Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

viagra_coupons (Magische gegevens…): Very good blog post.Really thank you! Fantastic.
buy_cialis (WK): It is rare for me to uncover something on the web thats as entertaining and intriguing as what you ha…
cheap_viagra (WK): Good website! I truly love how it is easy on my eyes and the data are well written. I'm wondering how…
cheap (Magische gegevens…): The data are part of an autumn of just about 16 targets in Lib Dem provide because of the 2010 comman…
buy_cialis (WK): I do accept as true with all of the concepts you have offered in your post. They're really convincing…
cialis_coupon (WK): Thanks for this article. I'd also like to express that it can often be hard if you are in school and …

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Supèr

Zaterdag 30 Januari 2010 at 8:21 pm

Stond ik vandaag zomaar in de supermarkt. Op zaterdagmiddag, om half zes. Het was druk, mijn wond trok aan alle kanten maar ik sjeesde met een stille Dylan in de kinderwagen door de meute heen terwijl lief de winkelwagen onder zijn hoede nam. En vond ik 't vorige week nog boel bijzonder toen ik voor het eerst iets kocht in een winkel om de hoek, nu viel het me niet eens op dat ik de supermarkt ruim een maand niet van binnen had gezien. Een goed teken, me dunkt.

Dylan sliep als een roosje, maar eenmaal thuis was het brullen geblazen. Na wat voeding en in slaap vallen op mijn buik, konden we hem overhevelen naar het voedingskussen en sliep hij zowaar verder. Dat is even wennen na een paar avonden met gebrul, te wijten aan darmkrampjes. Zou het echt helpen dat ik vandaag geen chocola, vla en yoghurt heb gegeten?

Bevallerige overeenkomsten

Vrijdag 29 Januari 2010 at 09:35 am

Van oktober tot december deed ik wekelijks aan zwangerschapsfitness met nog elf andere zwangeren. We hebben elkaar sinds 1 december niet meer gezien, maar zijn inmiddels driftig aan het mailen over onze bevallingen. Wat blijkt?

Van de tien bevallingen:
- is er negen keer een jongetje uitgekomen
- zijn er vier bevallen op 28 december en drie op 29 december
- zijn de meesten bevallen in het Lucas Ziekenhuis (vooral omdat andere ziekenhuizen vol zaten)

Alsof we elkaar er op uitgezocht hebben...

Kilootje

Woensdag 27 Januari 2010 at 10:15 pm

In de reacties werd gevraagd om wat statistieken: hoe zwaar, hoe lang, enz. Bij deze!

Hoe lang Dylan is, dat weten we niet. Kinderen worden tegenwoordig niet meer gemeten bij de geboorte, en zeker stuitekinderen niet omdat de heupen dan teveel belast worden. Gokje van de verpleegster: 48 centimeter. Ik heb gister een meetlint langs de kleine gehouden en kwam op 52-54 centimeter.

Dan het gewicht. 2975 Gram was hij bij de geboorte. Vandaag was hij 3820 gram. In een maand tijd is hij bijna een kilo gegroeid! Dat is heftig, maar niet verontrustend. Last heeft hij wel van zijn groeispurt. Hopelijk gaat het de tweede maand iets minder snel zodat hij minder last heeft.

Hij heeft een echt jongenskoppie, zijn überblonde haar wordt al iets donkerder en zijn ogen lijken steeds blauwer te kleuren. M.a.w.: leek hij eerst onwijs op papa, nu begint hij meer mama-kenmerken te krijgen. Het werd tijd. ;)

En ja, als je op drie hoog woont is een kinderwagen gedoe. We hebben niet voor niets een Bugaboo Bee, zodat we niet met een reiswieg hoeven te zeulen en maar 7 kilo naar beneden hoeven te sjouwen. Komt er op neer dat lief de kinderwagen sjouwt en ik Dylan in een draagdoek en beneden overhevel.
Vandaag ging de reis naar het consultatiebureau. En ik ging mee! Dat waren niet één, niet twee, niet drie, maar vier straathoeken! En daarna ging ik nog naar een paar winkels ook. Een hele mijlpaal. Volgende keer ga ik mee boodschappen doen.

De borstvoeding gaat na veel gekloot best goed. Vooral liggend voeden rules (ik ben lui). Tijdens het voeden kijk ik tennis (Australian Open) of speel ik met de iPhone van lief. Of kijk ik naar mijn mannetje dat steeds vaker zijn ogen open heeft.

Darmkrampjes zijn niet leuk, groeispurten ook niet. We zijn veel bezig met het troosten van het mannetje, dat vaak met een speentje op mijn borst in slaap valt en waardoor ik aan weinig toekom, maar wel veel rust. 's Nachts slaapt hij goed en dat is mooi meegenomen.

En natuurlijk mag een foto niet ontbreken.

2010-02/dylan25jan10.jpg

Bijna 4 weken

Vrijdag 22 Januari 2010 at 10:20 pm

2010-02/dylan22jan10_1.jpg

(klik voor groter)

Dylan goes retro

Woensdag 20 Januari 2010 at 5:36 pm

Je hebt retro en je hebt retro. Dit pakje, wat ik ruim 35 jaar geleden ook aan had, vind ik niet bijzonder mooi. Beetje pipo-achtig, maar hé, retro is retro. Het is het eerste pakje van vroeger dat hij past. Als hij wat groter is, krijgt 'ie een mooier retropakje aan.

2010-02/dylan20jan10.jpg

(klik voor groter)

Blokje om

Zondag 17 Januari 2010 at 1:29 pm

Een mens wil altijd meer en sneller dan hij kan. Wat dat betreft zijn baby's een fijne spiegel, die geven zich gewoon over aan het moment. Iets waar ik lering uit kan trekken, want me overgeven aan de traagheid van mijn herstel valt me zwaar. Ik kan maar niet uit mijn hoofd zetten hoe sneller mijn herstel zou gaan als ik natuurlijk was bevallen. Achteraf is het makkelijk praten, maar misschien ook niet, want als ik, of liever gezegd wij, voor een natuurlijke bevalling hadden gekozen was ik uiteindelijk misschien ook op de OK beland of had Dylan een beschadiging opgelopen.

Je hebt alleen zekerheid over het verloop van de keus die je hebt gemaakt.

Gister was de sneeuw eindelijk verdwenen en durfde ik weer een stapje buiten de deur te wagen. Ik liep tot de tweede hoek van de straat. Gek hoe zo'n klein eindje opeens megaver lijkt.
Vandaag ging ik een blokje om. Hoe fantastisch het ook is om met lief en kind te kunnen wandelen, ook al is het maar voor 10 minuutjes, moeilijk vind ik het ook. Want de wond trekt, doet pijn en ik word maar weer eens met de neus op de feiten gedrukt: voorheen draaide ik mijn hand niet om voor een wandeling naar de supermarkt, nu is dat out of the question.

Gretig en hongerig ben ik en kijk uit naar de stappen die ik nog ga maken zodat ik uiteindelijk wél in die supermarkt sta. Het kan me niet snel genoeg gaan.

Twee weken extra

Dinsdag 12 Januari 2010 at 10:34 am

Het is een raar idee dat vandaag de uitgerekende datum is, terwijl Dylan er al twee weken en een dag is. Dat is twee weken extra verlof met m'n kind, twee weken extra voor mijn herstel, twee weken lang geworstel al achter de rug. En een geworstel was het. Met de borstvoeding welteverstaan. Dachten we wel te weten de signalen te herkennen wanneer hij honger had, vandaag bleek het omgekeerde het geval: het aangeven van honger en het hebben van darmkrampen lijken nogal op elkaar wist de lactatiekundige te vertellen. En wij maar denken dat ons kind geen darmkrampen had.

Hij groeit dan ook méér als kool. Kweken we zomaar een dikkertje. Was het niet zo gek dat dat ene broekje opeens zo strak zat. Dus gooien we het roer nu om. Wordt er nu meer gebruik gemaakt van een draagdoek, de wandelwagen en een speen om het kind te kalmeren in plaats van de borst. En dat is een hele opluchting kan u vertellen. Hopelijk ook voor de darmpjes van Dylan.

2010-01/dylan10jan10_1.jpg

Ach, voetjes

Donderdag 07 Januari 2010 at 7:00 pm

voetjes

(klik voor groter)

Uitvasie

Woensdag 06 Januari 2010 at 2:51 pm

Het was een complete invasie hier in huize Dylan. Kraamhulpen, verloskundigen, de GGD en een heuse lactatiekundige belden de afgelopen anderhalve week aan. Sinds vanmiddag zijn ze allemaal pleite. Ik heb er best vertrouwen in dat we het kunnen rooien met z'n drietjes, maar wat een grote leegte laten ze achter. Bovendien was het erg leuk om met ze te praten over de bevalling en hoe het met Dylan en mij gaat.

Morgen is de eerste dag dat er niemand bij ons zal aanbellen. Dat we helemaal alleen met z'n drietjes zijn.

Ik kijk er best wel een beetje naar uit.

Elke dag een stukje beter

Dinsdag 05 Januari 2010 at 6:59 pm

Zoals Dylan zijn dagelijkse mijlpalen heeft, zo heb ik ze ook. Elke dag gaat het een stukje beter. Zo heb ik vannacht zonder pijn weer op mijn zij kunnen slapen, had ik me in een mooi jurkje gehesen voor de visite die ik op de bank ontving (eerder ontving ik afgezien van verloskundigen, kraamhulp en GGD geen bezoek) en als klap op de vuurpijl hesen we Dylan vandaag in een ringsling zodat ik even buiten kon koekeloeren. Dat betekende drie trappen naar beneden, onder supervisie van lief naar de hoek van de straat lopen en weer terug. Om vervolgens compleet buiten adem linea recta richting bed te gaan.

En zo gaat het elke dag een stukje beter. Ben ik elke dag een stukje helderder en minder beverig. En zolang er maar sprongetjes voorwaarts zijn, vind ik het te behappen. Al kan ik me nauwelijks voorstellen hoe het zal zijn als ik weer volop bewegingsvrijheid heb, laat staan over drie maanden weer aan het werk te gaan!

Dylan, een week oud

Zondag 03 Januari 2010 at 9:49 pm

2010-01/dylan030110_1.jpg

(klik voor groter)

Ziekenhuis in, ziekenhuis uit

Zaterdag 02 Januari 2010 at 6:17 pm

Het was een rare laatste zwangerschapsweek. De hoge bloeddruk was iets om in de gaten te houden vond 't ziekenhuis. Dus toen ik met 37 weken en 1 dag me zwaar belabberd voelde en aanhoudende hoofdpijn had, belde ik ze. Hup, taxi in, aan het CTG en afwachten maar. Ik was een twijfelgeval voor opname. Ik zag er niet ziek uit, maar mijn reflexen bleken te goed te zijn. Iets dat kan duiden op overprikkeling van de zenuwen. "We willen u toch graag een nachtje houden ter observatie."

Het werden er uiteindelijk drie, waarbij ik met drie kotsende zwangeren op zaal lag. Rust vond ik er niet, waardoor mijn bloeddruk nog hoger uitpakte en ik de laatste nacht een eigen kamer kreeg. Dat gaf rust, en de volgende dag, het was toen tweede Kerstdag, mocht ik weer naar huis.

Voortekenen van een naderende bevalling waren er al: ik had bijvoorbeeld continue harde buiken. Het verbaasde me dan ook niets toen op derde Kerstdag de vliezen braken en ik pijn had ik onderbuik en rug. Weeën dus. Ik belde wederom het ziekenhuis, moest langskomen, stapte de taxi in, voelde toen niet zo heel veel (handig geregeld van moeder natuur), maar ontkwam eenmaal aangekomen in het ziekenhuis niet aan een weeënstorm. Binnen twee uur had ik drie centimeter ontsluiting en vroeg de gynaecoloog zich af of ze meteen een keizersnee gingen doen of morgenochtend. "Nou," piepte ik tussen de weeën door, "aangezien ze in mijn familie nogal snel bevallen lijkt het me beter nu te doen."

Een echo liet zien dat het kind nog steeds in stuit lag. Ik had dolgraag een natuurlijke bevalling willen ondergaan, maar durfde het risico niet aan. Dus werd ik naar de OK gereden waar ik een ruggenprik kreeg (natuurlijk prikte hij me op een zenuw, "sorry mevrouw, dat komt heel af en toe voor") en iedereen vreselijk aardig voor me was. Maar hoe klinisch, hoe naar, hoe raar om mijn voeten niet te voelen maar wel het getrek aan mijn buik.

Binnen no time kwam er een beleefd schreiend kind uit. En was ik meteen verliefd. Er werden foto's gemaakt, lief verdween met de kleine naar een warmere ruimte en om half twee lagen we gedrieën op een lege zaal, flink onder de indruk van de snelheid waarmee Dylan Anne zich naar buiten had gewerkt. Het ontzwangeren kwam na de geboorte meteen op gang in de vorm van het ongecontroleerd bibberen van mijn lichaam.

Toen begon het wennen. En het herstellen. Ik bleef nog drie nachten in het ziekenhuis, met veel pijn, morfine en het kleine geluk dat continue naast me lag. Baalde van de keizersnee, het langere herstel en, afgezien van het geven van borstvoeding, het niet kunnen verzorgen van mijn kind. Wanneer Dylan wakker werd, drukte ik op een knopje en verschoonde een verpleegster hem, waarna ze hem aan mij overhandigde voor de voeding.

De eerste dag zonder morfine was raar, maar nog erger was de eerste dag thuis. Was ik in het ziekenhuis nooit verder gekomen dan de wc, moest ik op de vierde dag in een taxi stappen en drie trappen oplopen. Ik heb het overleefd. Maar vond het vreselijk zo hulpeloos en afhankelijk te zijn.

Vandaag heb ik eindelijk een betere dag. Kan ik weer een stukje typen op deze website. Maar vertoef ik voornamelijk in bed om goed te herstellen van deze heftige ingreep. Gelukkig kon ik vandaag voor het eerst mijn eigen zoon verschonen. Geen enkel toetsenbord dat kan beschrijven hoe geweldig gelukkig ik daar van werd.

Aukje elders