Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

cheap pandora (Nog een keer 'nog…): This is a story of the Pandora charm website
repliquesmontres (Een logisch raads…): hello!!This is a good selling high-end watch site
viagra (Magische gegevens…): Good post. I study something more challenging on completely different blogs everyday. It is going to …
online_viagra (WK): I appreciate, cause I found just what I was looking for. You have ended my 4 day long hunt! God Bless…
viagra_online (Magische gegevens…): Very informative blog post.Really thank you! Keep writing.
cialis (Magische gegevens…): Magnificent beat ! I wish to apprentice even as you amend your site, how could i subscribe for a blog…

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Daar zijn we weer!

Donderdag 31 December 2009 at 7:17 pm

Joehoe, daar zijn we weer!

Aukje was een tijdje weg, maar is er weer helemaal hoor. En ze is niet alleen. May we introduce to you: Dylan Anne Kooistra, onze zoon!

Dylan werd 28 december 2009 geboren om kwart over twaalf 's nachts. Hij maakte zijn komst duidelijk door Aukje's vliezen te laten breken en te zorgen voor een fikse reeks weeën. Vrij snel daarna werd besloten om het mannetje middels keizersnede ter wereld te brengen. Zo geschiedde.

Zie hier. Dylan!

Namens Aukje, Dylan en mij, de trotse pa een prachtig 2010 gewenst.
De onze kon niet mooier beginnen.

Sneeuw en andere complicaties

Dinsdag 22 December 2009 at 07:19 am

37 weken

Lief en ik gromden in alle vroegte naar elkaar. Er was een spoedafspraak gemaakt in het ziekenhuis voor ons, en de taxi bracht ons over besneeuwde wegen en een drukke A10 erheen. We waren te vroeg, het restaurant was nog dicht, en we gromden nog maar eens.

De echo toonde nog steeds een stuitligging. De gynaecoloog ging niet in op een derde draaipoging. Kennelijk vond ook zij dat het genoeg was geweest. Maar die verhoogde bloeddruk was verontrustend. Ik werd daarom naar een kamer begeleid waar alles werd getest: bloed, urine en als kers op de taart mocht ik drie kwartier lang een CTG laten maken van de hartslag van het kind waarbij meteen het aantal harde buiken werd gemeten. Dat gebeurt niet in stilte, maar gewoon met tig andere zwangeren. Niet alleen krijg je er een melkmachinegevoel van, maar ook dat je niet de enige bent met complicaties.

Het was een rare ervaring. Ook zo lekker onpersoonlijk na al die bezoeken aan de verloskundige. En waar ik wel gezellig wilde babbelen met andere zwangeren, merkte ik dat daar weinig animo voor was. Dus sloot ik mijn ogen maar om de tijd te doden, en merkte dat de drie kwartier best snel voorbij gingen.

Drie uur later stonden we buiten en schuifelden ons een weg naar de tram (stukken goedkoper dan een taxi...). Toen begon het grote nadenken. Volgens de gynaecoloog hadden we nog even tijd om na te denken over wat voor soort bevalling we willen. Om vervolgens doodleuk te melden dat ik deze week weer een hartfilmpje moet laten maken en dan ook meteen moet aangeven voor welke bevalling we kiezen. Ow.

Dus nu wordt er gebeld, gemaild en getwitterd. Maar natuurlijk kan niemand die beslissing voor ons maken. Iedereen heeft andere ervaringen en niemand is hetzelfde. En niemand die op voorhand kan zien hoe een bepaalde keuze zal verlopen. Eén ding heb ik gemerkt: al dat gedenk, gepraat en geonderzoek is dodelijk vermoeiend. Maar da's wellicht een goede voorbereiding op wat komen gaat...

Sneeuw!

Zondag 20 December 2009 at 12:31 pm

Sneeuw!

(klik voor groter)

Laatste loodjes

Woensdag 16 December 2009 at 07:05 am

36 weken en 1 dag

Als ik naar andere zwangeren kijk, dan vind ik dat ik van geluk mag spreken met mijn zwangerschap. Geen last van mijn rug of bekkeninstabiliteit, geen misselijkheid en maagzuurklachten, en maar een paar keer kramp in mijn been gehad. Geen pukkeltjes op mijn gezicht, niet bijzonder veel aangekomen en nauwelijks bandenpijn. Een verbeterd humeur (in plaats van labiel zijn), weinig ademnood en een aantal slapeloze nachten dat op één hand te tellen is. En hoewel een stuitligging niet heel handig is, schijnt het wel goed te zijn tegen maagzuur. En op mijn jeukende buik smeer ik tegenwoordig mentholpoeder, dat nog daadwerkelijk verlichting brengt ook.

Maar sinds vorige week, sinds de draaipoging, is mijn bloeddruk wel verontrustend hoog. Heb ik wegtrekkers en een grote behoefte aan slaap. De verloskundige schreef me verplichte bedrust voor. Dat is even wennen, want ik vind het bijzonder fijn om aan het eind van de middag in de kou te genieten van de kerstverlichting wanneer ik naar de supermarkt loop.

De schilders, die hier sinds vorige week in huis vertoeven, leefden mee. Op maandag lag ik door hun toedoen de hele dag in bed omdat zij de deuren van het balkon verfden en het daardoor steenkoud was in de woonkamer. Kwam dat even goed uit. Op dinsdag maakten ze snel de slaapkamer in orde zodat ik daar de rest van de dag mijn intrek kon nemen. Ik ben blij als hun werk erop zit en ik het huis weer voor mezelf heb, maar als je dan schilders over de vloer hebt, kunnen ze maar beter prettig in de omgang zijn en rekening met je houden.

Vandaag een nieuwe dag. Nieuwe kansen, nieuwe bloeddrukmeting. Het is even wennen na 35 weken goede zwangerschap. Maar ik mag ook ontzettend blij zijn dat het zich nu pas voordoet. De term 'laatste loodjes' kan ik in ieder geval, net als de meeste zwangeren, nu ook terecht toepassen.

35 weken en 4 dagen

(klik voor groter)

Een lege benedenverdieping

Zondag 13 December 2009 at 06:35 am

Een doorsnee dag was Gister niet. Maar doorsnee zijn de dagen allang niet meer. Poes H., de lieve en trouwe metgezel van lief van de afgelopen zeven jaar, kreeg een nieuw thuis. In Haarlem, bij een ontzettend aardig gezin mét tuin. Waar poes H. in ons huis (nu al) te weinig aandacht en bewegingsruimte kreeg en bovendien had aangegeven niet van baby's te houden, hopen we van ganser harte dat ze zich in Haarlem thuis gaat voelen en een katwaardig leven kan leiden. Het is vreselijk moeilijk je huisgenoot af te staan, ook al weet je dat het voor het beestje zelf ook het beste is.

We brachten haar zelf weg. In een huurauto. En wanneer je naar Haarlem rijdt, denk je snel- en autoweg. Wat bij mij dan weer paniek veroorzaakt, want autorijden en ik gaan nu eenmaal niet zo goed samen, zeker niet in hoogzwangere positie. Maar allée, ik wurmde mijn beurse buik achter het stuur en probeerde net zo brutaal te rijden als mijn medeverkeersgangers. Al kon ik daarmee niet voorkomen dat men naar me toeterde omdat ik te langzaam over rotondes reed. Stelletje ongeduldigen.

Vloeken deed ik dan ook aan de lopende band. Op de nauwe straten, hardrijders die -ook wanneer ik me aan de maximum snelheid hield- me inhaalden, fietsers die voor mijn neus de weg overschoten. Het was een drukte van belang, in Amsterdam én Haarlem, en ik vond het maar niks. Ik wil gewoon lekker saai op de bank zitten en suffe films kijken in plaats van harde buiken krijgen van de stress. Maar ik redde het. Natuurlijk redde ik het. Dus deponeerden we poes H. bij haar nieuwe eigenaren en reden met een leeg mandje terug naar een lege benedenverdieping. Waar het even slikken was.

Voor poes H. was de dag het meest spannend. Die heeft geen idee wat haar is overkomen. Zonder vertrouwde omgeving en zonder vertrouwde mensen om haar heen moet zij haar leven opnieuw vorm geven. Ik hoop van harte dat het haar gaat lukken.

poes H.

(klik voor groter) 

Draaikonterij

Vrijdag 11 December 2009 at 10:09 am

Terwijl er twee handen hardhandig op mijn buik duwen vertel ik dat de vader van mijn ongeboren kind ook in stuit lag. "Zo vader, zo kind," grap ik. "Nou," zegt de verloskundige al puffend, want haar kost al dat geduw ook de nodige moeite, "wanneer de vader in stuit lag heb je 50% meer kans op stuitligging."

Dus daar komt die hardnekkige stuitligging vandaan.

Het kind geeft een beetje mee, komt dwars te liggen, maar verder dan dat wil het niet. En keert wanneer de verloskundige ook maar voor een moment haar handen van mijn buik afhaalt weer terug in die oude favoriete positie.

Prettig is de versie, zo heet dat namelijk in de verloskundige termen, niet. Maar ik geef me over aan de pijn en laat het maar even. Liever nu een beetje pijn dan straks een stuitbevalling of keizersnee. De nasleep is minder prettig: thuis waggel ik als een bejaarde door het huis en ben daardoor genoodzaakt een flinke stap terug te doen. Iets dat ik niet gewend ben.

Aangezien de vader in spé na zijn mislukte versiepoging zelf nog is gedraaid, hoop ik daar ook op. En anders doen we het volgende week gewoon opnieuw.

Filmpjus (20)

Woensdag 09 December 2009 at 07:08 am

1. Up (2009)
Ik had aanvankelijk helemaal geen zin om deze film te zien. Animatie + oud mannetje in de hoofdrol = saai. Toch? Maar wat had ik het mis! Zo ontzettend gruwelijk mis! Deze animatiefilm van Pixar imponeert op alle fronten en staat niet voor niets nu al in de top 250-lijst van beste films op IMDB. Wat helpt is dat de film begint met het ontstaan van de liefde tussen een jongen en een meisje. Hierdoor begrijp je de achtergrond van het oude chagrijnige mannetje dat samen met zijn huis op avontuur gaat en daarbij per ongeluk een overenthousiaste woudloper meeneemt.

Up

2. Pride and Prejudice (1995)
Wie fan is van kostuumfilms, zoals ik, mag deze BBC-verfilming van het bekendste boek van Jane Austen niet overslaan. Het boek is meerdere keren verfilmd, maar deze versie uit 1995 wordt gezien als de beste. Bestaande uit zes afleveringen van elk ca. 40 tot 50 minuten met Colin Firth als Mr. Darcy. "Pas op dat je niet verliefd wordt op Mr. Darcy," waarschuwde een collega mij, maar aan elke Mr. Darcy verlies ik genadeloos mijn hart.

2009-12/prideandprejudice.jpg

3. Barry Lyndon (1975)

Een kostuumdrama van Stanley Kubrick. Meest opvallende aan dit drie uur durend epos over Barry Lyndon is dat de film uit 1975 komt. Ik had dit van tevoren niet gelezen en het is me geen moment opgevallen. Tijdloos dus en goed voor vier Oscars. De beelden zijn à la Kubricks: een aaneenschakeling van mooie plaatjes en erg gedetailleerd. Dat laatste staat garant voor een niet-vervelende traagheid.

Het verhaal volgt Barry Lyndon, geboren als Redmond Barry, een boerenzoon in Ierland. Hij kan het niet verkroppen dat zijn grote liefde Nora (zijn nicht) wil trouwen met een Britse legerkapitein en daagt hem uit voor een duel. Hij wint en wordt gedwongen op de vlucht te slaan, wat het begin is van een reis vol avonturen. Het verhaal wordt op het eind afgekapt omdat er simpelweg geen informatie meer beschikbaar is over het leven van Barry Lyndon. Daardoor moet je als kijker berusten in wat je hebt mogen zien, en niet nadenken over wat er nog meer is te vertellen over deze interessante, vastberaden jongeman die zich opwerkte tot de hogere klasse, maar ook hard naar beneden viel.

Barry Lyndon

4. Pride and Prejudice (2005)
Nóg een keer Pride and Prejudice, dit keer de film uit 2005. Met 'centenbakkie' Keira Knightley als Elizabeth Bennet en Matthew Macfadyen, die we kennen van de verfilming van het Charles Dickens boek Little Dorrit, als Mr. Darcy. Maar nog interessanter is de rest van de cast: Donald Sutherland als de immer rustige en humoristische Mr. Bennet, Judi Dench als de vreselijk omhooggevallen tante van Mr. Darcy en Brenda Blethyn als de hypernerveuze Mrs. Bennet. Ook grote namen doen dus graag mee in verfilmingen als deze.
Zoals verwacht kan de film niet tippen aan de serie uit 1995, maar vervelend om naar te kijken is het zeker niet. Alleen dat centenbakkie van Keira werkte mij meermaals op mijn zenuwen.

2009-12/pride-and-prejudice-dvdcover-2005.jpg

5. Home (2008)
Films waarin Isabelle Huppert de hoofdrol speelt vind ik bij voorbaat al interessant. En Home is een pareltje. Toegegeven, ze is hier wel erg mager en nu ze wat ouder wordt is de combinatie mager en rimpels niet altijd even mooi, maar acteren kan ze als de beste.
In Home speelt ze een neurotische moeder die samen met haar man en twee kinderen aan de rand van de snelweg woont. Niet dat ze last hebben van die snelweg: deze is al tien jaar in aanbouw. Maar opeens gaat het allemaal heel snel en op een dag raast het verkeer zonder pardon langs hun huis. En erger nog: moeten ze de met gevaar voor eigen leven de snelweg oversteken omdat er geen naastgelegen weg naar hun huis loopt.
Het gezin wordt gek van de lawaaioverlast, maar ook van de moeder die het vertikt om te verhuizen en koste wat het kost hun oude leventje in stand wil houden. En daar gaat ze heel, heel ver in.

Home

6. Stella (2009)
In het Parijs van de jaren '70 volgen we de 12-jarige Stella, die opgroeit tussen (dronken) volwassenen en lawaaioverlast aangezien haar ouders een café runnen. Op school valt ze uit de toon door haar (overigens hippe) kleding en zwijgzaamheid. Desondanks raakt ze bevriend met Gladys, een meisje uit een modelgezin. Waar Stella vooral voor zichzelf zorgt omdat haar ouders nauwelijks weten in welke klas ze zit en of ze huiswerk heeft, geniet Gladys een keurige opvoeding met literatuur op het programma.
Regisseuse Sylvie Verheyde gebruikte haar eigen jeugd als voorbeeld voor deze film en weet de aandacht van de kijker van meet af aan vast te houden.

Stella

7. Les Grandes Personnes (2008)
Een film die niet snel zal opvallen, maar wanneer je de moeite neemt om deze te bekijken toch weet te verrassen. De verhaallijn heeft weinig om het lijf, maar de details maken het interessant. Zoals de verhouding tussen vader en dochter: hij die de controle wil houden, zij die hem wil plezieren maar tijdens een uitstapje naar Zweden eindelijk durft te gaan puberen. Dit onder toeziend oog van twee dames die van het leven genieten maar ook zo hun eigen problemen hebben. En daarbij de vader ongemerkt ook iets leren: ook hij laat de controle even los om het leven tot zich te nemen zoals het zich voordient. Maar niet te lang. Stel je voor.

Les grandes personnes

7. Jeanne Poisson, Marquise de Pompadour (2006)
Het was voor koningen als Lodewijk XV van Frankrijk heel normaal om naast hun huwelijk een maîtresse er op na te houden. Bekendste maîtresse van Lodewijk XV was Jeanne Poisson, een intelligente vrouw uit een minder goed milieu. Geaccepteerd werd ze dan ook niet aan het hof, maar toch wist ze zich op te werken waardoor ze zich als meest invloedrijke vrouw aan het hof profileerde. Waar Lodewijk XV besluiteloos was, nam zij beslissingen en adviseerde hem. Ook was ze niet populair bij het volk, mede omdat ze verantwoordelijk werd gehouden voor de Zevenjarige Oorlog die slecht afliep voor Frankrijk.
Deze tweedelige serie biedt een interessante kijk op het leven van toen met alle pracht en praal, maar ook met alle moeilijkheden.

Jeanne Poisson

8. Far from heaven (2003)
Cathy Whitaker (Julianne Moore) leidt het perfecte leven. Ze is vrouw van een succesvolle zakenman, woont in een groot huis, heeft twee leuke kinderen en een hoge sociale status. Haar wereld stort echter in elkaar wanneer ze haar man in zijn kantoor al zoenend betrapt met een andere man. Dat is sowieso al lastig, maar omdat het verhaal zich afspeelt in de jaren '50 waar homoseksualiteit als een ziekte wordt gezien, is het iets wat angstvallig verborgen moet worden gehouden.
Ze heeft echter behoefte aan iemand waar ze mee kan praten, en kan niet terecht bij haar vriendinnen, maar wél bij haar afro-afrikaanse tuinman. Wanneer ze samen met hem op pad gaat, zijn de roddels niet meer te stoppen. Bovendien wordt de omgang met een kleurling niet geaccepteerd, net zomin als de omgang van een kleurling met een blanke. Dubbel zoveel problemen dus.
Het verhaal is een tikkeltje gezapig, kabbelt voort maar blijft interessant door het tijdsbeeld.

9. Coco Chanel (2008)
Shirley MacLaine strijkt alle eer op als de oudere Coco Chanel, maar degene die de show steelt en schandalig genoeg te weinig aandacht heeft gekregen, is de ontwapende Barbora Bobulova als de jonge Coco. Met haar heb je in deze tv-serie te maken, zij máákt de serie tot een succes, waarin de oude Coco terugkijkt op haar leven. Een waarheidsgetrouwe verfilming die piekfijn in orde is.

Barbora Bobulova

10. Amos & Andrew (1996, m.)
De belangrijke schrijver Andrew (Samuel L. Jackson) heeft een huis gekocht en op de avond dat hij zijn intrek neemt, ziet de politie hem aan voor inbreker. Om hun fout te verdoezelen, sturen ze er een echte dief, Amos (Nicolas Cage) op af. Amos & Andrew gaan echter een samenwerkingsverband aan en dat leidt tot hilarische situaties. Oppervlakkig, maar goed te pruimen vermaak.

11. Winterstilte (2008)
Hier moet je van houden. En het is niet dat ik er per se niet van houd, maar ik kon er weinig mee. Winterstilte is namelijk een kunstproject waarbij we een moeder en vier dochters volgen tijdens een jarenlange periode van diepe rouw nadat de man des huizes is overleden. Dat resulteert in een zwijgen in een streng religieuze en winterse omgeving. Maar de vrouwen hebben zo hun eigen verlangens, die worden vervuld door mysterieuze mannen met hertenkoppen.
Het is dus vooral mooie plaatjes kijken en weten waar je aan begint, want een makkelijke weg-kijk-film is dit zeker niet. 

12. The Pallbearer (1996)
Dit is zo'n film die je kijkt wanneer je ziek in bed ligt en lichte kost voorgeschoteld wilt krijgen. Geen bijster interessante film dus. Maar dat weet je van tevoren met acteurs als David Schwimmer (die we kennen van Friends) en Gwyneth Paltrow. Kijk, om de laatste hoef je een film niet te laten, om de eerste wel.
Tom (David Schwimmer) is al sinds highschool verliefd op Julie (Gwyneth Paltrow), maar zij zag hem niet staan en erger nog: zich hem ook niet herinnert als ze elkaar jaren later opnieuw ontmoeten. Tom vindt troost bij de moeder van een overleden klasgenoot die hij niet kende. En zoals vaak met dit soort verhalen komt het tot een voorspelbare climax waarna alles toch soort van goed komt.

35

Dinsdag 08 December 2009 at 08:03 am

Ik ben 35 jaar.
Ik ben 35 weken zwanger.
Ik moet nog 35 dagen tot de uitgerekende datum.

Retro

Zondag 06 December 2009 at 07:13 am

Kleed

(klik voor groter)

Kijk, dit ben ik. 35 Jaar geleden lag ik op dit kleed. Waar mijn zus en broer ook op lagen. Mijn moeder is een kei in het bewaren van spullen. Goed, we hebben er ook de ruimte voor op de boerderij, maar dan nog: het kleed is in goede staat. En daarom ligt het nu bij mij in de kast. Klaar om gebruikt te worden voor de aanstaande spruit. En zo heb ik nog meer spullen van ruim 35 jaar geleden op de kop getikt. Kleertjes, lakentjes en knuffels. Puur jeugdsentiment en nog 'es hartstikke retro ook.


Zo kwam ik bovenstaand pakje tegen en zeg nou zelf, meer retro als dit kan 't niet worden toch?

Overmoedig met een schuimrubber zwemstaaf

Vrijdag 04 December 2009 at 07:05 am

Nu ik mijn eigen tijd kan indelen, heb ik ook eindelijk tijd voor zwangerschapszwemmen. Maar toen ik me op een schuimrubber zwemstaaf voortbewoog door het verwarmde zwembadwater vond ik het allemaal nogal suf. Ik ben een zwemmer, en hoewel ik inmiddels niet meer een half uur lang heen kan borstcrawlen en terug kan rugcrawlen, vond ik dit wel erg rustig.

De zweminstructeur, overigens een lekker ding, waarschuwde nog voor overmoedigheid. Zeker als je het niet gewend bent. Maar dat ben ik wel, dus ging ik voortvarend van start. Lekker trappelen met mijn benen terwijl ik op mijn rug dobberde, steevast als eerste de overkant bereiken en stoer mijn hoofd onder water houden bij de schoolslag (overigens noodzaak voor mij vanwege mijn nek).

Maar ergens halverwege de les dacht ik wel van foei, nu voel ik 'm wel. Met de zwemstaaf tussen mijn benen, ja, dat voel je sowieso, fietste ik door het water en dat viel best tegen. Kennelijk werden mijn spieren toch flink aan het werk gezet.

Na de les fietste ik in slow-motion terug naar huis en voelde me heerlijk rozig. Anders dan na zwangerschapsfitness, waarbij ik na afloop vaak liep te stuiteren, had ik nu de neiging om mijn bed op te zoeken. Ontspannend is het dus zeker, al ga ik volgende keer proberen ook tijdens de les meer te ontspannen. Het hoeft allemaal niet zo actief meer, zeker niet wanneer je relaxt op een schuimrubberen zwemstaaf kunt ronddobberen.

34 Weken en 1 Dag

Donderdag 03 December 2009 at 07:11 am

2009-12/34wkn_1dag.jpg

[klik voor groter]

Kop in het zand

Woensdag 02 December 2009 at 07:05 am

Waar ik de Dutch Bloggies moest laten schieten, ik via sms te horen kreeg dat Eeuwig Weekend in de shortlist zat maar niet had gewonnen (damn!), zat ik met andere zwangeren tijdens het sporten te kletsen over de naderende bevalling (we steken gewoon met z'n allen de kop in het zand tot het zover is), aangekomen kilo's en wat we na de cursus, die deze week voor het laatst was, aan sport gaan doen. En toen hoorden we dat medecursiste P. met haar 34 weken zomaar was bevallen.

Zaten we dan met onze buiken van 32 t/m 37 weken. Met kind erin. En zij met kind in de couveuse (waar alles overigens heel goed mee ging).

Vier weken na de laatste bevalling uit ons groepje komen we bij elkaar om onze baby's te showen. Dan pas zien we elkaar weer. Na acht cursuslessen zijn we niet zo hecht dat we de behoefte hebben om elkaar in de tussentijd te zien. Maar gek was het wel om afscheid te nemen. We hadden een beetje moeite met de woorden succes, sterkte en geniet. Maar wensten het elkaar toch toe.

Blij ben ik wel dat ik niet meer om de oren wordt geslagen met theorie. Het is goed geweest. Kop in het zand. Dat is wat ik nu ga doen.

Het gevolg van ontbrekende schroefjes

Dinsdag 01 December 2009 at 07:04 am

34 weken

ontbrekende schroefEr was iets met ontbrekende schroefjes van het ledikant toen 't werd verscheept van de zolder van de boerderij naar de kinderkamer hier in Amsterdam en oh ja, het was ook leuk om mijn bijna 34-weken-buik te laten zien aan mijn familie. Dus besloot ik meteen na het ingaan van mijn verlof op de trein naar Friesland te stappen.

Blij was ik allerminst. Nu ja, het is leuk om ontbrekende schroefjes te halen zodat het ledikantje eindelijk in elkaar gezet kan worden en natuurlijk nog leuker om mijn buik (natuurlijk met cool jurkje) te showen, maar lekker zat ik niet in de trein. Zeker niet zonder m'n lief naast me. Want het spookte in mijn achterhoofd dat ik elk moment kon bevallen, en dan was de trein een verre van handige plek. Dan zou ik op een station met een onbekende naam opgehaald worden met de ambulance om naar het ziekenhuis gereden te worden om daar in mijn upje, naarstig wachtend op mijn lief, te bevallen. Ik raakte bij die gedachte nog net niet in de paniek en vervloekte mezelf dat ik geen auto had en reed.

Pas bij station Grouw/Irnsum werd ik rustig: dat was voor mij de grens waarop mijn ouders me in ieder geval konden halen.

Terug was het nog een tikkie erger. Was het heen nog rustig en had ik aardige en vooral stille mensen om me heen, terug zat ik met studenten die het leuk vonden om te roepen 'Pas op, een zwangere!' wanneer ik voorzichtig door het gangpad richting wc liep. Gelukkig lukte het om tijdens het traject Zwolle-Amersfoort, het meest saaie gedeelte van de reis, te doezelen om weer tot bedaren te komen vanaf Amersfoort.

En nu is het genoeg. Mijn dikke buik en ik gaan niet meer op reis. We gaan gewoon rustig thuis afwachten tot de bevalling inzet. We nemen geen risico meer, het is mooi geweest, het is goed zo. Familie moet het maar doen met foto's en mails. En dat er nog steeds twee schroefjes ontbreken van het ledikantje kan vast wel opgelost worden door de ijzerwinkel hier om de hoek.

Aukje elders

» Het beste van Eeuwig Weekend, deel 2

En het tweede deel van de eindejaarslijstjesgalore. Wat vond de redactie het meest inspirerend het afgelopen jaar? Wat bewoog ons? Deel 1 hier, deel 2 hieronder.

En dan Aukje:

1. Revolutionary Road
Wie houdt van emotionele actie komt bij Revolutionary Road volledig aan zijn trekken. Een film vol monologen, problemen en emoties. De hoofdpersonen, gespeeld door Leonardo diCaprio en Kate Winslet, vliegen elkaar constant in de haren, maar houden desondanks veel van elkaar. Dé film van het jaar als je het mij vraagt.

2. Dan Arborise
Liefde op het eerste gehoor. Zijn muziek wordt omgeschreven als ‘John Martyn meets Nick Drake’. Ik link ‘m vanwege zijn stem aan David Sylvian en vanwege zijn dreads en akoestische gitaar aan Newton Faulkner. En normaal gesproken ben ik niet van de mannenstemmen en gitaren, maar zijn gitaarspel heeft met dat beetje electronica iets hypnotiserends wat mij dan weer zeer aanspreekt.


Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |