem. Vond 'ie fijn. De tweede dag kon hij weer in zijn eigen bedje slapen. De derde dag was er nog wat verhoging en een zeer rustige baby. De vierde was 'ie weer als vanouds, druk en beweeglijk, en treinden we via oma en opa terug naar huize Amsterdam.

Het hoort erbij. Ik weet het. Maar wat is het vre-se-lijk om je eigen kind ziek te zien. Terwijl ik altijd riep dat het zo goed is als kindjes ziek zijn. "Lekker weerstand opbouwen!" Inmiddels kan die weerstand m'n rug op.

Er zal wel een tijd komen dat 't beter gaat. Dat die vervelende hoest (die ons nu beiden wakker houdt 's nachts) minder is of zelfs weggaat, dat er even geen tandjes doorkomen (hoogstwaarschijnlijk de veroorzakers van de algehele malaise) en z'n neus niet meer zo vol zit. En tot die tijd genieten van de periodes dat het wél goed gaat.

2010-08/dylan3aug10.jpg

[zoals altijd: klik voor groter]

Gekleurd Friesland

Donderdag 05 Augustus 2010 at 12:33 pm

2010-08/frieslandzonop.jpg

2010-08/frieslandbramen.jpg

2010-08/frieslandzonop1.jpg

2010-08/frieslandboomstronk.jpg

Aukje elders