Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

cheap_cialis (Magische gegevens…): Today, while I was at work, my sister stole my apple ipad and tested to see if it can survive a 30 fo…
side (WK): Hahahahahahaha, this politics related YouTube video is actually so comic, I liked it. Thanks in suppo…
without (WK): betamethasone acetatena phos
falls (Magische gegevens…): Exclusively at Target 42 Bluray Combo Pack with exclusive
viagra (WK): Very good blog post.Really thank you! Fantastic.
order_cialis (WK): It is also possible that Zynga's chosen advertising network is to blame if we consider the case of th…

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Passen en meten

Donderdag 29 Oktober 2009 at 07:38 am

29 weken en 2 dagen

Vanaf nu is het passen en meten geblazen met mijn buik. Opeens loop ik tegen deuren aan en kom ik in botsing met fornuis en aanrecht. Ik moet mezelf, letterlijk, iets meer ruimte gunnen.
Ook 's nachts opstaan en omdraaien gaat niet meer zo makkelijk, zeker niet nu ik met zo'n enorm voedingskussen slaap. Ligt dus niet alleen mijn buik in de weg, maar ook dat kussen. En dat is lastig wanneer de katten 's nachts vervelend zijn. Eruit gaan om te plassen vind ik niet erg, maar vervelende katten midden in de nacht proberen op te voeden is niet goed voor mijn gemoedsrust. Ik vertik het om aan ze toe te geven wanneer ze om vier uur 's nachts aan de deur krabben om de slaapkamer binnengelaten te worden. En wanneer de één het na een uur opgeeft, staat de ander vervelend te doen. Soms overweeg ik serieus om ze de deur uit te doen. Maar tegelijkertijd besef ik dat het periodes zijn; ik heb ze lange tijd buiten de slaapkamer kunnen houden zonder dat ze vervelend gingen doen en ik de hele boel moest barricaderen zodat er geen plekje vrij was om te krabben.

Leuk was het toen ik vorige week in de Melkweg het optreden van de IJslandse Emiliana Torrini bijwoonde. Het concert was in The Max, de grote zaal, en zitten was er niet bij aangezien het balkon dicht was. Toch maar de stoute schoenen aantrekken dan, een zwangere moet voor zichzelf opkomen om spataderen en andere ongemakken te voorkomen nietwaar, en gevraagd aan de in eerste instantie niet zo aardige portier of ik op het balkon mocht zitten. Daarna was hij een stuk aardiger, belde met het kantoor en kreeg toestemming. De vriendin met wie ik was mocht gelukkig mee, een andere zwangere die ons spotte ook, en zo zaten we prinsheerlijk op het balkon te genieten van het uitzicht.

Dat het balkon vlak voor aanvang open ging voor alle publiek en onze uitzonderingspositie niet meer zo uitzonderlijk was, mocht de pret niet drukken. Ik genoot, zittend en al van een bijzonder mooi concert.

Behang (2)

Dinsdag 27 Oktober 2009 at 07:02 am

Begin augustus sloeg ik aan het behangen en hield daarna mijn hart vast, aangezien Pixel er een pootje van heeft om behang aan gort te krabben. Maar het ging goed. Daarna ging het ook nog goed. En toen kon ik opgelucht ademhalen. Op de één of andere manier was Pixel, en ook Scooszi, niet geïnteresseerd in het barokbehangetje dat op de muur zat.

Tot ik vorige week een kapot stuk behang ontdekte.

Hoe lang heeft het geduurd? Amper twee maanden. Dat is al veeeeel langer dan verwacht, maar zonde is het wel. Dus heb ik de muur wederom gebarricadeerd zodat ze er minder goed bij kan. Want het is toch zonde van al dat werk.

In ieder geval hebben we duur fotobehang en een behangetje in de kinderkamer van onze lijst geschrapt. We gooien gewoon een likkie verf op de muur. Zit niks anders op met zo'n krabgrage kat in huis.

Cortina

Zondag 25 Oktober 2009 at 06:57 am

Toen ik net in Amsterdam woonde kocht ik een mountainbike om me te verplaatsen. Ik verzekerde de hele handel, zette 'm keurig netjes in de fietsenstalling (ook al betekende dat dat ik van de rand van de stad naar het Spui fietste om de fiets te stallen en de tram naar mijn werk nam; hoe belachelijk als ik daar aan terug denk, ik was wel erg bang dat 'ie werd gejat) en verloor 'm uiteindelijk aan een dief toen de gedeelde voordeur thuis niet goed dicht was gedaan. Voor mij was de maat vol, dit werkte niet. Ik schafte een nieuwe mountainbike aan van het verzekeringsgeld en stalde deze permanent in een gesloten stalling om de hoek. Niet handig als je op vijf minuten afstand van je werk woont en eerst tien minuten bezig bent met het halen van je fiets. Dus kreeg ik de oude fiets van mijn moeder. Bijna tien jaar heb ik er op rondgereden. Eén keer was 'ie weg, maar ik vond 'm na enkele dagen weer terug, netjes geparkeerd om de hoek.

Maar continue buiten staan doet een fiets geen goed, net als overvolle fietsenrekken. Uiteindelijk reed ik rond op een verroest oud barrel. De laatste weken was het zelfs zo erg dat mijn voorwiel heen en weer schoof en een vreselijk gepiep veroorzaakte. Een beetje olie deed wonderen, maar de oprukkende roest baarde me boel zorgen.

In Amsterdam koop je niet zomaar een nieuwe fiets. Je weet dat je jezelf in the picture zet bij dieven, zeker als je geen hok hebt waar je 'm kunt stallen. Zonde geld als 'ie wordt gestolen, ook al is de fiets verzekerd. Maar laat er nou een fijne regeling via het werk bestaan, namelijk, de aanschaf van een fiets mét verzekering en accessoires. Dus toen ik me niet meer veilig voelde op mijn oude barrel, hakte ik de knoop door: ik kocht een nieuwe fiets zonder er ook maar een cent aan uit te geven.

Ik had mijn zinnen gezet op de Cortina, een moderne omafiets. Hoewel het heerlijk rijdt, is het boel wennen na zo'n barrel. Maar ik voel me als een prinses op het zwarte paard, zet met trots de boodschappen op het bakkersrek en schakel terug naar de eerste versnelling als ik over een brug(getje) fiets. Elke avond voor het slapen gaan en 's ochtends bij het ontwaken kijk ik of mijn Cortina er nog staat. En dan staat 'ie daar stoer te wezen naast mijn oude barrel (die ik nog even achter de hand houd voor Leidseplein-activiteiten) met verdomd goede sloten om de wielen. En hoop ik van harte dat ik lang van mijn nieuwe vervoersmiddel kan genieten en dat dieven hun handen thuis kunnen houden.

Cortina

Voorproefje verhalenbundel 'Verhalen van de straat'

Donderdag 22 Oktober 2009 at 06:58 am

Afgelopen januari plaatste ik een oproep op mijn site om een verhaal in te sturen voor een verhalenbundel, een idee dat was ontsproten uit het brein van Theo van Rijn (die n.a.v. deze bundel door de uitgever is gevraagd een bundel met eigen verhalen te maken!). Inmiddels is door een zeer vakkundige jury (waaronder, kuch, moi) een selectie gemaakt uit alle inzendingen en wordt de bundel op zondag 22 november vanaf 14.00 uur gepresenteerd op een nader te bepalen locatie in Den Haag.

In de bundel zijn verhalen opgenomen van: Adriaan BontebalQliekjeAnnick HuijbrechtsCarla MuldersConny Martina-CaprilesDebby van den BerghBetty MansHarry ZevenbergenHeleen van der KempJolka de JongKarin van HeldenAndrea PrentNils SchrijversHansje HardenbergRoelande van WageningenTara van de WilgenTon ZijpTrudy SelierVictor de KeijzerTheo van RijnKarel Kanits, Jeroen de Vos, Diann van Faassen en mij.

Een exemplaar kost maar 10 euro en doet fantastisch dienst als Sinterklaas- of kerstcadeau. Dus klim in je toetsenbord en bestel alvast via verhalenvertellers@live.nl. Naar de presentatie komen kan natuurlijk ook. Enkele schrijvers zullen uit hun werk voordragen en muzikanten zorgen voor een intermezzo. De bundel kun je ter plekke laten signeren, da's ook mooi meegenomen.
U riep om een voorproefje van mijn verhaal? Nou, vooruit dan maar:

Alsof ze met het rood van haar lippen mijn beha had geverfd, zo kwamen de kleuren overeen. Ze grijnsde toen ze mijn gedachten las. Mijn paars met zwart gestreepte topje verraadde delen van mijn beha. De speelse achterkant bleef verborgen, maar spoorde me onbewust aan tot een ongekende wellust. Een wellust die mijn lichaamstaal volledig onder controle had.

(Of ondergetekende bij de presentatie aanwezig zal zijn is gezien mijn zwangere gestel even afwachten geblazen.)

Plasalarm

Dinsdag 20 Oktober 2009 at 07:42 am

Het alarm ging. Het alarm gaat wel vaker. We halen dan onze schouders op en gaan gewoon door met ons werk. "Volgens mij moeten we naar buiten," zei een collega. Ze had inside-information, dat er een vergadering was van BHV-ers.

Maar er liepen nog BHV-ers op onze afdeling rond die niet werden opgepiept en dus bleef iedereen braaf zitten. Tot het alarm weer klonk en een stem uit de luidspreker ons verzocht het pand te verlaten.

Op dat moment ging bij mij het plasalarm af.

Ik had nog nooit eerder een oefening meegemaakt, maar had gehoord dat je wel een kwartier buiten kon staan wachten. En dat in een kou als deze. Zonder wc bij de hand. Dus besloot ik dat ik eerst ging plassen voor ik me met de meute liet meevoeren. Maar ik liet me overhalen door een collega om toch mee te gaan, vond dat halverwege geen goed idee en glipte een andere afdeling op om op zoek te gaan naar een wc. Ik vond er twee, maar beide op slot. Waren ze met opzet afgesloten? En wat nu?

Ik ging nog een verdieping lager, liep daar gelukkig geen BHV-er tegen het lijf en trippelde (rennen is er niet meer bij) naar de wc. Ging opgelucht zitten, plaste en hees mijn broek op toen er op de deur werd geklopt. Ik opende de deur, toonde mijn buik waarmee ik aangaf dat ik toch echt niet zonder te plassen een kwartier in de kou buiten wilde staan. Dat begreep ze, maar ik moest nu toch echt voortmaken. Ik trippelde naar de nooduitgang en verliet als één van de laatsten het gebouw.

Eenmaal buiten had de BHV-clan net besloten dat het einde oefening was: iedereen mocht weer naar binnen. Ja, als ik had geweten dat het van zo'n korte duur was, had ik ook niet hoeven plassen!
Dus was ik als eerste terug op de afdeling en zat triomfantelijk achter mijn bureau de andere collega's op te wachten. En moest ik toch even uitleggen dat mócht er een serieus alarm afgaan, ik er dan echt wel voor zou zorgen dat ik met mijn zwangere buik als eerste buiten zou staan!

Jurkje of buik?

Zondag 18 Oktober 2009 at 07:28 am

27 weken en 5 dagen

Ja, gaat het nou om het jurkje of om de buik?

27 weken, 4 dagen

(klik voor groter)

Laatste trimester

Donderdag 15 Oktober 2009 at 07:25 am

27 weken en 2 dagen

Voorstelrondje: je noemt je naam, aantal weken dat je zwanger bent, waar je werkt en wat het wordt. Dat kan maar één ding betekenen: zwangerschapscursus.

Ik heb er wel voor gezorgd dat ik maar een half uur theorie heb en daarna een uur lang aan het sporten ben. Fitness welteverstaan. Nooit in geïnteresseerd geweest, ik haat apparaten, maar hier spelen meer factoren mee, zoals locatie, dag, tijdstip, cursusgeld en dus de half uur theorie.

Om volgende week meteen te gaan spijbelen vanwege een concert, maar goed.

En zo was ik dus een uur lang met kilo's in de weer. Probeerde me in te houden, want als ik zelfs van tai'chi blessures krijg, zal dat met fanatiek fitnessen helemaal het geval zijn. Tijdens het voorstelrondje vertelden de meesten dat ze zich zo goed voelden. Na zo'n drie kwartier zag ik toch menigeen naar hun buik grijpen of rustig aan doen vanwege de pijn. Ik had nergens last van, ik had lekker rustig aan gedaan, series van 20 gemaakt in plaats van 30 en kennelijk had dat een goede uitwerking. De volgende dag was er zelfs geen sprake van spierpijn.

En zo probeer ik kalmpjes op te bouwen, mijn spieren te versterken voor het moment suprême en geen overkill aan beweging te veroorzaken; dat laatste had me begin deze week nog een harde buik met pijn opgeleverd.

Met de start van deze cursus en het aanbelanden in het laatste trimester van de zwangerschap heb ik het gevoel dat het echte werk nu pas begint. En dat boezemt me toch enigszins angst in, want ik steven af op zwangerschapskwaaltjes, een zware buik en uiteindelijk de bevalling.

En een uitvlucht is er niet.

Uitzicht Utrechtsebrug

Zondag 11 Oktober 2009 at 09:47 am

Uitzicht Utrechtsebrug

(klik voor groter)

Monster sale

Zondag 11 Oktober 2009 at 07:22 am

Stond ik opeens tussen de ontklede zwangere vrouwen en rekken met afgeprijsde kleding. De nieuwe collectie van Queen Mum ging voor de helft van de prijs weg. Een sample sale, noemen ze dat. Kleding gedragen door modellen worden voor een zacht prijsje verkocht. En aangezien ik helemaal verliefd was op een jurkje en het nog niet was gelukt deze in mijn eigen maat te bestellen, nam ik de gok en reisde af naar een industrieterrein bij de Schinkel.

Dat ik nog niet bekend was met het fenomeen sample sale werd al snel duidelijk toen ik alleen maar XS, S en 36/38 zag hangen. Ik kwam welgeteld één kledingstuk in maat XL tegen. Hè, verdorie, modellenmaten, had ik kunnen weten. Niet dat de andere vrouwen zich daar wat van aantrokken. Ik zag toch menig 40/42 in een S wurmen.

Zelf probeerde ik dat ook, en het paste ook best wel. Maar best wel zit niet lekker, ook niet als het voor de helft van de prijs is. Dus stond ik binnen een kwartier met lege handen en volle beurs weer buiten, de overhoop gehaalde kleding en gretige dames achter me latend. In de gang passeerde ik een paar mannen die op een bank zaten te wachten. Die hadden waarschijnlijk graag gezien dat hun zwangere geliefde ook zo snel klaar was en zo weinig geld had uitgegeven.

Suiker (again)

Donderdag 08 Oktober 2009 at 07:39 am

Het begon met een appeltaart in de zomer, handgemaakt (dus niet zo'n kleffe uit een doosje). Het smaakte goed en het smaakte naar meer. Bij een gezamenlijk ontbijt op mijn werk zag ik mezelf een, overigens heerlijke, ontbijtcake naar binnen werken.

Daarna ging het pas goed mis.

Chocola, vanilleyoghurt en chips waren favoriet. Niet af en toe, nee, met zekere regelmaat. Ik wist dat ik er niet verstandig aan deed, maar liet mezelf keer op keer gaan. Ik voelde me er niet slecht onder. Wist dat ik me beter zou voelen als ik suikervrij zou eten, maar vond dat nu ik er iets beter tegen kon ook wel eens mocht genieten van al die etenswaren die ik al ruim een jaar had laten staan.

Mijn behandelaar schrok zich kapot toen ik na twee maanden weer langskwam. Mijn lichaam was van slag en hoewel het nu nog redelijk goed ging, zou het niet lang duren voor alle lichaamsprocessen weer verstoord waren.

Ik was hard op weg om alles wat ik in een jaar had opgebouwd teniet te doen. Niet slim, zeker niet wanneer je nogal wat van een lichaam vraagt. Dus kreeg ik naast mijn receptenlijst met de nodige vitamines de mededeling: GEEN SUIKER.

Dat was duidelijk.

Bij het boodschappen doen kocht ik een chocoladereep. Ter afscheid. Het was genoeg geweest. Twee maanden lang had ik genoten van het overtollige suiker, nu was het tijd om weer gezond te doen en goed voor mezelf te zorgen.

Pronk

Dinsdag 06 Oktober 2009 at 07:01 am

26 weken en 0 dagen

Waar anders een decolleté de blik van mensen vangt, zie ik mensen nu naar mijn buik staren. Dan kom ik iemand in de gang op mijn werk tegen die onderwijl het gedag zeggen eerst naar mijn buik kijkt en dan vraagt hoe het gaat. Want dat krijg je, dat mensen expliciet vragen hoe het met me gaat. Gelukkig kan ik nog steeds met een grijns van oor tot oor zeggen dat het goed gaat. Want dat gaat het.
Opeens willen ze ook weten of ik goed slaap. Vragen ze anders nóóit. En zelf vertel ik te pas en te onpas dat ik nog niks ben aangekomen. Ja, ik ben in den beginne twee kilo afgevallen en die zitten er nu weer aan. Maar verder dan dat ben ik nog niet. Mooi meegenomen dat ik tot nu toe geen extra kilo's heb hoeven meezeulen. De laatste drie maanden zullen nog zwaar genoeg worden.

Maar wat is het toch heerlijk om te mogen pronken met mijn buik, om mensen niet afkeurend maar blij verrast te zien staren. Dan vraag ik me af: wat is toch de magie van zwangere vrouwen? Straks als het kind is uitgepoept ga je weer op in de massa en is die speciale aandacht verdwenen. Want dan heb je een krijsend, vervelend ADHD-kind dat iedereen liever ziet gaan dan komen. Maar zwanger zijn, dat is iets bijzonders heb ik inmiddels door. En omdat ik me zo goed voel kan ik daar gelukkig optimaal van genieten. Ik zie er zelfs een beetje tegenop dat ik straks de hele dag thuis zit. Hoe moet ik mezelf dan te pronk zetten?

Liefde op het eerste gehoor

Zondag 04 Oktober 2009 at 07:31 am

Thuis luister ik eigenlijk alleen maar naar de radio in iTunes. Altijd een chill-kanaal, waar plaatjes van diverse artiesten worden gedraaid. Elk nummer is om bij weg te dromen, maar een cd van één artiest zal ik niet zo snel aanschaffen omdat dat te snel verveeld.

Dan ArboriseZo niet bij de de artiest die ik vorige week hoorde. Een beetje een buitenbeentje op het radiokanaal, want de electronica-sound is een ondergeschikte bij zijn muziek en de akoestische gitaar het belangrijkste. Daardoor viel het wel meteen op en werd mijn gehoor geprikkeld. Ik zocht en vond op Myspace meer muziek. En bleef maar luisteren. En als ik blijf luisteren, dan moet ik cd's aanschaffen.

Zijn muziek wordt omgeschreven als 'John Martyn meets Nick Drake'. Dan ArboriseIk link 'm vanwege zijn stem aan David Sylvian en vanwege zijn dreads en akoestische gitaar aan Newton Faulkner. En normaal gesproken ben ik niet van de mannenstemmen en gitaren, maar zijn gitaarspel heeft met dat beetje electronica iets hypnotiserends wat mij dan weer zeer aanspreekt.

En omdat het nu nog mag van Buma/Stemra, een clipke van een klein Dan-liedje:

Aukje elders

» Afterwards: John Malkovich als boodschapper van de dood

Het zou me niet verbazen als het thema van Afterwards (Gilles Bourdos, 2008) velen afschrikt: de film staat namelijk in het teken van de dood. Maar de manier waarop er met dit thema is omgesprongen is zó vernuftig en ingetogen, dat die schrik ongegrond is.
Het gezin waar het om draait is ontwricht door de wiegendood van hun jongste telg. Het is de reden waarom vader Nathan (Romain Duris) van zijn vrouw is gescheiden en thans als zeer succesvol advocaat in New York woont. Tijd voor zijn andere telg, een dochter, heeft hij nauwelijks.

Het begin van deze film geeft de scène weer waar de hele film op is gestoeld. We gaan terug in de tijd en zien de 10-jarige Nathan met zijn vriendinnetje Claire bij het water spelen. Wanneer zij door de steiger zakt beveelt ze Nathan hulp te halen, maar als hij bijna thuis is wordt hij geschept door een auto. Hij is er zeer ernstig aan toe en zijn ziel verlaat zijn lichaam. Maar iets brengt hem terug, hoe mooi het aan gene zijde ook is. Wanneer hij ontwaakt uit zijn coma stelt een dokter hem de vraag waarom hij terug is gekomen. Het antwoord wordt pas later aan de kijker duidelijk gemaakt.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Chéri: Hoe een mogelijke liefde onmogelijk wordt gemaakt

De eerste minuten van de film Chéri (Stephen Frears, 2009) winden er geen doekjes om: de monden van de hoofdpersonen hebben elkaar binnen tien minuten gevonden. Een lustvol startsein voor de rest van de rolprent, waarin Michelle Pfeiffer als rijke courtisane Léa de Lonval en de jonge Chéri (Rupert Friend), die zij al kent vanaf zijn zesde, elkaars minnaars worden tegen een Frans jaren ‘20 decor.

Voor minnaarsbegrippen houdt hun relatie lang stand, zes jaar maar liefst, en wordt uiteindelijk verbroken door de moeder van Chéri die een kleinkinderwens heeft. En kinderen, daar is Léa toch echt te oud voor.
Chéri wordt uitgehuwelijkt aan een jong onwetend meisje met veel geld. Er zit niets anders voor Léa en Chéri op om gedwongen afscheid van elkaar te nemen.
Léa kent het klappen van de zweep en doet naar de buitenwereld toe luchtig over haar verbroken relatie, maar tussen de vier muren van haar verschillende huizen lijdt ze intens verdriet. Ze vlucht naar een hotel in de hoop daar een nieuwe minnaar te vinden, maar merkt als snel dat niemand aan Chéri kan tippen.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Geschiedenisles van Pascal Theunissen

Voor velen is New York hun favoriete vakantiebestemming. Wie er is geweest, is meestal lyrisch over de stad. Dat geldt ook voor Pascal Theunissen, journalist en blogger. In 2004 zette hij voor het eerst voet op New Yorkse grond en was verkocht. Toen hij enkele jaren later de kans kreeg om vanwege zijn werk een aantal jaar in de Big City te gaan wonen, hoefde hij geen moment na te denken en verhuisde naar Brooklyn.

Eenmaal gesetteld was hij nieuwsgierig naar de Nederlandse historie. Ons volk heeft veel betekend voor de stad, maar de sporen zijn niet altijd even duidelijk aanwezig en een gids is er niet. Pascal besloot daarom zelf een boek te schrijven. In het jaar waarin de betrekkingen tussen New York en Amsterdam worden gevierd, publiceert hij zijn boek ‘Van Kees tot Yankees in New York’.

Lees verder op about:blank.

  |
» Plaatjes kijken in weer en wind

Twee verschillende films met één duidelijke overeenkomst kwamen kortgeleden uit: de Turkse film Iklimler (’de klimaten’) en de Nederlandse (maar Duits gesproken) film Winterstilte. Hun overeenkomst? De ijzige winter.

Iklimler: Van zomer naar winter
Ze kijkt naar hem. Lacht wanneer hij struikelt, maar kan daarmee haar afwezige blik vol verdriet niet verbloemen. Een glimlach speelt om haar mond wanneer hij uitgeteld op de bijrijdersstoel ligt te slapen. Meteen daarna toont haar gezicht weer die afwezige blik. Wanneer ze die avond met vrienden tafelen, wordt hen een zeer directe vraag gesteld: “Jullie lijken geïrriteerd. Wat is er?”

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |