Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

Копилка знаний… (Magische gegevens…): Ткани для батика могут быть прак­тически любого состава — хлопча­тобума жные, шелковые, шерстяные, сме…
Товары и услуги… (Magische gegevens…): Книга «Самоучитель по русскому языку» поможет в ликвидации пробелов в знании русского языка. Сформиру…
Самоделкин… (Magische gegevens…): Before collecting any plants, including plantain, should be well-acquainted with the description of e…
Kladovik (Magische gegevens…): It is believed that the treasures found in distant exotic Caribbean and Latin America. However, many …
Путешествие по Ка… (Magische gegevens…): Лечение золотым усом артрита kartravel.ru/lechenie-zolo tym-uso.. Большая и полезная статья.…
remote_medical (WK): Hello! clia2online.com/ , , remote2medical.com/ , ,

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Lost

Zaterdag 29 Mei 2010 at 10:00 pm

Er is steeds die vergelijking met vorig jaar. Zo was ik vorig jaar ruim een maand zwanger toen ik en mijn collega's een teamuitje hadden. Een hel was het om mee te gaan op puzzeltocht op de Wallen. De hitte, de toeristische drukte, de stank, de pijn en de vermoeidheid. Na verloren te hebben en een drankje taaide ik dan ook af. Het was mooi geweest.

Afgelopen week gingen we, wederom, op puzzeltocht. Dit keer in de Jordaan. En hoe anders was mijn gevoel nu. Want er was nog steeds pijn (van de keizersnede) en vermoeidheid, maar dit keer overheerste het gelukkige gevoel. En mensen, ik ben best fanatiek als het om puzzelen gaat. Want twee keer op rij verliezen laat ik me niet gebeuren!

De speurtocht was qua organisatie niet je-van-het: het duurde te lang, het was te ver lopen, onze twee groepen zaten te dicht op elkaar en de vrouw van het smalste huisje van Amsterdam werd boos omdat we meetten hoe breed haar huisje was. Maar, ik zag eindelijk de Westerkerk van binnen, dronk tussen echte (rokende) Jordanezen een drankje in Café Lowietje (het Baantjer-café) en leerde wat 'miegemen' is (stiekem windjes laten). Kortom, het was één en al gezelligheid.

In Café Rooie Nelis werden de juiste antwoorden geteld. Ik had er een goed gevoel over, het was beter gegaan dan vorig jaar. We kwamen op 73 punten uit. Dat was hoog, maar niet zo hoog als de score van de tegenpartij: 78 punten. Wéér verloren!

Na een drankje taaide ik teleurgesteld af. En keek thuis nog eens naar de foto's die ik onderweg had gemaakt. O.a. van dit stuntende mannetje:

Bij ons in de Jordaan

Hoe dan ook, u begrijpt, volgend jaar is het tijd voor een gruwelijk vette revanche!

Dylan, 5 maanden (- 2 dagen)

Woensdag 26 Mei 2010 at 9:51 pm

2010-05/dylan26mei10.jpg

(klik voor groter)

Dylan, bijna 5 maanden

Vrijdag 21 Mei 2010 at 10:38 pm

2010-05/dylan_5_maanden.jpg

Bij het vuilnis

Maandag 17 Mei 2010 at 09:29 am

Het gaat lekker met Amsterdam. Niet alleen is een topattractie achter steigers verborgen:

2010-05/rijksmuseum.jpg

maar heeft de vuilnis zich anderhalve week lang kunnen ophopen tot een grote stinkende bende:

2010-05/vuilnis.jpg

Bovenstaand plaatje schoot ik op zondag 9 mei. Ik denk dat de vuilnismannen, die sinds gister weer aan het werk zijn, een dubbele hoop hebben aangetroffen.

Het niet ophalen van vuilnis heeft als nare bijkomstigheid dat het balkon een dumpplek is geworden en de stank inmiddels het huis binnendringt. Maar ook vuilnis zónder luchtjes hoopt zich op. Zoals mijn map met tekeningen. Tekeningen die ik tijdens mijn opleiding Kunst & Design maakte. In het eerste jaar kreeg iedereen dezelfde vakken. Dus hoewel ik wist dat ik koos voor audiovisuele vormgeving, kreeg ik ook tekenen, handvaardigheid en textiel. Dat eerste vond ik nog wel grappig, van de laatste twee gruwelde ik.

De tekeningen die ik in die tijd met veel enthousiasme maakte lagen al jaren op zolder te verstoffen. Hoog tijd om ze eens op te ruimen. En tegenwoordig hebben we daar een hele mooie manier voor: digitaliseren. Paar plaatjes schieten en hop, de map kan het raam uitgekieperd worden. Helemaal nu het vuilnis weer wordt opgehaald.
Zoals te verwachten was volgt hier een kleine collage van een aantal tekeningen. (Klik voor groter.)
En nee, ik vind de tekeningen niet bijzonder genoeg om te bewaren. In tegenstelling tot wat ik maakte als kind, heb ik hier weinig mee. De vuilnismannen mogen ermee doen wat ze willen, al betwijfel ik of ze er eentje boven hun bed gaan hangen als ware het kunst. :)

2010-05/tekeningen.jpg

De catalogus van H&M nader bekeken

Dinsdag 11 Mei 2010 at 9:16 pm

Gister wierp de postbode de catalogus van H&M op mijn deurmat, waarna ik gretig zat te kijken naar té schattige babykleertjes en coole outfits voor moi.
Maar terwijl ik bladerde en bladerde, vielen twee modellen mij op. Nu moet u weten dat ik groot fan ben van America's Next Top Model, al twaalf seizoenen lang het jurycommentaar tot mij neem en mij dus tot een kenner reken.

Kijkt u even mee naar onderstaande foto's. Ik denk dat u hetzelfde opvalt als mij:

Model H&M
Model H&M

Dat mondje! Dat getuite mondje! En dat is op bijna elke foto van haar te zien! Dus kijk ik vijf pagina's achter elkaar naar dat mondje in plaats van kleding.
Slechte pose én slechte editing, want ze staat ook op de voor- en achterkant en daar valt haar mond veel minder op. Variatie was hier op zijn plaats geweest.

Er was nóg iets wat mij opviel. Dit model (klik voor groter):

Fo, America's Next Top Model

Iedereen die op maandagavond tussen half negen en half tien naar RTL5 kijkt zal haar herkennen als Fo. Zij is nog in de race om America's Next Top Model te worden, maar zeg nou zelf, een Top Model dat voor H&M gaan poseren?
Dacht het niet.
Overigens is hier nog wat bewijs dat ze het echt is (let ook op de poses) (klik voor groter):

2010-05/fp8fx2.jpg

Fo, ANTM

Nu ben ik nogal een fan van de sproeten van Fo, en hoop dat ze het ver zal schoppen. Maar wat ze hier doet, maakt op mij nauwelijks indruk. Dit is geen high fashion, dit is poseren op boerenklompen.
Fo America's Next Top Model? Ik gok van niet. En dat eerste meisje dat ik noemde, had het ook niet gered. Wat ik u brom.

Ontmoeting met een veteraan

Maandag 10 Mei 2010 at 07:53 am

Het was 5 mei en ik had bedacht om huiswaarts te keren. Van Friesland naar Amsterdam, met kind, per trein.
Een gewaagde combinatie zeg ik u.
Om 10.05 uur vertrok ik al zittend in een eerste klas stiltecoupé. Dat had ik slim bekeken, want hoe dichter we Zwolle naderden, hoe meer jongeren de trein bestormden. Ze namen wegens ruimtegebrek bezit van de eerste klas, staand en zittend, maar ik had geluk: het kleine zespersoons coupeetje lieten ze links liggen zodat ik maar weinig merkte van de enorme drukte.

In al dat feestgedruis stapte een ouder stel in, die langs de pubers hun weg zochten naar een eersteklas plek. Ik wenkte ze. Met opzet, want liever een ouder stel naast me dan gillende pubers. Maakte plek voor hun bagage en wees ze op een slapende Dylan, aan wie ze verder geen aandacht besteedden.

We praatten over de drukte in de trein, de verstoorde Herdenking op de Dam en over hun reisdoel. In Zwolle moesten ze overstappen op de trein naar Deventer om daar vervolgens over te stappen op de ICE naar Berlijn. Die middag zou er een nieuw museum geopend worden en zij waren daarvoor uitgenodigd.

Ik voelde me brutaal toen ik vroeg waarom zij daar in het bijzonder voor uitgenodigd waren. Ik kreeg een onverwacht antwoord. De man had op zijn twintigste gewerkt in de kantoren van Hitler. Op de plek waar het te openen museum was gebouwd. "We doen allemaal wel eens stomme dingen als we twintig zijn," glimlachte hij verontschuldigend.
En toen ging het allemaal heel snel. 34 Man hadden de dood gevonden bij de bombardementen, hij had in een kamp gezeten (dat dan weer wel), er geen trauma aan overgehouden, werd uitgenodigd voor evenementen en openingen, en vertelde op scholen zijn oorlogsverhaal.

Ik knipperde even met mijn ogen en keek naar de fit ogende man schuin tegenover mij. Twintig jaar ten tijde van de oorlog?
"Maar," stamelde ik in de hoop niet onbeleefd te zijn, "hoe oud bent u dan?"
"86, ik word dit jaar 87."
Vol ongeloof staarde ik naar zijn gestalte. "U ziet er echt véél jonger uit!" riep ik uit.
"Daarom heeft hij ook een jongere vriendin," knipoogde de vrouw naast me, die ik rond de zestig schatte.

5 Mei. Bevrijdingsdag. Jongeren vierden het feest in de trein zonder te beseffen dat een veteraan in hun midden was. Toen hij, veel te snel naar mijn mening want oh, wat had ik hem nog graag wat vragen willen stellen, in Zwolle uitstapte, verdween hij met zijn koffer op wieltjes tussen de lallende jongeren. Mij met een bijzondere ervaring rijker achterlatend.

De Loopbrug

Zaterdag 08 Mei 2010 at 9:23 pm

Om één uur had ik met vriendin B. afgesproken. Wij wonen op vijf minuten loopafstand van elkaar, maar dit keer deed ik er een half uur over om bij haar aan te bellen. Met dank aan de Giro d'Italia. Het parcours sneed dwars door onze afspraak.

Er waren namelijk maar een paar punten waar je het parcours kon oversteken. Via een loopbrug. Inventief en broodnodig, want de snelheid waarmee de wielrenners langszoefden was niet van de poes. Maar zo'n loopbrug is niet bijzonder breed, en zodoende ontstond er een file van benenwagens.

Loopbrug

Ik twitterde:

Nu vond ik het allemaal wel lollig, ondanks het beetje hoogtevrees en het claustrofobische gevoel in mijn lijf. Maar veel Amsterdammers zaten niet te wachten op dit grootse evenement en accepteerden de overlast die het een middag lang met zich meebracht niet.

Ik hoorde:

We klagen graag, wij Nederlanders.

Ik zag:

Giro d'Italia

En weet u, ik vond het machtig interessant. Om de spieren van de stoere mannen op topsnelheid voorbij te zien komen.
Toch kozen vriendin B. en ik ervoor om niet te gaan zwijmelen langs het parcours, maar te gaan lunchen in een artstiekerige kringloopwinkel met lekkere broodjes en cheesecake. Kochten daarna nog wat dingetjes op de markt en keerden huiswaarts.

Moest ik weer die loopbrug over.
Stond ik wederom in de file.
Maar mensen, wat had ik een mooi uitzicht. Zat ik zomaar bovenop de Giro d'Italia. Een evenement dat me nog nooit had kunnen boeien.

Ik applaudiseerde nog net niet.

Tweetcloud

Zaterdag 01 Mei 2010 at 9:52 pm

Leuk, mijn tweetcloud van de afgelopen drie maanden!

Verboden woord voor de komende week: 'niet'.
Denk niet dat me dat gaat lukken. Echt niet.

(via Tweetcloud.icodeforlove.com)

Aukje elders

» Nothing Personal: (On)persoonlijke stilte

Weet u (nog) hoe het voelt wanneer een relatie wordt verbroken? Ik herinner me eenzaamheid, gevaarlijke dingen uithalen omdat het je eigen leven je weinig kan schelen, de werkelijkheid als een roes ervaren. Vluchten. Zo ver mogelijk bij de waarheid vandaan gaan.

Dat laatste kun je op verschillende manieren invullen. In de film Nothing Personal (Urszula Antoniak, 2009) doet hoofdpersonage Anne (Lotte Verbeek) dat door al haar huisraad op straat te zetten en zonder doel te gaan liften. Ze komt terecht in Ierland, waar ze met haar rode lange haren perfect in het plaatje past. De regen en haar botheid – aardig doen zit er niet in als je keihard op je ziel bent getrapt – maken haar situatie nog schrijnender. De rest van de wereld kan haar aan haar reet roesten.


Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Gebundelde stiftgedichten: Passioneel geschrap

Dimitri Antonissen werkt als chef nieuws bij de Belgsiche krant 'Het Laatste Nieuws' en krijgt daarom dagelijks nieuwsberichten en artikelen onder ogen. Hij besloot daar iets mee te doen toen hij al internettend stuitte op de newspaper blackened out poems van Austin Kleon. In het Nederlands ook wel stiftgedichten genoemd.

Hoe werkt dat dan? Dimitri gaat in een krantenartikel op zoek naar woorden die samen een gedicht vormen. De overige woorden worden weggeschrapt door midden van een viltstift. Oftewel: krant + vilstift = poëzie. Sinds afgelopen april kan aan dat rijtje het woord 'bundel' toegevoegd worden: krant + vilstift = poëzie = bundel. Uitgeverij Wintertuin ontdekte de charmante schoonheid van zijn gedichten en lanceerde afgelopen april een bundel stiftgedichten met de toepasselijke titel 'Schrap Me'.

Lees verder op about:blank.

  |