Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

payday (Magische gegevens…): I like what you guys are up too. Such clever work and reporting! Carry on the excellent works guys I …
loans (Magische gegevens…): I'm not sure exactly why but this weblog is loading very slow for me. Is anyone else having this prob…
cialis (WK): Thank you for your blog article. Great.
hot sale replica… (Prutteldag): Out of work, party, you may need a watch to reflect your temperament and vision, to show you differen…
hot sale replica… (WK): Out of work, party, you may need a watch to reflect your temperament and vision, to show you differen…
klockor kopior (Glaasje draaien): This is a good selling high-end watch site [url=www.acyreempleo.com/] klockor kopior[/url]

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Stagiaires

Woensdag 30 September 2009 at 07:29 am

Ik heb een bloedhekel aan stagiaires. Zeker wanneer de behandelend arts in de waan is dat ze het zelf wel kunnen en blij zijn dat ze even tijd voor zichzelf hebben. Zo zei een stagiaire van een manueel therapeut ooit tegen mij dat ik maar voor één klacht kon langskomen, dus niet voor pijn in de onderrug én zere knieën. Terwijl die twee toch echt met elkaar in verbinding stonden.

De manueel therapeut maakte de keer daarop zijn excuses en bleef toen bij de stagiaire in de buurt, die ik vanaf dat moment eigenlijk had moeten weigeren.

Bij de Mensendieck therapeut deed ik mensonterende oefeningen. Natuurlijk kwam daar een stagiair kijken terwijl ik in mijn ondergoed voor de spiegel op handen en knieën zat. En bij een andere fysio zat ook al een stagiair, al was dat gelukkig eenmalig.

Nu ik maandelijks bij de verloskundige zit had ik er wel over nagedacht. Dikke kans dat ik daar ook een stagiaire zou tegenkomen. Maar er is iets veranderd. Mijn buik is soort van algemeen gemeengoed geworden en ik heb daar, tegen alle verwachtingen in, de minste problemen mee. Dus dacht ik gister nog: als ik naar de verloskundige ga en er is een stagiaire, dan ga ik zelf voorstellen dat zij (of hij) mijn buik mag voelen.

Alsof de goden mijn gedachten hadden gehoord: ik werd getrakteerd op een stagiaire. Een alleraardigst en lief meisje dat op snuffelstage was en nog niks zelfstandig kon. Natuurlijk mocht ze voelen. Dat deed ze heel voorzichtig, met een goed oplettende verloskundige achter haar. Prima vond ik het. En och, wat was het leuk dat ze mocht raden hoe ver ik was. Ze zat er maar een week naast.

Waren ze allemaal maar zo aardig, lief en mooi. Dan zou ik mijn irritaties voor altijd kunnen laten varen.

Ondergesneeuwd

Zondag 27 September 2009 at 07:03 am

Op mijn laatste werkdag van de week kwam een manager aanschuiven om te vertellen over zijn project waar ik een korte bijdrage voor had geleverd. "Drie dingen ben ik deze week vergeten," vertelde hij. Eentje pakt toevalligerwijs positief uit, de andere niet.

Maar ik moest inwendig een beetje grinniken. Zie je wel dat anderen ook fouten maken? Zelfs een doorgewinterde manager als hij was ondergesneeuwd door de drukte en daardoor dingen vergeten. En hij kan zwangerschapsdementie niet eens als excuus gebruiken!

Handig of een last?

Woensdag 23 September 2009 at 07:08 am

Soms heb ik last van mijn verantwoordelijkheidsgevoel en hang naar perfectionisme. Soms is het ook gewoon handig. Want geef toe, zonder verantwoordelijkheidsgevoel en een tikkeltje perfectionisme lijkt het me een stuk lastiger iets tot in de puntjes te organiseren.

Het nadeel is alleen dat áls er iets misgaat, die twee dingen flink in de weg zitten. En ik het liefst op de vlucht wil slaan. Andere baan, andere omgeving, thuiswerken, whatever. Als het maar weg is van daar, van de plek waar ik de fout maakte.
Geen oplossing. Ik weet het.

Gister maakte ik zo'n fout. Had een eenvoudig iets over het hoofd gezien en werd daar tijdens een evenement op aangesproken. "Heb je dat en dat wel gedaan?" Ik sloeg mijn hand voor mijn mond en stamelde 'nee'. Er zijn gradaties in hoe mensen reageren, maar deze persoon reageerde fel en dat ten overstaan van een aantal bezoekers van het evenement.

Vervelend. Maar door mijzelf veroorzaakt. Dus koos ik voor boetedoening zonder excuses. En spuugde, nog steeds ten overstaan van de bezoekers, een magere oplossing. Maar alles beter dan ter plekke in tranen uitbarsten of met de mond vol tanden staan.

Later kreeg ík excuses aangeboden. Dat de felle reactie ietwat overdreven was. Dat vond ik lief, maar ik zat er niet op te wachten. Ik had tenslotte een fout gemaakt. En ik hoefde echt niet ontzien te worden.

Maar lastig vond ik het wel. Want ik was aan het eind van mijn latijn. Was de afgelopen dagen een bankplakker met duizelingen en gespannen buikspieren. Ik wist dat ik het rustiger aan moest doen, probeerde daarom zo relaxt mogelijk dit evenement door te komen, en dan toch dit.

Moeilijk was het omgaan met mijn perfectionisme en verantwoordelijkheidsgevoel, moeilijk was om mezelf toch weer te zien rennen terwijl ik bekaf was, moeilijk was het om los te laten.
Toch zag ik weer winst: het piekeren daarna werd vooral veroorzaakt door de moeheid, ik greep wederom niet naar zoetigheid en verloor me niet in shoppen. En wist dat wanneer ik niet zo moe zou zijn, ik hier veel positiever in zou staan. Want die positiviteit stak 's avonds na het eten al weer voorzichtig zijn kopje om de deur. En een evenementloos uitzicht tijdens de laatste maanden voor mijn zwangerschapsverlof stelde toch ook gerust.

Verstrikt in groen

Zondag 20 September 2009 at 09:05 am

2009-09/verstrikt.jpg

(klik voor groter)

Zwangerige updates

Donderdag 17 September 2009 at 07:10 am

- Ik ben nog steeds nauwelijks gegroeid, en doe nog wel zo mijn best met mijn onweerstaanbare hang naar zoetigheid. Al roep ik mezelf elke dag een halt toe, want ooit leidt het tot extra kilo's, maar tot nu heb ik steeds schaamteloos gefaald. Maar vanaf morgen, vanaf morgen! Ja, dat zei ik gister ook.
- In de kinderkamer-to-be stond schimmel op een muur. Met een vreselijk giftig chloorachtig goedje was het er binnen mum van tijd af. Alleen waan ik me nu in een zwembad als ik de geur opsnuif (en natuurlijk niet te hard snuiven, ik wil nog wel in leven blijven).
- De nieuwe cd van Muse valt hier erg in de smaak.
- Een collega van lief bracht afgelopen zaterdag gratisch en voor niets zijn commode. Inmiddels staat deze gesopt en al op zijn plek en is klaar om volgestouwd te worden met minikleding en ander babyspul.
- Die collega bracht ook nog een supersonische luieremmer mee!
- Ik heb op Marktplaats geboden op een Bugaboo Bee en een Lodger draagdoek. Nieuw is alles zo duur hè. Maar dat vinden anderen ook, zodat ik nog niet weet of ik eigenaar word. Met de mevrouw van de Bugaboo Bee heb ik in ieder geval een afspraak voor bezichtiging gemaakt.
- Ik denk dat ik door online shoppen en het overnemen van babykleding van broer en zus een overkill aan kleertjes heb. Eigenlijk heb ik gewoon geen idee hoeveel ik nodig heb, maar ik geloof dat ik niet al te vaak hoef te wassen.
- Ik was afgelopen zondag op kraamvisite bij een vriendin. Daar keek ik een aantal kunstjes af en mocht ik een wipstoeltje overnemen.
- Ondertussen kijk ik films en lees ik twee boeken ter recensie.
- Ook al is het nog druk op mijn werk, ik werk niet meer over!
- De hormonen maken me nog ijdeler dan ik al was. Een spijkerbroek aan mijn kont vond ik dan ook niet 'stylish' genoeg. Een eenvoudige zwarte tricotbroek wel.
- Gek genoeg voel ik me slanker dan ooit. Maar benen en armen worden ook heel slank ten opzichte van een dikker wordende buik.
- Dankzij een twitterbericht van Niki kocht ik een kek jurkje met de mooie naam 'Writing Workshop Dress'.

Mooie voeten

Maandag 14 September 2009 at 07:33 am

Het was maanden geleden dat ik hem was tegengekomen. Dat hij tegen me had gezegd dat ik bijzonder was. En eerlijk gezegd zat ik ook niet te wachten op een nieuwe ontmoeting, want de eerste was mooi en speciaal geweest, dat wilde ik niet teniet doen.

Toch gebeurde dat.

In de pauze van mijn werk liep ik op mijn klompjes naar de supermarkt en irriteerde me aan een naar binnen geschoten steentje. Voor de deur van de supermarkt deed ik snel even mijn klompje uit, haalde het steentje eruit, balanceerde daarbij kundig op één been en zette de klomp weer aan mijn voet.

"Dat is in ieder geval een mooie voet," hoorde ik iemand naast me zeggen.

Een aantal gedachten schoten door me heen. Ten eerste had ik helemaal geen zin in een compliment van een voetenfetisjist en ten tweede vond ik het niet prettig op zo'n moment op die manier bekeken te worden. Toch glimlachte ik naar degene die het zei en perste er een 'bedankt' uit.

Terwijl ik dat bedankje naar die persoon toewierp, draaide ik mijn hoofd naar diegene toe en zag dat hij het was. Hij met wie ik de bijzondere ontmoeting had gehad.

Waar de vorige keer zijn opmerking paste en goed getimed was, was er hier sprake van ordinairiteit. Een te snel gegeven compliment om snel te scoren en zijn ware aard bekend te maken: hij hield van vrouwelijke aandacht en schonk ze kennelijk complimentjes bij de vleet. Want natuurlijk herkende hij me niet van die vorige ontmoeting. Tenminste, ik mag hopen van niet.

Zo snel als ik kon nam ik de voeten benen en vluchtte de supermarkt in. Met de stille wens hem niet meer tegen te komen.

Veel geschreeuw en weinig wol

Vrijdag 11 September 2009 at 07:06 am

Gister was weer zo'n hyperdrukke dag op het werk waar ik velen nerveus van zag worden. En waar iedereen boos of nerveus gaat zitten zijn, schiet ik in de relativerings- en kalmeerstand. Überhaupt begrijp ik niet waarom mensen meteen in de stress en prompte boosheid schieten, maar inmiddels weet ik dat dat meer zegt over de ander dan over mij, ook al ligt de fout bij mij.

Overigens was dat laatste niet eens zeker, dat wil ik toch even gezegd hebben (zo ben ik dan ook wel weer).

Met het klimmen der jaren heb ik eindelijk door dat wanneer je fouten permitteert van anderen, je van jezelf ook fouten mag maken. Natuurlijk blijft mijn eerste intentie om een schuldige aan te wijzen en mijn handen van het vuil gemaakte werkje af te trekken, maar dat slaat helemaal nergens op. Een oplossing krijg je er niet mee en om nou mokkend naar een oplossing te zoeken is ook niet je van het. Vindt vooral mijn hyperoptimistische bui niet.

Zo begon ik gister bloedje chagrijnig. Want als ik chagrijnig ben, ben ik ook bloedje chagrijnig. Het sloeg nergens op, ging er gehaast van werken. Terwijl ik zo goed wist dat ik meer bergen verzet door simpelweg relaxt te zijn, ook al stort de boel om me heen in elkaar. Dus werd ik naarmate de dag vorderde meer ontspannen, zeker toen iedereen ging gillen en pissig ging zijn.

Ik kon niet anders.

Eenmaal thuis stortte ik niet in, maar bleef ik vrolijk en hoefde geen troostvoer. Even nadenken over hetgeen wat er was gebeurd deed ik wel, maar piekeren werd het niet.

Al die zwangerschapshormonen laten me zo duidelijk inzien hoe relaxt werken in mijn voordeel is. 't Zou eigenlijk voor iedereen beschikbaar moeten zijn. Zou een hoop wol schelen.

Voor altijd zwanger

Woensdag 09 September 2009 at 06:59 am

Toen ik na mijn zomerse vakantie weer aan het werk ging, was het zo druk dat ik een paar weken overwerkte. Niet veel, maar toch. Hoogepunt was vorige week, toen ik me fysiek ook moest inspannen voor een evenement. Aan het eind van de week was ik kapot. Ik merkte het toen ik me ging ergeren aan anderen. Dat had ik lange tijd niet meegemaakt! Ook het kassameisje van de Albert Heyn was de pineut. Ik kom me nog net inhouden om haar geen berisping te geven vanwege haar lompe gedrag, maar vroeg mezelf wel af: 'Waar is mijn blijheid en goede zin gebleven?'

Ik wilde het terug!

Ik was compleet energieloos, gevloerd, leeggezogen. Sliep als een os maar was de volgende dag nog steeds niet helder in het hoofd. En bloedje chagrijnig. Mij wordt wel eens gevraagd of ik last heb van mijn hormonen. Nou, in die zin dat ik alleen maar überblij loop te zijn. Chagrijnig word ik wanneer ik 's avonds hoognodig naar bed moet. Anders niet.

Dus. Afwachten. Rust nemen. Hopen op betere tijden. En die kwamen gelukkig al snel. Dus loop ik al weer een paar dagen hyperblij rond. Maak ik lief 's ochtends knettergek wanneer hij met zijn niet uitgeslapen hoofd richting werk vertrekt. Maar mán, wat voel ik mij goed en lekker en fijn en energiek. En ongeduldig ook, want als ik eens een minder goede dag heb, speelt meteen het verlangen naar die energie op. Het liefst zou ik me altijd zo voelen. Voor altijd vijf maanden zwanger.

Van mij mag het.

Om naar uit te kijken

Maandag 07 September 2009 at 07:25 am

De Freakshow-saga van Darren Shan sloeg in als een bom, en ook ik was er aan verslaafd. Al jaren geleden las ik het laatste deel, inmiddels is er van de eerste een film gemaakt die vijf november uitkomt. Mooie sfeer, alleen, wat ik al eerder zei op mijn log, de vampier Mr. Crepsley (gespeeld door John C. Reilly) komt qua uiterlijk totaal niet overeen met het karakter uit het boek. Tegenvaller, maar voor de rest ziet de trailer er zeer veelbelovend uit!

Borg retour

Vrijdag 04 September 2009 at 07:03 am

In 1999 sloot ik met mijn toenmalige huurbaas een contract af en betaalde een borg van 350 gulden. Zeven jaar later zegde ik de huur op zonder stil te staan bij de betaalde borg. Nu ik over een portie opruimwoede beschik waar je u tegen zegt, vond ik een oude postbank-blauw-past-bij-jou-map de kwitantie van het betaalde bedrag. 

350 Gulden. Dat is omgerekend 158 euro.

Ondertussen was het pand verkocht en werden de zaken afgehandeld door een vastgoedmanagement. Ik trok de stoute schoenen aan, scande de kwitantie in en mailde ze met het verzoek het bedrag alsnog te storten op mijn rekening.

Wat denkt u? Vandaag stond het bedrag op mijn rekening.

Ik noem dat service. Service met een hoofdletter S. Ik denk namelijk dat de huidige verhuurder dat geld nooit heeft gekregen van de vorige verhuurder. En zo is er ook eens iets positiefs te melden over huurbazen.

Eerste zondag van de maand

Dinsdag 01 September 2009 at 08:44 am

Het is vandaag de 1e van de maand en dat is normaal gesproken het tijdstip waarop de nieuwe editie van about:blank online gaat.
Vanaf nu gaat dat anders. Vanaf nu verschijnt about:blank op de eerste zondag van de maand. Komt omdat de redactie ook maar uit werkende mensen bestaat; het weekend heeft nu eenmaal meer vrije uren dan een doordeweekse avond.

En er gaat ook nog iets met de Dutch Bloggies gebeuren. Die gaan namelijk ook eindelijk van start. Heel binnenkort, ik dacht namelijk vanaf vandaag, kan er genomineerd worden.

Dus. Bent u weer op de hoogte. Ga ik weer verder met het lezen van recensie-exemplaren.

Aukje elders

» Het zeewezen: Angstige gebeurtenissen in stijlvol jasje

De Zweedse schrijver John Ajvide Lindqvist verwierf vooral bekendheid met de verfilming van zijn boek Laat de ware binnenkomen (Låt den rätte komma in / Let the right one in, zie de recensie op Eeuwig Weekend), over een 12-jarige impopulaire jongen die een vriendschap aangaat met een jonge vampier. Het boek bevat nogal wat gruwelijke elementen, die wijselijk niet of afgezwakt in de rolprent zijn opgenomen. Het boek proeft daardoor een stuk bitterder dan de film, waardoor ik twijfelde om aan Lindqvists nieuwste boek te beginnen: Het zeewezen.

Thema
Levende doden zijn een terugkerend thema in zijn boeken. De uitvoering is elke keer anders. In Laat de ware binnenkomen gaat het over een vampier, in De doden keren terug komen de doden tot leven en in Het zeewezen lijken ze nooit echt dood te zijn geweest. Van gruwelijke beschrijvingen, waarbij hij immorele seksuele handelingen niet schuwt, is hij niet bang. Hij durft een andere weg in te slaan dan sociaal gewenst is, zodat zijn boeken niet voor doetjes geschikt zijn. Je vraagt je soms af hoe hij toch op het idee van zulk een bizarre vertellingen komt, maar in feite is de complete vertelling bizar, al heeft het ook raakvlakken met verhalen die we reeds kennen.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Les grandes personnes: Ontdekking van de liefde in sereen decor

In eerste instantie valt de film Les grandes personnes (Anne Novion, 2008) niet zo op. De hoes is niet aantrekkelijk vormgegeven en van de beschrijving loop je ook niet meteen warm. Dat ik er toch voor koos om deze film te gaan zien, had dan ook meer te maken met de beschikbaarheid ervan. Zo van: “Doe die dan maar.” Schouderophalend, berustend.

Eerst maar eens kijken naar de omschrijving van het plot. ‘Om de verjaardag van zijn dochter Jeanne te vieren neemt Albert haar elke zomer mee naar een ander Europees land. Voor haar 17 lentes kiest hij een Zweeds eilandje, overtuigd dat hij er de verdwenen schat van een Viking zal vinden. Maar in het huis dat hij huurde blijken twee vrouwen hun intrek genomen te hebben: de eigenares Annika en Christine, een Franse vriendin. Alberts zorgvuldig voorbereide vakantie zal een heel andere wending nemen, tot grote voldoening van Jeanne…’

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Prijsvraag: Picnic

Op 24 september gaat de Roemeens/Franse film Picnic in première. In samenwerking met distributeur Filmfreaks mag Eeuwig Weekend voor de vertoningen tussen 24 en 30 september 3 x 2 kaartjes weggeven. De vertoningen vinden plaats in Rialto (Amsterdam), Filmhuis Den Haag en Filmtheater ‘t Hoogt (Utrecht).

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Stella: Pubermeisje op weg naar volwassenheid

In de film Stella geniet de titelpersoon, een Parijse brugklasser, een andere opvoeding dan de kinderen in haar nieuwe klas. Als je tenminste van een opvoeding kunt spreken. Haar ouders runnen een kroeg waar veelal criminelen en werklozen zitten. Stella weet daardoor meer van kaarten, seks en drank dan de onderwerpen die ze op school krijgt. Haar ouders gaan liefdevol maar onverstandig met haar om. Ze weten amper in welke klas ze zit en houden niet in de gaten of ze haar huiswerk maakt (niet) of hoe laat ze naar bed gaat (te laat).

Vooral Stella’s kleding verraadt haar achtergrond. Ten opzichte van haar keurige klasgenootjes ziet ze eruit als een vrijbuiter en wordt daardoor genegeerd. Haar vrienden bevinden zich daardoor niet op school, maar in de kroeg van haar ouders. Er is echter één meisje dat interesse toont: Gladys. Dochter van Argentijnse immigranten, Joods en in het bezit van een knappe kop waarmee ze de hoogste cijfers van de klas haalt. Ze komt uit een totaal ander milieu, met een psychiater als vader en een rustige omgeving waar televisie kijken verboden is. Ze leest Balzac en Duras en steekt hiermee Stella aan wier moeder verbaast reageert als ze haar dochter lezend in een hoekje van de keuken vindt. Stella op haar beurt wijdt Gladys in in de wereld van de films en het kroegleven.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Les âmes grises: grijze zielen in kille sfeer

Tristesse is het Franse woord voor triestheid en een goede omschrijving voor de film Les âmes grises (Yves Angelo, 2005). Een grijze massa triestheid beweegt zich over het scherm. De harde winterkou heeft daar een aandeel in: het is -15 buiten. Maar ook de afstandelijke procureur, die het leven naar zijn eigen hand lijkt te zetten. Een meisje en een vrouw, die daar de dupe van zijn. Een ongehoord asociale rechter, waarbij zelfs de kijker zich gekleineerd voelt. Zwervers worden opgepakt en gedwongen tot bekentenissen. De oorlog die achter de heuvels woedt en vele slachtoffers maakt. De vrouw van een politie-agent die tussen die slachtoffers in het ziekenhuis haar kind ter wereld brengt. En sterft.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Ivo Victoria beschrijft zijn minder succesvolle alter-ego

Gister op de jaarmarkt in Edegem en vandaag tijdens Manuscripta in Amsterdam presenteerde blogger Ivo Victoria zijn debuutroman met de opmerkelijke titel: Hoe ik nimmer de ronde van Frankrijk voor min-twaalf-jarigen won (en dat het me spijt).

Dat is een hele mond vol, maar dekt precies de lading van het verhaal. Het geeft aan dat er een leugen in het spel is, dat iemand de waarheid heeft verdraaid om zich beter voor te doen dan hij is. Het is waar het hele boek om draait; een fantasierijk jongetje dat niet kan leven met de gedachte 'gewoon' te zijn. Hij probeert van alles uit, op de lagere school bijgestaan door zijn beste vriend Dries, die in hem gelooft en alles van hem slikt. Dus ook dat hij de ronde van Frankrijk voor min-twaalf-jarigen won.

Lees verder op about:blank.

  |