Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

buy_cialis (WK): I do accept as true with all of the concepts you have offered in your post. They're really convincing…
cialis_coupon (WK): Thanks for this article. I'd also like to express that it can often be hard if you are in school and …
cialis (Magische gegevens…): Whats Taking place i am new to this, I stumbled upon this I have found It positively helpful and it h…
cash_loans (Magische gegevens…): Some genuinely prize content on this internet site, bookmarked.
payday (WK): I truly appreciate this article.Really thank you! Fantastic.
cialis (Magische gegevens…): This is really attentiongrabbing, You're a very professional blogger. I have joined your rss feed and…

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Snel-weg-angst

Zaterdag 27 Februari 2010 at 12:12 pm

Twee weken geleden was ik in Friesland. Mét Dylan en zónder lief, zodat de laatste een paar nachtjes kon doorslapen (deed de eerste dat ook maar ;).
Normaliter ga ik altijd treinend naar het Noorden, maar met kind en veel bagage laat ik dat wel uit mijn hoofd. Zus ging ook, met auto en kinderen, en daar pasten Dylan en ik - zij het nipt - nog bij.

Ik wilde echt heel graag naar Friesland. Vooral vanwege de vrijheid: als mijn lief niet thuis is zit ik vastgeroest op de bank omdat ik de kinderwagen én Dylan niet naar beneden kan tillen en een draagdoek te zwaar voor me is. Dus keek ik uit naar een paar dagen logeren op begane grond.

Er was alleen één grote maar: mijn snelwegangst.

Vijf jaar geleden zou ik meerijden naar het noorden met kennissen, maar voor ik überhaupt de auto instapte flipte ik al. Ik durfde het niet aan. Ik durfde de auto niet meer in. Waarom wist ik niet, maar ik blies de trip af. Achteraf gezien misschien wel het stomste wat ik had kunnen doen, want zo werd mijn angst alleen maar groter. Ik zag de snelweg als een groot eng beest dat ik koste wat het kost vermeed. En als ik er mij toevallig toch bevond, schoot ik tegen het plafond van angst.

Maar een kind verandert je leven en zet alles in een ander perspectief. Het draait niet meer om mij, het draait om hem. Dus stapte ik twee weken in redelijk relaxte staat in de auto van zus om met 120 kilometer per uur over het zwarte asfalt te zoeven. Voorheen gaf ik bestuurders instructies als de snelweg onvermijdelijk was: niet harder dan 100 en niet inhalen. Dat hoefde nu niet. Zus kon gewoon haar gang gaan terwijl ik achterin van een slapende Dylan genoot.

De angst was weg. Ik vroeg me zelfs af waaróm ik de snelweg zo bedreigend had gevonden. Ik had hiermee mezelf een prettig vooruitzicht gegeven: niet meer flippen als ik met iemand meerijd en de mogelijkheid om uitjes met de auto te plannen.

Het tijdperk treinen is voorbij. Het tijdperk auto is aangebroken.

Lachende Dylan

Dinsdag 23 Februari 2010 at 3:25 pm

Als ik 's avonds in bed lig kan ik niet wachten tot de volgende dag zich aandient, omdat ik zo verzot ben op de lachjes van Dylan. 's Nachts spelen we niet met hem, al lacht hij soms wel als ik hem uit zijn mandje haal. Maar het echte werk produceert hij overdag. Zeker sinds hij goed slaapt in zijn mandje en ouder en ouder wordt, krijgen we steeds meer lachjes te zien. En elk lachje is een moment van geluk.

Lachende Dylan

Dylan

(zoals altijd: klik voor groter)

Dylan, 8 weken

Maandag 22 Februari 2010 at 10:01 am

2010-02/dylan21feb10_zw.jpg

Mooiigheden

Zondag 21 Februari 2010 at 10:04 pm

Nog niet eens twee maanden oud was mijn fiets toen hij veroordeeld was tot continue stalling. Sneeuw verzamelde zich op het zadel, barrels hielden hem gezelschap. Maar vandaag kreeg ik de geest. Vandaag zou ik hem weer waarde toedichten door een ritje te maken.

Zo geschiedde.

Ik schakelde naar de één en fietste rustig naar de natuurwinkel, die de afgelopen maanden zo ver weg leek. Ik kwam toeristen tegen, het zwembad waar ik zo vaak naar toe was gegaan en musea. En kreeg weer zin in een bezoekje aan de stad met zijn mooiigheden.

De natuurwinkel had niet alle producten die ik wilde, ik nam mee wat ik verder nodig had en fietste naar de kroeg waar mijn mannen samen met oma een bakje deden. Ja, ik voelde de wond, maar ik voelde ook de vrijheid die het fietsen mij gaf. Die mij opnieuw mijn omgeving liet ontdekken en zin liet krijgen in het zetten van nieuwe stappen.

Fiets werd daarna teruggezet op zijn vertrouwde plekje. Om daar te wachten op het volgende ritje en wederom een gevoel van vrijheid te laten ontketenen.

Why Cry

Vrijdag 19 Februari 2010 at 09:32 am

Een baby huilt nu eenmaal, dat is bekend. Lastiger is het om de verschillende huilen juist te interpreteren. Wat is er aan de hand? Heeft de baby honger, is hij moe, heeft hij pijn of moet hij nog een boertje laten?

We leven tegenwoordig in een maatschappij waarbij externen verklaren welke huil wat betekent. Bij Oprah was al de Dunstan-methode te zien: baby's maken dezelfde klank om aan te geven wat ze willen: 

Nèh - Als je baby honger heeft, maakt het de welkbekende zuigreflex die bij het voeden hoort. Dit veroorzaakt de klank nèh.
Èh - Dit hoor je wanneer er een boertje dwars zit. Dit is simpel op te lossen door je baby tegen je borstkas te houden terwijl jij rechtop zit. Klop zachtjes op de rug of billen, zodat het boertje eruit kan.
Owh - Deze klank wordt veroorzaakt door de gaapreflex, en geeft aan dat je kindje moe is.
Eairth - Dit geeft aan dat je baby een windje moet laten. Leg je baby op je borst en wrijf met de klok mee over zijn buikje.
Heh - Dit geeft aan dat je kleine het oncomfortabel heeft. Controleer of het niet te warm of te koud is, en check de luier.

Maar werkt het ook echt?

Op internet kwam ik nog een ander hulpmiddel tegen, de 'Why Cry'. Even copy-pasten:

'Why Cry Mini Analyzer bevat een digitale processor die signalen opvangt en een sample van het huilende geluid van je baby opneemt en analyseert op frequentie, intensiteit, herhaling, duur, hoogt en andere variabelen om te bepalen waarom de baby huilt. Internationale studies hebben bewezen dat de Why Cry Mini Analyzer tot 95% nauwkeurig is in het analyseren in de reden van huilen.'

De Dunstan-methode is tot daar aan toe, maar met de 'Why Cry' zakken we af naar een dramatisch dieptepunt van controle en het uitschakelen van je intuïtie. Ik begrijp het wel, na bijna 8 weken Dylan weet ik nog steeds niet altijd wat zijn huiltjes betekenen en is het moeilijk intuïtie te laten spreken. Maar in een maatschappij waarin alles maakbaar en controleerbaar lijkt te zijn ís ook geen plek voor die intuïtie. Ook accepteren we minder snel een huiltje, want er ís een verklaring voor, dus gaan we wanhopig op zoek naar die verklaring.

Baby's huilen. Dat is niet fijn weet ik nu uit eigen ervaring. Maar om nu een houvast te gaan zoeken met bovenstaande methodes, nee, dat is niet aan mij besteed.

Updeet: op verzoek van Fien hier nog een foto van het mannetje dat zegt: YO!

2010-02/dylan19feb10.jpg

Wintertelevisie

Woensdag 10 Februari 2010 at 6:02 pm

Het is een understatement dat ik op dit moment veel tv kijk. En opeens ontdek dat er best leuke en mooie televisie wordt gemaakt. Winterse televisie vooral. Een opsomming van een paar mooie winterse programma's die ik de afgelopen tijd keek:

In het land van het Noorderlicht
In de tweede week van mijn thuiskomst stuitte ik op de documentaire 'In het land van het Noorderlicht', waarin Joanna 'Absolutely Fabulous' Lumley haar jeugddroom achterna reist: een ontmoeting met het Noorderlicht. De dame, zoals de kenners het Noorderlicht noemen, is grillig en niet makkelijk te vangen. Het is dan ook maar de vraag of de barre tocht, waarbij de kou soms als een mes door haar lichaam snijdt, haar zal opleveren waar ze sinds haar jeugd zo naar verlangt. Hier een filmfragment.

3 op Reis
Floortje Dessing maakt bijzondere reizen: tijdens mijn zwanger zijn volgde ik haar avontuurlijke reis van Amsterdam naar het afgelegen eilandje Amsterdam Eiland en sinds de bevalling zie ik wekelijks hoe ze in Alaska armoedige en dunbevolkte dorpjes als Nome bezoekt. Het is fascinerend om te zien hoe de mensen daar leven, hoe groot hun drankprobleem is bij gebrek aan activiteiten (bovendien kunnen hun genen nog niet goed tegen alcohol) en hoe goudzoekers er hun fortuin proberen bij elkaar proberen te schrapen.

Nome

71 graden noord
De Avro zendt het programma '71 graden noord' uit. Bekende Nederlanders en Vlamingen gaan in de vrieskou een bizar zware strijd aan om de Noordkaap als eerste te bereiken. Dat betekent slapen in tentjes die hangen aan een rots, sneeuw koken om water te kunnen drinken en de meest zware uitdagingen aangaan (bijvoorbeeld bergopwaarts langlaufen). A.s. maandag is de finale.

Zes weken

Dinsdag 09 Februari 2010 at 09:43 am

2010-02/dylan8feb10zw.jpg

Dylan, ruim vijf weken

Donderdag 04 Februari 2010 at 11:09 pm

2010-02/dylan04feb10.jpg

Vandaag keek ik naar 'Generatie 2010', een programma van de NCRV waarin pasgeborenen 18 jaar lang gevolgd zullen worden. De baby's zijn in dezelfde periode geboren als Dylan en het is zo leuk om te zien hoe de kersverse ouders worstelen met het aankleden van hun verse aanwas, en met elkaar (vooral tijdens de bevalling).

Hier in huize Dylan krijgt regelmaat steeds meer de overhand, en dat is prettig. Al zit ik wel het grootste gedeelte van de dag gekluisterd aan de bank omdat ons mannetje bij mij op de buik in slaap wil vallen in plaats van zijn wiegje. Hoewel ik daardoor nauwelijks tijd heb voor andere dingen en me tijdens de spaarzame minuten als een Speedy Gonzales door het huis beweeg om snel een wasje te draaien, op te vouwen, af te wassen of te internetten, vind ik het ook boel gezellig. (Een draagdoek is nog geen optie omdat dit te zwaar is met het oog op de wond.) Er zit dus niets anders op dan Dylan laten wennen aan overdag zelf in slaap vallen in zijn wieg. Door hem, nadat hij in diepe slaap is, terug te leggen in zijn wieg (dat gaat soms goed, soms niet). Of door hem even te laten jengelen zodat hij de tijd krijgt om zelf de slaap te vatten.

Het is zoeken en leren begrijpen. We worden er steeds beter in. :)

Aukje elders