Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

viagra_generic (Magische gegevens…): you are in reality a good webmaster. The site loading pace is incredible. It kind of feels that you'r…
generic (WK): Hi, I desire to subscribe for this web site to obtain latest updates, therefore where can i do it ple…
canadian_viagra (WK): Thanksamundo for the post.Really thank you! Awesome.
viagra (Magische gegevens…): Just wanna input on few general things, The website pattern is perfect, the subject material is real …
cheap_cialis (Magische gegevens…): Today, I went to the beach front with my kids.
cialis (WK): Farmville farms even include free gift that is especially designed for the neighbors on

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Follow Alice

Donderdag 30 Juli 2009 at 07:07 am

Het regende, het waaide hard, het was koud, en ik zat met vriendinnen op het terras van het Blauwe Theehuis in het Vondelpark. De reden waarom we weer en wind trotseerden: Follow Alice. Een jonge upcoming jazzband die in het Openluchttheater van het Vondelpark optrad.

Na wat drankjes onder het afdak namen we plaats op de picknickbanken van het theater, toen de zon aangenaam doorbrak. De stem van zangeres Sietske was als helder fluweel en imponeerde. Hier stond een band met potentie, die muzikaal aansprak en het nog wel eens ver zou kunnen schoppen. Het Vondelpark had oog voor aanstormend talent.

Follow Alice

Na het optreden verplaatsten we ons naar Vertigo bij het Filmmuseum. Vanwege de drukte zaten we aan tafel met vreemden, waaronder een zwangere, die grapjes maakte over het feit dat als je er slecht uitziet het een meisje wordt en als je er goed uitziet, een jongen. "Een meisje ontneemt je de schoonheid," mompelde ik, waarop zij weer reageerde. En toen voelde ik de behoefte om aan te geven dat ik ook zwanger ben. Ik heb sterk de neiging zwangeren te groeten zoals motorrijders elkaar begroeten. Of in ieder geval een blik van verstandhouding te wisselen. Maar op dit moment is dat lastig met mijn redelijk onzichtbare buik. Dus vertelde ik hoeveel weken ik was en de eerste maanden er niet uitzag. De vreemden lachten en sloegen met hun vuist op tafel. "Dan is het overduidelijk een meisje, kan niet missen!"

En we noemen haar Alice...

De avond valt over de knijper

Dinsdag 28 Juli 2009 at 07:01 am

Vallende avond over knijper

Een vrachtwagen, een grijper en een hoge bloeddruk

Zondag 26 Juli 2009 at 07:24 am

Op het terras was het tafeltje dicht aan de kant van de weg nog vrij. Geen ideale plek omdat er een vrachtwagen met grijper naast ons verscheen die verkeersborden, zand en stenen in zijn bak laadde. Het gaf nogal wat lawaai, ik stelde voor om aan een ander vrijgekomen tafeltje te gaan zitten, maar omdat het niet lang zou duren bleven we toch zitten.

Dat hebben we geweten.

Opeens zag ik de zwarte arm met grijper op me af komen. In een flits dacht ik na over wat ik moest doen. Het was niet levensbedreigend, maar dat zou het wel kunnen worden. Mezelf in veiligheid brengen leek me verstandig, dus stond ik op en rende onder de grijparm door. Als dat ding maar niet naar beneden valt, dacht ik nog.

Lief zat met de rug naar het gebeuren toe en zag het niet aankomen, maar toen ik me omdraaide was hij opgestaan en veilig. De zwangere vrouw naast ons was net op tijd gevlucht: haar stoel en bank werden door de grijper meegesleurd.

De chauffeur had gelukkig in de gaten wat hij veroorzaakte. En dat was maar goed ook. Want het terras bevond zich naast de verloskundigenpraktijk en het consultatiebureau, met als gevolg een hoop zwangeren en verse moeders als bezoekers.

Iedereen stond geschrokken te kijken naar het gebeuren. De chauffeur kon nauwelijks iets uitbrengen, toonde amper emotie en schudde alleen zijn hoofd. Hij schaamde zich waarschijnlijk diep, want het had slecht kunnen aflopen.

Binnen een paar minuten was de commotie voorbij en de vrachtwagen vertrokken. En hoewel ik in eerste instantie giechelde van de zenuwen, ging dit al snel over in bibberen. De verloskundige had dat meteen door: mijn bloeddruk was een stuk hoger dan vorige keer.

Major Tom to U2

Donderdag 23 Juli 2009 at 07:14 am

Vroeger liep ik in t-shirts met U2 erop. Ik was fan, maar misschien was de drijfveer om indruk te maken op die ene knappe jongen groter. "Mooi t-shirt," zei hij als hij mij zag.

Het duurde niet lang voor we zoenden.

Verliefd of niet, U2 was wel een verdomd goede band. Alle hits van toen ken ik nu nog uit mijn hoofd. Ik was dan ook als een puber zo blij dat ik via via nog aan kaartjes voor de U2 360º Tour in de ArenA kon komen.

Vijf minuten voor aanvang liepen lief en ik de ArenA binnen waar de mensenmassa enthousiast applaudisseerde. Een kippenvelmoment en zó leuk dat we op deze manier ontvangen werden.
Het concert werd ingeluid met een eerbetoon aan de maanlanding veertig jaar geleden, door het nummer Space Oddity van David Bowie te draaien. Voor lief het leukste moment van de avond (tot zover zijn mening over de avond).

Achterin hadden we goed zicht, maar ik miste de gezichtsuitdrukkingen. Ik wilde echter niet als een sardientje in blik voor het podium staan, dus nam ik genoegen met een Bono die niet groter was dan mijn vinger. Dat hij levensgroot op het scherm verscheen hielp niet, dan kan je net zo goed thuis voor de buis gaan zitten.

U2 ArenA Amsterdam

De nieuwe nummers maakten het concert saai, de oude nummers maakten me blij. En die speelden ze in overvloed. Zodat ik het twee uur durende concert tegen alle verwachting in tot het einde toe uitzat. En zo vertoefde ik ruim twee uur in mijn eigen jeugdsentiment. Ik dacht nog even terug aan die knappe jongen van toen. Misschien was hij wel één van de 60.000 aanwezigen...

Kruipend oranje

Dinsdag 21 Juli 2009 at 07:03 am

En toch is het waar wat men beweert over Twitter (en waarschijnlijk ook Facebook en Hyves, maar daar houd ik mij niet zo mee bezig). Namelijk dat je minder gaat bloggen. Ik weet zeker dat ik zonder Twitter een stukje zou hebben geschreven over de paniek die zich van mij meester maakte toen ik een sinaasappel opensneed en er doodleuk een oranje wormpje uit kwam gekropen.

Nog nooit eerder meegemaakt, dus logwaardig! Maar het is eigenlijk veel leuker om paniek meteen te delen. In dit geval deed ik dat niet zelf, maar lief, die zich een hoedje schrok van mijn gegil:

Twitter

Tja, en wanneer het dan aan de wereld is medegedeeld, hoef ik er niet nog 'es een stukje over te schrijven. Dan weet iedereen het al (nou ja, alsof alle berichten worden gelezen, maar dat is weer een ander verhaal).

Dus snapte ik opeens dat mensen twitterden dat ze door Twitter niet aan bloggen toekomen. Omdat er al veel te veel geluld wordt in de digitale wereld. Gezellig geluld, dat moet gezegd worden.

Sssshh

Zondag 19 Juli 2009 at 07:17 am

Het is windstil en drukkend warm wanneer ik mijn tas met boodschappen aan het stuur van mijn fiets hang. Ik heb een rokje aan, logisch, welke vrouw niet met dit weer, en haal mijn fiets van slot als ik achter me 'pssst' hoor. Rokje, vrouw, blote benen, beetje voorover gebogen. Kennelijk genoeg om een man op te geilen.

Geïrriteerd kijk ik achterom naar degene die het lef heeft om tegen een zwangere te pssst-en. Ik hou niet van die onsmakelijke geluiden, wil hem met mijn ogen de grond inboren, hem laten voelen dat hij op moet rotten. Maar zodra ik de boosdoener in beeld heb, blijf ik vastgenageld aan de grond staan en lukt het me niet om mijn blik af te wenden. Die 'pssst' was helemaal niet voor mij bedoeld. Die 'pssst' bleek een 'ssssshh', slaande op het accessoire dat gevaarlijk om de nek van de man hing: een slang. Een levende slang.

Het beest hing over zijn schouders, kop tegen de buik van de man, staart in het t-shirt gestoken op de rug. Hij sjeesde de stoep op, fietste langs winkels en grote ogen van winkelend publiek.

Ik fietste even waar hij fietste, verbaasd en vol afschuw zoekend naar dit fascinerende tafereel. Maar hij was al verdwenen, mij hoofdschuddend achterlatend.

Padje

Donderdag 16 Juli 2009 at 07:02 am

Was ik er toch bijna op gaan staan! Ik zag nog net in mijn ooghoek hoe hij en een andere pad over het trottoir hupten. Eenmaal bijna geplet hielden ze stil. Zodat ik op mijn gemakje een foto kon maken:

2009-07/padje.jpg

Creëren

Dinsdag 14 Juli 2009 at 06:58 am

14 weken en 0 dagen

De afgelopen tijd had ik niet veel puf om te schrijven. Ik sleepte me naar mijn werk, zat daar mijn tijd uit en sleepte me terug naar huis, waar ik ging bankcomputerhangen. Inspiratie was ver te zoeken, ik was zwanger, en dat zou ik weten ook.

Mijn darmen waren al meteen zo opgezwollen dat ik wel 4 maanden zwanger leek. Mijn gewone kleren kon ik daardoor niet meer aan, het maatje groter dat ik vorig jaar rond deze tijd droeg haalde ik weer uit de kast. Die buik is niet meer weggaan. Op het moment dat mijn darmen weer rustig waren, nam een groeiende buik het over.
Op mijn werk pufte ik de pijnen die ik dagelijks had weg. Ik zag witjes, het viel collega's op, maar anders dan 'ik heb last van mijn darmen' kon ik niet(s) zeggen.

Het kwartje is inmiddels bij ze gevallen.

Gelukkig ging het beter na twee maanden. Meer energie, minder pijn. Al kan ik nog steeds de hele dag slapen.

Gek is het, leven creëren in je eigen lichaam. Ik moet er nog steeds aan wennen. Gelukkig heb ik daar nog 26 weken voor.

Zwanger

Zondag 12 Juli 2009 at 07:01 am

13 weken en 5 dagen

Voor als het een meisje wordt:

Kitty

Voor als het een jongetje wordt:

2009-07/littletiger.png

Tekeningen van vroeger (8)

Woensdag 08 Juli 2009 at 8:27 pm

De jacht op walvissen was een hot item in de jaren '80. Inmiddels zijn we ruim 20 jaar verder en wordt er nog steeds op walvissen gejaagd, zij het een stuk minder dan toen. Maar of er ooit een tijd komt waarin deze imposante dieren zonder gevaar voor de mens vrij rond kunnen zwemmen?

2009-07/walvissengreenpeace.jpg

(overigens paste de tekening niet helemaal onder de scanner, vandaar het wegvallen van de 'w')

Het verhaal van Sabine

Woensdag 08 Juli 2009 at 07:21 am

Veel mensen begrijpen het niet. Zelfs de verkoopster vond het nodig er een opmerking over te maken. "Zo'n boek zou ik nooit kopen!"
Nou madame, inmiddels heb ik er drie.

Ik begrijp zelf ook wel dat het luguber is en dat menigeen er niet over wil lezen. Over het beest van België. De psychopaat. De ranzige stinkerd die menig leven verwoestte. Marc Dutroux.

Het begon met het boek 'De Neus'. Over de Nederlandse militair Harry Jongen die door te ruiken aan een stok die hij in de grond steekt weet of er lijken zijn begraven. Hij hielp met het opsporen van massagraven, de babylijkjes in Epe en, hij hielp met het zoeken naar An en Eefje. En vond ze.

Het volgende boek dat ik kocht heette 'Witte Stippen'. Een boek van journaliste Anne de Graaf die de ontvoeringszaken op de voet volgde en er over schreef in Het Nieuwsblad. Ze reconstrueerde de gebeurtenissen. Maar omdat zij niet persoonlijk betrokken was, kwam ik niet ver in het boek. Nee, dan het volgende boek dat ik kocht: 'Ik was twaalf en ik fietste naar school'.

Op de voorzijde een foto van Sabine Dardenne, die op 12-jarige leeftijd werd ontvoerd en het er levend vanaf bracht. 80 Dagen zat ze opgesloten in een ruimte van 99 bij 334 cm. Het beest behandelde haar als een beest, ze doorstond de ene gruwelijkheid na de andere en hoewel ze, gelukkig, in dit boek niet ingaat op de vunzige details, schept ze een goed beeld van haar ervaring die haar voor het leven tekende. Het boek is een verschrikking, maar Sabine vertelt met veel kracht en duidelijkheid. Ze kwam levend uit haar hol gekropen toen ze zeurde om een vriendinnetje. Ze werd gek van de eenzame opsluiting. Tijdens de ontvoering van een meisje dat als vriendinnetje was bedoeld maakt Dutroux een fout en zette justitie op het spoor van Sabine.

Het boek is een pageturner, maar hopt van verleden tijd naar tegenwoordige tijd. Niet bijzonder goed geschreven dus, al werd het wel een bestseller. Het schetst een traumatisch beeld van wat een slachtoffer van Dutroux meemaakte. Het klopt dat je dat moet durven te lezen. Het ís namelijk verschrikkelijk naar, maar de enige manier om er achter te komen wat die meisjes hebben meegemaakt. Of je dat wilt weten? Ik kennelijk wel. Net zoals ik geïnteresseerd ben in het monster Hitler, ben ik geïnteresseerd in de manipulerende leugenaar en psychopaat Dutroux. Om te zien waar ze toe in staat zijn, hoe hun slachtoffers de gevaren ondergaan.

Sabine pakte zo goed en kwaad als het kon haar leven weer op. Verscheen acht jaar later als getuige en kreeg Dutroux achter tralies, waar hij nu levenslang zit en hopelijk niet weer vervroegd vrijkomt. Want één ding is zonder die boeken te lezen wel duidelijk: dit is iemand die nooit, maar dan ook nooit meer voet mag zetten in onze maatschappij.

Pauzewandelweer

Zondag 05 Juli 2009 at 07:00 am

De pauze vullen mijn collega's en ik altijd op met een wandeling van ongeveer een half uur. Een fijne werkonderbreking kan ik je vertellen, zo struinend langs de snelweg en het water. We wandelen steevast langs het weitje met schapen, pony, kippen, kalkoenen en konijnen (waarschuwen de eigenaar ook als er iets aan de hand is met de beesten), trotseren de wind die machtig loeit als we onder de snelwegen doorlopen en genieten van het kabbelende water als we over de kade lopen.

Vanwege de lichaamsbeweging (je zit per slot van rekening toch acht uur op je kont) en het leegmaken van het hoofd willen we koste wat het kost een ommetje maken. Oké, behalve als het heftig regent dan, want natgeregend achter je bureau plaatsnemen is ook niet je-van-het. Maar wat te denken van hitte? Lijkt een uitgelezen kans om van het weer te genieten, binnen in de airco heb je namelijk geen idee van de buitentemperatuur. Maar dat laatste is ook een handicap, want soms is de hitte too much en kan je maar beter achter je bureau blijven zitten. Alleen heb je daar dan geen idee van.

Zoals afgelopen donderdag. De hitte was drukkend, het was benauwd, maar wij besloten ons er niets van aan te trekken en liepen ons gewoonlijke rondje. Maar eenmaal terug achter mijn computer lukte het me niet om af te koelen ondanks de airco, die het natuurlijk op zo'n moment laat afweten. Ik werd witter en witter, bleker en bleker. Toen de collega's allemaal de ruimte verlieten voor een presentatie (die overigens in een snikhete ruimte plaatsvond) bedankte ik en bleef bleek achter. Maar de afwezigheid van de anderen gaf mij de nodige zuurstof en ik knapte langzaam wat op. Zodat ik na verloop van tijd mijn gezicht kon laten zien op de barbecue, waar een collega opmerkte dat ze bang was dat ik van mijn stokje zou gaan.

Ik ook, maar ik hield het vol. Al is schaduw me opeens heilig sinds donderdag. Maar bij de anderen ook. En zo kwam het dat op vrijdag een gejuich van de afdeling opsteeg toen de eerste regendruppels vielen. Ik was dan wel degene die bijna van haar stokje was gegaan, de anderen zweetten zich een slag in de rondte en waren net als ik maar wat blij met wat koelte. We kijken dan ook met z'n allen uit naar volgende week. 19 Graden? Dat bestempelen wij als perfect pauzewandelweer!

Eeuwig Weekend bestaat 1 jaar!

Woensdag 01 Juli 2009 at 08:30 am

Eeuwig Weekend viert vandaag feest. Ze bestaat namelijk een jaar! En dat wordt gevierd met een overzicht van het beste van 1 juli 2008 t/m 1 juli 2009: klik!

2009-07/header.jpg

Aukje elders

» Vernieuwende U2 blijft zichzelf

Het is precies 40 jaar geleden dat Neil Armstrong voet zette op de maan. Een gebeurtenis van formaat, waar de band U2 bij stilstaat door voorafgaand aan hun concert ‘Space Oddity’ van David Bowie te draaien. De muziek wordt begeleid door grote rookpluimen die zich vanaf het podium een weg naar boven banen.

David Bowie zal nog een keer te horen zijn tijdens de set die U2 met hun 360º tour ten gehore brengt: het intro van ‘I’ll go crazy’ is een stukje uit het nummer ‘Let’s dance’. En zo verweeft de band meerdere eerbetonen en boodschappen in hun ruim twee uur durend concert. Michael Jackson wordt herdacht aan het eind van ‘Angel of Harlem’, dat ooit geschreven is voor Billie Holiday. Astronaut Frank de Winne houdt borden met de woorden ‘The future needs a big kiss’ in de lucht. Ze eren de Birmaanse politica en nobelprijswinnares Aung San Suu Kyi door het publiek op te roepen haar masker te dragen tijdens ‘Walk on’, dat speciaal voor haar is geschreven. En het nummer ‘One’ wordt ingeluid met een hilarische videoboodschap van Aartsbisschop Tutu.

Lees verder op Cultuurpodiumonline.nl.

  |
» 'Maakt internet gelukkig?'

Hoe zou het zijn om een maand lang offline te zijn? Hoe zou het zijn om je aandacht niet af te laten leiden door binnenkomende berichten en de (dwangmatige) behoefte om te surfen?
Ik moet zeggen dat ik de momenten waarop internet eruit ligt vervloek. Maar het is wel een mooie gelegenheid om de computer verplicht links te laten liggen en andere dingen te doen. Zoals lezen. Dat is wat internetadviseur Jim Stolze deed toen hij de uitdaging met zichzelf aanging: in de maand dat hij offline ging las hij de helft van zijn boekenkast. En schreef er zelf ook één.

Lees verder op about:blank.

  |