Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

Копилка знаний… (Magische gegevens…): Ткани для батика могут быть прак­тически любого состава — хлопча­тобума жные, шелковые, шерстяные, сме…
Товары и услуги… (Magische gegevens…): Книга «Самоучитель по русскому языку» поможет в ликвидации пробелов в знании русского языка. Сформиру…
Самоделкин… (Magische gegevens…): Before collecting any plants, including plantain, should be well-acquainted with the description of e…
Kladovik (Magische gegevens…): It is believed that the treasures found in distant exotic Caribbean and Latin America. However, many …
Путешествие по Ка… (Magische gegevens…): Лечение золотым усом артрита kartravel.ru/lechenie-zolo tym-uso.. Большая и полезная статья.…
remote_medical (WK): Hello! clia2online.com/ , , remote2medical.com/ , ,

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Pixel

Zondag 30 Augustus 2009 at 07:21 am

Omdat het op dit moment tamelijk druk is met het lezen van maar liefst vijf recensie-exemplaren, hier een foto van die andere rakker, Pixel. Van jarenlang de dikste in huis tot de dunste. En inmiddels laat ze zich 's nachts aaien door lief. Dan gaat ze achter mijn kussen liggen, een soort van veilig plekje voor haar, en geniet van de welverdiende aandacht. Overigens heeft ze het behang intact gelaten!

2009-08/pixel.jpg

Waaah!

Donderdag 27 Augustus 2009 at 07:32 am

2009-08/scooszi_copy1.jpg

(klik voor groter)

Op de helft

Dinsdag 25 Augustus 2009 at 07:24 am

20 weken

Vrouwen en hun buikjes ook altijd... Ik heb al vanaf mijn achttiende een buikje, opgezette darmen én een holle rug. Dat doet een vreemde wel eens twijfelen en een aantal keer heb ik dan ook de vraag gehad of ik zwanger was. Iets waar ik me zelf ook schuldig aan heb gemaakt, dus ik begrijp de verwarring en nieuwsgierigheid. Maar leuk is anders!

Maar nu is dus eindelijk het moment in mijn leven aangebroken dat ik jurkjes kan dragen. Zonder iets verhullends er overheen, zonder het krampachtig inhouden van mijn buik, zonder gebogen schouders door schaamte.

Wat een vrijheid!

Nadeel: ik koop jurkjes bij de vleet. In vrolijke kleuren, want genieten zal ik van dit zomerweer. Enige zorg is echter wel hoe dat moet als er straks weer zo'n blubberbuikje verschijnt. Dagelijks buikspieroefeningen doen? Schijt hebben aan wat anderen denken? Het buikje wegmoffelen onder een tweede verhullende laag?

Hoe het ook went of keert en voor hoe lang het ook duurt, ik geniet nu dubbel en dwars van waar ik jarenlang met jaloerse ogen naar keek. En om te vieren dat ik op de helft zit én om mijn jurkjes te laten zien, toon ik hierbij maar liefst twee keer mijn buik. Zomaar, gratisch en voor nietsch!

2009-08/zwanger.jpg

2009-08/zwanger1.jpg

(klik voor groter)

Het is raar, die ov-chipkaart

Zondag 23 Augustus 2009 at 07:00 am

Omdat je in Amsterdam vanaf aankomende week in de metro alleen nog kunt betalen met de ov-chipkaart, besloot ik deze enkele weken geleden op te waarderen en te gebruiken.

Opwaarderen ging makkelijk. Overal stonden mannetjes en vrouwtjes die reizigers hielpen met de knoppen zodat het in een poep en een zucht was gepiept. Vervolgens inchecken en kaart binnen handbereik houden zodat niet vergeten werd om uit te checken.

So far so good.

Ik kan u vertellen dat het allemaal werkt. Ik heb nog nergens een foutmelding gekregen, te weinig saldo gehad of dat ik vergat uit te checken. Maar waar ik me wel over verbaasde, zijn de kosten. Een ritje naar Amsterdam Centraal kost mij normaal gesproken twee strippen. Voor twee strippen betaal ik met een blauwe 15-strippenkaart 0,92 of 0,97 cent, afhankelijk van het nieuwe of oude tarief van zo'n stempelkaart. De ov-chipkaart schrijft echter 1,05 af. U als rekenwonder had al gezien dat dat meer dan/bijna een verschil van 0,10 cent oplevert in het voordeel van de overheid. Is dat voor de extra kosten van het systeem?

ov-chipkaart

Wat ook geeft te denken zijn de 1-uurs passen die je in de tram kan kopen. Hiermee kan je een uur lang onbeperkt door Amsterdam reizen voor 2,60 euro. Dat is een mooi iets. Maar stel je voor dat je familie je komt opzoeken, zij met een aantal man op het station staan en allemaal zo'n kaart van 2,60 euro kopen. Binnen een uur schop je ze niet de deur uit, dus moeten ze voor de terugweg opnieuw zo'n kaart kopen. Kosten: 5,20 euro. Een grote oeps als je het mij vraagt, want normaliter kostte een 2-strippenkaart in de tram 1,60 euro x 2 = 3,20 euro. Lekker verdienen dus!

Maar wat mij nog het meest dwars zit, is dat de overheid kan zien waar ik mij bevind. Ik heb namelijk een voordeelurenkaart van de NS met ingebouwde chipkaart. Ik heb 'm nog niet gepersonaliseerd, omdat ik het belachelijk vind dat de overheid weet waar ik ga en sta. Maar dat automatisch opwaarderen is toch wel boel handig omdat je zal zien dat ik zonder saldo zit op het moment dat wil uitchecken. En dat is best lullig. Bovendien verdenk ik de overheid ervan dat ze zonder gepersonaliseerde kaart ook wel kunnen zien dat het mijn kaart is.

Big brother is watching us, stealing from us. Ondanks dat kan ik niet ontkennen dat het systeem best handig is.

Het verhaal van de inktvis

Donderdag 20 Augustus 2009 at 07:21 am

Ik was vergeten om de gemeente te bellen om te vertellen dat we een zwikje grof vuil buiten gingen zetten, maar u en ik weten inmiddels wel beter. Dus zetten lief en ik alleen de dingen aan de straat waarvan we zeker waren dat ze zouden worden meegenomen. Een dvd-speler, een printer, een toetsenbord. Dat soort zaken.

Wat in vuilniszakken gepropt kon worden kwam ook op de stoep te staan. Toen ik van lief hoorde dat het niet lang had geduurd of onze spullen waren verschwunden, glimlachte ik. Amsterdam en grof vuil, het blijft een handige combinatie.

Maar toen ik terug kwam van boodschappen doen, viel me één ding op. Eén ding dat de vuilnismannen over het hoofd hadden gezien:

Lamp in boom

Het duurde ongeveer een dag voor mij de versiering in de andere boom opviel. Kijk, de lamp was niet van mij, maar die andere versiering wél. Een decorstuk, jaren geleden gekocht bij de Bijenkorf en door lief verafschuwd. Hij was dan ook maar wat blij dat ik er eindelijk afstand van deed. Maar een grapjas besloot dat ik het decorstuk nog even bij me mocht hebben. Vanaf mijn balkon heb ik er namelijk prima zicht op.

Inktvis in boom

Al dagen hangt 'ie daar te pronken. Ik zit dan wel te smachten naar regen, maar of de inktvis zich vanmiddag als een vis in het water zal voelen is nog maar de vraag.

't Is wel duidelijk...

Dinsdag 18 Augustus 2009 at 07:04 am

... waar mijn voorkeur naar uitgaat. En anders wordt het een homo- of travojongetje.

2009-08/sara.jpg

2009-08/roomsevendennis.jpg

(klik voor groter)

Behang

Zondag 16 Augustus 2009 at 07:11 am

Toen ik kwam wonen waar ik nu woon, krabte Pixel er lustig op los. Vooral in de slaapkamer, zodat ik al bijna vier jaar tegen muren aankijk met afgekrabde stukken behang. Het went, maar het oog wil toch wel eens wat anders. Dus trok ik de stoute schoenen aan en gooide er de afgelopen dagen dit behangetje tegenaan:

Behang

(voor wie het patroon niet goed kan zien, hier een foto met hetzelfde behang in kleur:

behang (zwart)

Het was me toch een gigantische kloteklus, maar uiteindelijk is het resultaat er naar. Opeens is de slaapkamer een stuk rustiger en sjieker. Maar hoe Pixel ervan te weerhouden aan het behang te zitten?

Al drie nachten is het ongeschonden uit de strijd gekomen. Her en der zie ik een paar gaatjes waar nageltjes in hebben gezeten, maar echt gekrabd is er nog niet. Hoe lang zal het maagdelijk blijven? En even was ik vergeten dat garnalen worden verwerkt in behangplaksel. Wat voor uitwerking heeft dat op mijn katten? In ieder geval heb ik nog een restje rol voor het geval Pixel het weer op haar heupen krijgt...

Keuzes, twijfels, keuzes

Donderdag 13 Augustus 2009 at 07:06 am

Het is vooral een kwestie van keuzes maken. Waar twijfels overheersen vindt verdieping plaats waarop een keuze volgt.

Dat valt niet altijd mee, maar soms ook wel.

Zo had ik me sinds ik log (2003) een aantal dingen voorgenomen. Of beter gezegd: had ik een aantal dingen verwacht van mezelf. Namelijk:
- mocht ik ooit een serieus vriendje krijgen, dan zou ik stoppen met loggen
- mocht ik ooit zwanger raken, dan zou ik mijn lezers daar niet mee lastig vallen

Het pakte net iets anders uit. Ik startte dit blog vanuit de behoefte om de dagelijkse dingen te delen. Die behoefte verdween niet toen ik een serieus vriendje kreeg.

En na ruim zes jaar loggen raakte ik zwanger en schreef daarover. Zonder nadenken. En misschien wel erger: genoot ik van de zwangerschapslogjes van anderen.

Hoe gek kan het lopen.

Dus eigenlijk wil ik niets liever vertellen dat mijn nesteldrang (woord eerlijk gepikt van Octavie wier buik vijf weken voorligt op de mijne) me dingen laat doen waar ik zeer verheugd over ben. Zoals het inplakken van geboorte-, huwelijks- en overlijdenskaartjes van de afgelopen negen jaar, het herinrichten van het huis waardoor alles op zijn plek valt en de aanschaf van meubilair daarbij.

Maar, er is ook een maar. Zoals het kiezen van de juiste zwangerschapscursus (daar begin ik spontaan van te puffen), de juiste stap zetten (geregistreerd partnerschap, samenlevingscontract of gewoon gezag aanvragen) en nadenken over wat ik wel en niet tot me zal nemen op eetgebied (als ik mijn dieet voortzet zoals normaal is het kind aan niks gewend als het ter wereld komt).

Twijfel knaagt, al weet ik inmiddels dat uiteindelijk de knoop heus wel zal worden doorgehakt. En dat is ergens wel een hele geruststelling. In ieder geval bent u tegen al mijn verwachtingen in daar deelgenoot van. Rest mij alleen nog te zeggen aan degene die het niets interesseert, wat ik me levendig kan voorstellen: lees maar even de andere kant op.

Filmpjus (19)

Dinsdag 11 Augustus 2009 at 07:12 am

(m. = op mobiel gekeken)

1. The Shawshank Redemption (1995, m.)
Ondanks dat de film aanvoerder is van de IMDB-lijst, toonde ik nooit interesse. Tot de film beschikbaar was om op mijn mobiel te kijken en dat kijkt best lekker hoor. Even een half uurtje voor het slapen gaan, op het terras of in het park een stukje film kijken is heel relaxt. En wat ik niet verwachtte gebeurde bij deze film: it blew me away.

The Shawshank Redemption

Bankier Andy Dufresne (Tim Robbins) belandt in de cel voor moord op zijn vrouw en haar minnaar. Of hij het daadwerkelijk heeft gedaan, blijft lang onduidelijk. Bovendien, iedereen die in de gevangenis zit is 'onschuldig'. Hij raakt bevriend met 'Red' (Morgan Freeman), de man die alles voor je kan regelen.

De jaren verstrijken, er vindt geweld en verveling plaats, maar uiteindelijk vindt Andy zijn plekje in de bibliotheek. Zijn gesloten karakter maakt van hem een mysterie, zelfs voor zijn beste vriend en zeker voor de gevangenisdirecteur die graag gebruikt maakt van zijn vaardigheden als bankier.

Deze film beneemt je de adem, neemt je mee in een 'flow', prikkelt en verbaast. Eén van de beste films ooit gemaakt als je het mij vraagt en terecht de nummer 1 van de IMDB-lijst.

2. Knowing (2009)
Wanneer je niets verwacht, valt het alleszins mee. Dat overkwam mij bij Knowing. Wéér zo'n apocalyptisch verhaal op z'n Hollywoods, wéér een vader met een zoontje. Maar Knowing greep me bij mijn lurven en liet me niet meer los. Gelukkig kan Hollywood het nog.
In deze film krijgt astrofysicus John Koestler (Nicolas Cage) via zijn zoon een document in handen met daarop voorspellingen van rampen. Vijftig jaar geleden gemaakt door een vreemd meisje, Lucinda, met wier dochter hij contact zoekt, want de laatste ramp is nog niet voltrokken.
Uiteindelijk blijkt Knowing een modern Adam en Eva verhaal te zijn die mij boel ontroerde en qua verhaal heel goed in elkaar zit.

Knowing

3. Doubt (2009)
Meryl Streep is allang niet meer de actrice waar je een doos tissues voor nodig hebt om haar te zien spelen. Ze heeft namelijk een ongekend komisch talent én kan heel ingetogen spelen. Dat laatste doet ze in Doubt, waar ze de starre en afstandelijke Sister Aloysius Beauvier speelt, het hoofd van een nonnenschool. Het is 1964 en ze hanteert een strak regime, in tegenstelling tot Father Flynn (Philip Seymour Hoffman), een charismatische parochiepriester die wel erg close is met één van de leerlingen. En laat die leerling nog zwart zijn ook.
Een andere non (Amy Adams) vermoedt dat Father Flynn de grens overschrijdt en licht Sister Aloysius in. Zekerheid van ontucht is er niet, alleen maar twijfels. Doubt.

Doubt

4. The Boy in the Striped Pyjamas (2009)
'De fatale kracht van onwetendheid' noemde ik mijn recensie over deze film. Gebaseerd op het boek van John Boyne, zien we de achtjarige zoon, Bruno, van een nazi-commandant in oorlogstijd verhuizen naar een huis aan de rand van het bos. Bruno verveelt zich en ontdekt al snel dat aan de andere kant van het bos een hek staat met daarachter ook een achtjarig jongetje. In gestreepte pyjama, dat wel. Ondanks het hek sluiten ze vriendschap. En ondanks hun ontmoeting blijft Bruno in het ongewisse over de precieze situatie. Iets dat het gezin aan het eind van de film duur komt te staan. Een zeer indrukwekkend en ontroerend drama.

2009-08/theboyinthestripedpyjamas.jpg

5. House of Sand and Fog (2004, m.)
Dit was de eerste film die ik keek op mijn mobiel en die me meteen in zijn greep had, ondanks het kleine scherm. Kathy (Jennifer Connelly) maakt een zware tijd door nadat haar relatie is gestrand. Daardoor ziet ze een belangrijke brief over het hoofd waarin, overigens onterecht, staat aangegeven dat ze nog een bedrag moet betalen. Omdat ze geen actie onderneemt, staat op een dag politie bij haar op de stoep om haar huis en spullen in beslag te nemen.
Nog voordat Kathy stappen kan ondernemen is het huis verkocht aan een Iraanse immigrant (Ben Kingsley), zijn vrouw en zoon. Kathy reageert emotioneel, krijgt daarbij hulp van een politieman die zich de situatie aantrekt (en natuurlijk gewoon voor haar valt) en het ene drama na het andere drama ontvouwt zich. Uiteindelijk leidt het tot een tragisch einde en een verdomd goede film.

House of Sand and Fog

6. Chinatown (1974, m.)
Een jonge Jack Nicholson en Faye Dunaway in een thriller, geregisseerd door Roman Polanski (het was de laatste film die hij in Amerika opnam). Grote namen dus, iets dat garant staat voor een goede film? In dit geval wel. Hoewel de film mij niet van begin tot eind kon boeien, staat hij niet voor niets in de top 250 van IMDB.
Privé-detective Gittes (Jack Nicholson) gaat op verzoek van de vrouw van een bekende man in het watermanagement op zoek naar bewijs voor zijn vreemdgaan. Al snel blijkt dat de vrouw een bedriegster is. Hij komt in contact met de echte vrouw van de watermagnaat, en even later blijkt haar man vermoord te zijn. Gittes bevindt zich al snel in een web van een gevaarlijke samenzwering en doet bizarre onthullingen.

Chinatown

7. A Bronx Tale (1995, m)
Normaliter laat ik maffiafilms met alle liefde achterwege. Ik heb er gewoon niet veel mee. Maar hé, zoveel films zijn er niet voor m'n mobiel (legaal) beschikbaar, en het kijkt zo lekker weg, én lief raadde de film aan, dus toch maar een poging gewaagd.
Die was niet voor niets.
We volgen de Italiaanse jongen Calogero die in The Bronx opgroeit tussen de maffia. Zijn vader probeert hem koste was het kost bij de foute mannen weg te houden. Maar wanneer de jongen tegenover de politie zijn mond houdt over een schietpartij en de dader, de grootste maffiabaas (Sonny) uit de buurt, niet aanwijst, is hij een held en wordt warm onthaald door Sonny. Zijn vader is terughoudend, maar Calogero leert veel wijze levenslessen van Sonny. Mooi relaas over een jongen die opgroeit in een harde wereld.

a Bronx tale

8. Wonder Boys (2000)
Michael Douglas als professor en schrijver die zich ontfermt over een puber met een talent voor schrijven. Hij is verlaten door zijn vrouw, de drank is zijn beste vriend en een studente die hij in huis heeft genomen maakt avances. Hilarische en ontroerende gebeurtenissen volgen zich op zonder dat de film al te komisch of dramatisch wordt.

Wonder Boys

9. Zoolander (2001, m.)
Ook al een film die ik niet zelf uitgekozen zou hebben om te gaan kijken. Op dvd dan, want, op de mobiel was ik wederom te porren. En weer geen tegenvaller! Kostelijk vermaakt met deze parodie op de modewereld, waarin Ben Stiller niet alleen de hoofdrol speelt, maar de film ook regisseerde en het verhaal bedacht. 

10. The Librarian: The Curse of the Judas Chalice (2008, m.)
Aardige film in de sfeer van National Treasure en de Da Vinci. Met in de hoofdrol die leuke dokter uit ER, Noah Wyle. Dit is het derde deel van de filmserie 'The Librarian', waarin hij in aanraking komt met vampiers. De historie loopt als een rode draad door het verhaal, maar verder stelt het allemaal niet zo veel voor.

11. Charlie Bartlett (2008)
Upcoming acteur Anton Yelchin zet een inventief rijkeluiszoontje, genaamd Charlie Bartlett neer. Hij verzint allerlei manieren om op school populair te zijn, of liever gezegd: om pesterijen te ontwijken. Dit doet hij door zich in het illegale circuit te begeven. Wanneer hij wordt betrapt, wordt hij van de privé school gestuurd en zit er niks anders op om naar een openbare school te gaan. Ook hier droomt hij van aandacht en roem en verzint allerlei manieren om dit voor elkaar te krijgen. Geen hoogvlieger deze film, maar vermakelijk is 'ie absoluut.

2009-08/charlie_bartlett.jpg

12. Tomb Raider (2001, m.)
Lief zei dat het mondje van Angelina Jolie went. Nou mooi niet. Wat heb ik me zitten ergeren aan het softpornomondje, haar minzame lachje en haar over-the-top opgepompte borsten. Leuk voor de mannen misschien, maar ik word er niet warm of koud van. Een middelmatige film, waarin Angelina Jolie samen met haar concurrent op zoek gaat naar de helften die samen een driehoek vormen. De 'eigenaar' van die driehoek krijgt magische krachten over dood en leven. Toegegeven, de effecten zijn spectaculair. Bovendien speelde ik zelf eerder al het spel op de Playstation, waardoor de film één en al herkenning en een verdieping van het spel was. Maar een goede film? Nee. Verre van zelfs. Laat Angelina Jolie maar kindjes adopteren, daar is ze vast beter in dan acteren.

Griep

Zondag 09 Augustus 2009 at 06:55 am

17 weken, 5 dagen

In de hitte van donderdag 6 augustus fietste ik, heel langzaam, naar het terras van Studio K om vervolgens binnen een maaltijd te nuttigen. Tafels mochten niet verplaatst worden en alle schaduwplekken waren bezet, dus dan maar onze toevlucht nemen tot de koelte van binnen.

De bediening leek behoorlijk uitgeblust te zijn van het weer en bracht ons niet al te smakelijk eten. We aten het met kleine tegenzin op en verkasten daarna naar een plek op het terras, waar de zon zich al niet meer op volle sterkte liet zien.

Ik wist dat ik met mijn zwangerschap minder goed tegen de hitte kon, maar toen ik de volgende dag mijn eten niet kon binnenhouden, dacht ik meteen aan een voedselvergiftiging of dat ik ziek was van de hitte. Maar de huisarts wees me op buikgriep.

Geen Mexicaanse griep dus?

Nee.

En waar iedereen zich zorgen maakt over de Mexicaanse griep, in alle staten is en de media een behoorlijke paniek veroorzaakt, zit ik slapjes thuis vanwege een buikgriep.

Het was echt wel het laatste waar ik aan dacht in deze periode.

Lammetje aan de fles

Donderdag 06 Augustus 2009 at 07:03 am

2009-08/lammetje.jpg

Nog meer ongedierte

Dinsdag 04 Augustus 2009 at 07:25 am

Na mijn ervaring met de levende muis, had ik mijn portie ongedierte wel gehad. Ik was dan ook verre van blij toen ik in Leens belandde, waar ik samen met mijn zus twee opgezette dieren ophaalde voor het dierenpark waar mijn zus werkt.

De opgezette dieren haalden we namelijk op bij de eigenaar van een Insektenwereld. En niet zomaar een insektenwereld, maar eentje waarbij je tijdens een rondleiding insekten kunt aanraken. En natuurlijk viel ik met mijn neus in de boter: op het moment dat wij binnenstapten, was de eigenaar net bezig met het laten zien van een megakakkerlak.

Kinderen mochten de kakkerlak aaien, ik bleef ver uit de buurt. Verschillende dieren kwamen langs, ook een uil met een dode muis. Wéér die muis.

Goed vond ik het wel, dat kinderen op deze manier een beetje vertrouwd raakten met zulk een enge dieren. Na de rondleiding schudde ik de hand van de eigenaar (hm...) en vertrokken we met twee opgezette dieren huiswaarts.

Hoe interessant ook, ik heb mijn portie ongedierte nu echt wel gehad.

Een kat, een muis en een onderbroek

Zondag 02 Augustus 2009 at 07:32 am

Een paar dagen nadat de nieuwe bank ons huis in werd getakeld, deed onze kat haar behoefte er op. Het was de reden waarom de oude bank bij het grof vuil was gezet: de stank was niet meer te harden.
Ik wilde net film gaan kijken, installeerde me op de bank, toen ik de bekende geur rook.
Goed, kleedje (met waterdichte onderkant) eraf, broek uit (want ik was er in gaan zitten), ander (schoon) kleedje over mijn blote benen en film kijken maar. Later zou ik de was wel doen.

Net op het moment dat de film was afgelopen (wat een timing) hoorde ik 'piep' en liep diezelfde kat triomfantelijk met een muis in haar bek de kamer binnen. Een levende muis. Ik schreeuwde, wapperde met het kleedje om haar naar het balkon te jagen, maar het deed haar niets. Ze liet de muis los, ging ermee spelen, liet hem lopen, was 'm kwijt, vond 'm weer tot de muis zich verstopte achter de kast en zij er niet bij kon.

Ondertussen was ik op de bank gaan staan, no way dat ik nog van die bank afging, en had in mijn paniek lief gebeld. Geen idee waarom, hij kon toch niets doen, maar ik moest ergens met mijn paniek naartoe. En woorden horen die me kalmeerden, want ik was dan wel een boerderijmeis, een levende muis kon ik niet handelen.

Dus stond er een paniekende zwangere vrouw in haar onderbroek, schreeuwend en gillend met een telefoon in haar hand, en dat voor het open raam.

Het is een wonder dat de buren niet 112 hebben gebeld.

Lief sommeerde me de bank te bedekken met materiaal dat op dat moment voorhanden was en naar boven te gaan. Toen het muisje zich niet meer liet zien en de kat al een tijdje op de loer lag zonder dat er iets gebeurde, verzamelde ik al mijn moed en rende met de stinkende spullen naar de trap. Boven verschanste ik me onder mijn dekbed en liet me niet meer zien tot lief thuiskwam. Alleen lukte het ook hem niet om de muis te vangen.

Toen ik 's avonds met een vriendin aan de telefoon zat, had de kat de muis weer te pakken. Tijd om met telefoon en al naar boven te vluchten. En eindelijk lukte het lief om het aangeslagen kleine grijze beestje 'veilig' buiten te zetten, waar het versuft bleef zitten. Al duurde het niet lang voor het op eigen kracht weg kon komen en het op zoek ging naar veiliger oorden.

Aukje elders

» Home: (Over)leven aan de rand van de snelweg

Een labiele huisvrouw, een werkende vader en drie kinderen wonen in een afgelegen huis aan de snelweg. Niet dat ze last hebben van de weg. Sinds tien jaar geleden de bouw begon, is de aanleg nooit voltooid. Geloven dat het project wordt afgerond doen ze dan ook niet meer, wat er ook gezegd wordt door de overheid.

Maar ze krijgen de schrik van hun leven als er opeens mannetjes en wagens verschijnen die het laatste stuk asfalteren. Het moment is toch aangebroken: de snelweg wordt geopend. Het gezin wordt daarmee afgesneden van de buitenwereld: wanneer zij boodschappen doen of naar school of werk gaan, moeten ze eerst de snelweg met bijbehorende vangrails oversteken. Natuurlijk is er geen rekening gehouden met hen waardoor ze zich in een gevaarlijke situatie bevinden. Maar naast het gevaar, is het ook nog eens zenuwslopend. Want stel je voor: van een oorverdovende stilte val je in een oorverdovend lawaai. Dag en nacht. En wanneer er een ongeluk is gebeurd staat iedereen voor je huis stil en naar binnen te koekeloeren.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Bling bling in de Hermitage

Het is dé hotspot, dé hype van het moment: de vernieuwde Hermitage in Amsterdam. In het voormalige Amstelhof, waar oude besjes huisden tot hun overlijden, heeft een deel van de collectie van de Russische tsaren sinds juni jongstleden haar intrek genomen. De BankGiro Loterij stuurde half Nederland een gratis toegangsbewijs voor twee personen met als gevolg dat de wachttijd voor de kassa kon oplopen tot een uur.

Maar ondanks die wachttijd en eigenlijk ook ondanks de gratis entree (wanneer iets gratis is, is het altijd een stuk leuker) bereikten lyrische kreten de media en mensen. Iedereen was enthousiast en onder de indruk. ‘Gaat dat zien!’ schreeuwden die lofuitingen. Dus nam ik mijn muntje en vriendin ter hand om de tentoonstelling Aan het Russische hof met eigen ogen te gaan zien.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Barbora Bobulova schittert in miniserie Coco Chanel

Hoewel ik kleren bij de vleet koop, ben ik geen modegek. Ook houd ik niet van parfum of mantelpakjes. Het merk Chanel is aan mij dan ook niet besteed. Maar de miniserie over het leven van Gabrielle ‘Coco’ Chanel die vorig jaar werd uitgezonden in Amerika en nu, na het succes van de net uitgekomen film met Audrey ‘Amélie’ Tautou, op dvd is uitgebracht, interesseert me wél.

Het gaat dan ook niet zozeer om de mode, al speelt het natuurlijk wel een grote rol. Nee, het gaat vooral om hoe een door nonnen opgevoed armoedig kind uitgroeit tot een mode-icoon. En dat levert een bijzonder boeiende vertelling op.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Hart op Straat

Tosti hart.

Lees verder op Hart op straat en overal.

  |
» De fatale kracht van onwetendheid

Wie herinnert zich het ontroerende oorlogsdrama La vita è bella (Roberto Benigni, 1997) niet? Een Joodse man en zijn zoon worden gedeporteerd naar een concentratiekamp, maar de vader laat zijn zoon in het ongewisse. Hij maakt er een spelletje van, zodat de gruwelheden niet tot zijn zoon doordringen. De makers van deze film hebben hetzelfde principe toegepast bij hun nieuwe film die vandaag op dvd verschijnt: The boy in the striped pyjamas (Mark Herman, 2009).

Bekeken we in La vita è bella de oorlog vanuit de ogen van een vijfjarig jochie in een concentratiekamp, in The boy in the striped pyjamas zitten we aan de andere kant van het hek. We volgen Bruno, acht jaar en zoon van een nazi-commandant. Alleen is Bruno van dat laatste niet op de hoogte. Hij weet dat zijn vader een soldaat is, en is daar trots op, maar hij wordt niet ingelicht over wat er precies gaande is in Duitsland.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |