Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

Копилка знаний… (Magische gegevens…): Ткани для батика могут быть прак­тически любого состава — хлопча­тобума жные, шелковые, шерстяные, сме…
Товары и услуги… (Magische gegevens…): Книга «Самоучитель по русскому языку» поможет в ликвидации пробелов в знании русского языка. Сформиру…
Самоделкин… (Magische gegevens…): Before collecting any plants, including plantain, should be well-acquainted with the description of e…
Kladovik (Magische gegevens…): It is believed that the treasures found in distant exotic Caribbean and Latin America. However, many …
Путешествие по Ка… (Magische gegevens…): Лечение золотым усом артрита kartravel.ru/lechenie-zolo tym-uso.. Большая и полезная статья.…
remote_medical (WK): Hello! clia2online.com/ , , remote2medical.com/ , ,

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

De stoelen die bij het vuilnis waren gezet

Zondag 28 Juni 2009 at 07:26 am

Weken voor het kastje tweemaal bij het vuilnis werd gezet, dumpten we twee stoelen aan de kant van de weg. Van plastic, in de kleuren rood en zwart, vies geworden van hun jarenlange verblijf op zolder. Het was niet eens zozeer dat ze het niet verdienden om herbruikt te worden, maar er was simpelweg geen plek voor ze. Dus besloten we ze te verplaatsen naar de stoep.

We hadden niet eens opgemerkt dat ze mee waren genomen door een passant. We stonden er ook niet bij stil, weg was weg. Maar met het mooie weer vertoeven veel buren op het balkon of in de tuin en gunnen ons daarmee een blik op hun meubilair. En wat ontdekten we tot onze grote verbazing toen we gister vanaf ons balkon naar beneden keken?
Juist, onze stoelen in de tuin van de onderbuurman.

Hij had er kennelijk geen problemen mee dat ze misschien wel eens van zijn buren waren geweest, en dat die buren ze wel eens konden zien staan. Maar waarom zou hij ook? Híj had nu een mooi setje, zo in zijn tuin.

Wij glimlachten nog maar eens om het tafereel. De spullen die wij buitenzetten lijken altijd wel een bestemming te vinden, ver van huis of juist heel dichtbij.

Berusting

Donderdag 25 Juni 2009 at 07:21 am

Die ochtend parkeerde ik mijn fiets in de opvallend lege fietsenstalling. Het was duidelijk dat er veel collega's op vakantie waren. 
Het was een gewone werkdag waarop ik een langlopende klus afrondde en klanten te woord stond. Aan het eind van de dag wenste ik mijn collega's goedenavond en slofte met muziek van Rebekka Bakken op mijn hoofd naar de fietsenstalling. Ik haalde het kettingslot eraf, stak de sleutel in het Axa-slot en trok aan het stuur om mijn fiets uit het rek te halen.

Geen beweging.

Toen ik eens goed naar mijn voorwiel keek zag ik een onbekende kabel. Vastgeklonken aan de fiets die tegenover de mijne stond. Onnadenkend door de stang van het fietsenrek gestoken en mijn wiel meegenomen.

Ik keek er naar en haalde mijn schouders op. Negen jaar lang had ik mijn fiets geparkeerd in het steevast overvolle fietsenrek op het Leidseplein. Collega's klaagden over gestolen fietsen en sloten die per ongeluk door hun handremkabel waren gestoken. Nooit was mij zoiets overkomen. En nu, op een rustige dag waar volop plek was, had iemand mijn fiets vastgeketend.

Het moest er simpelweg een keer van komen.

Ik belde nog wel even naar mijn fietsgrage collega boven, of het misschien de zijne was. Helaas. De conciërge mocht alleen in noodgevallen een omroepbericht plaatsen en zo kwam het dat ik mij lopend richting metro bevond. Ik haalde mijn schouders op en berustte in mijn lot.

Die berusting verdween even toen ik overstapte op de tram. In de tram was het heet en werd ik misselijk van het achteruit rijden. Met zulk een mooi weer hoorde ik niet in de tram, maar op de fiets! Had ik niet meer kunnen doen om de eigenaar van de fiets te achterhalen?

Nee. Hier had ik gewoon geen controle over. Hier kon ik niets aan doen. Ik kon alleen maar naar huis gaan, morgenochtend weer de tram en metro pakken en duimen dat de eigenaar zijn fiets van slot had gehaald. En daarmee de mijne ook.

(Maar als die rotzak inmiddels mijn fiets niet van zijn slot heeft gehaald dan zijn mijn rapen gaar!)

Nee, geen iPhone

Dinsdag 23 Juni 2009 at 07:16 am

Bijna iedereen die ik ken is inmiddels verslingerd aan de iPhone, en kan niet anders zeggen: ik ook. Maar aan die verslingerdheid hangt een prijskaartje en dát heb ik er niet voor over. Dus verlengde ik mijn spotgoedkope abonnement en bestelde gratis een spiksplinternieuwe telefoon van Sony Ericsson: de W995. Na mijn bestelling kwam opeens de nieuwe iPhone uit en werd die oude wel erg goedkoop in de losse verkoop, maar ik liet het maar zo. Over twee jaar weer een kans.

W995

Maar toen ik zaterdag mijn nieuwe mobiel ontving, zat ik toch wat beteuterd te kijken naar het apparaat. Ik was inmiddels ook al zo gewend aan de iPhone omdat lief er eentje bezit, dat ik toch het gevoel had een miskoop gedaan te hebben. Desondanks begon ik maar met het verdiepen in het apparaat, dat ik vooral gekocht had vanwege de 8.1 megapixels camera. Kan de iPhone niet tegenop!
Toen ik merkte dat het scherm meedraait als ik de telefoon draait, was ik al iets blijer. Kan de iPhone namelijk ook. Bovendien heb ik G3 en als klap op de vuurpijl las ik dat ik films kan downloaden om op mijn mobiel te kijken. Even was ik bang dat ik dat niet zou kunnen omdat een Sony Ericsson niet aangesloten kan worden op een Mac. Maar gelukkig liegt de handleiding ook wel eens (of vermelden ze het gewoon niet) en kan ik gelukkig net als elke Windows-gebruiker films op mijn mobiel zetten. Per maand wordt een aantal films aangeboden en inmiddels heb ik de eerste al achter de kiezen: House of Sand and Fog. Een film kijken op een klein schermpje is niet ideaal, maar zeker niet vervelend.

Dus na een dag kon ik toch zeggen dat ik blij ben met mijn nieuwe aanwinst. Maar na afloop van dit contract wil ik toch echt wel een iPhone!

Fijne winkels

Zondag 21 Juni 2009 at 07:22 am

Toen ik gisterochtend mijn rondje buurt deed, merkte ik dat ik sommige winkels fijner vond om te bezoeken dan anderen. Dat had niet met de producten te maken, maar des te meer met het personeel. Daarom hierbij een (kort) rijtje fijne winkels:

1. De Tuinen
Sinds De Tuinen mijn favoriete thee van Heath & Heather niet meer verkoopt, kom ik er iets minder vaak, maar een aardige voorraad aan natuurproducten hebben zij wel, waardoor het toch de moeite waard blijft om langs te gaan. De Tuinen heeft een perfecte service: ze staan altijd voor je klaar maar dringen zich niet aan je op. Waardoor je even mag dralen en op je gemak rond kan kijken, en wanneer je het echt niet weet staat er binnen no time een medewerker bij je die je met alle liefde van de wereld verder helpt. Ideaal!

2. Simon Lévelt
Simon Lévelt is een goedlopende en populaire koffie- en theewinkel. Ik kom daar voor de thee van hun eigen merk, en ook zij blinken uit in service. Hun winkel is klein, dus ze staan niet direct naast je als je even op je gemak rondkijkt. Ook zij steken op een oprechte manier tijd in je als je het even niet weet en bovendien hebben ze veel verstand van zaken. Een prettige manier van zaken doen dus.

Gek genoeg lukt het me niet andere winkels te bedenken met zulk een fijne en goede klantvriendelijkheid. Maar misschien u wel?

Overmoed

Vrijdag 19 Juni 2009 at 07:23 am

Mijn nieuwe functie beoefen ik nog niet zo lang, en tóch voerde ik gister te relaxt mijn werkzaamheden al uit. Er ging iets fout, buiten mijn schuld om, er ging nog iets fout, weer buiten mijn schuld om, er ging nog iets fout, mijn schuld, er ging nog iets fout, mijn schuld.

Die laatste twee foutjes heeft waarschijnlijk niemand opgemerkt. Iets met de feestelijke aankleding die door mijn toedoen iets minder feestelijk was dan vorige keer. Die eerste twee foutjes troffen de groep mensen die ik begeleidde. Gelukkig was er een oplossing voorhanden en kon ik alles stante pede in goede banen leiden.

Na het evenement noteerde ik een waslijst aan dingetjes waar ik een volgende keer rekening mee moet houden. Zodat ik mezelf scherp kan houden en niet te snel denk dat ik er al ben. Was overmoed niet zelden goed?

De krul van Wagamama

Woensdag 17 Juni 2009 at 07:02 am

Voor we naar een concert in Paradiso gaan, eten we in het naastgelegen Wagamama. Aan de lange tafels is het een drukte van belang, iets dat ik niet verwacht op maandagavond. We worden tussen vreemden gezet, dat is het principe van Wagamama, al hadden ze ons vorige keer een rustiger plekje toebedeeld.

Onze bestelling arriveert snel. Op de papieren placemats staat het nummer van onze bestelling, zodat ze niet hoeven te vragen voor wie welk bord is. Na een paar minuten smikkelen en smullen loopt de serveerster langs en vraagt of het smaakt. Met volle mond knikken we 'ja' en zeggen we 'heerlijk'. Waarop zij op mijn placemat een krul zet.

Het stelletje naast ons krijgt hun eten iets later dan wij, en wordt dan ook gevraagd of het smaakt. Ze antwoorden positief en hop, ook zij nemen, verbaasd, een krul in ontvangst. "Tja, als het niet smaakt," zeg ik, "krijg je ook geen krul."

Filmpjus (18)

Zondag 14 Juni 2009 at 07:18 am

1. Star Trek (2009)
Met stip op 1, Star Trek. Wanneer je fans niet teleurstelt, betekent het dat er een goed product is afgeleverd. En dat is hier het geval. Bovendien heb ik een zwak voor verhaallijnen uit de serie die in de film verwerkt zijn, zoals de terugkeer van Leonard Nimoy die Spock in de eerste serie speelde en de ontwikkeling van de legendarische Captain Kirk die we op jonge leeftijd leren kennen als een drinkgrage vechtersbaas.

Star Trek

2. The Reader (2009)
Een niet al te fijne film die veel emoties losmaakt. Die emoties zijn niet altijd positief: vijf minuten na het begin zat ik al met een gevoel van walging in de bioscoopstoel. De hoofdpersoon, gespeeld door Kate Winslet, is on(be)grijpbaar en dat irriteerde me mateloos. Een beklemmende en indringende film die moeilijk laat beklijven.

2009-06/readermsg-24266-380x252.jpg

3. La Crème (2007)
Zeer vermakelijke film over een verkoper die naarstig op zoek is naar een baantje en op een dag een onbekend potje crème in zijn badkamer vindt. Hij smeert wat crème op zijn gezicht en opeens iedereen ziet hem aan voor een beroemdheid. Welke beroemdheid dat is vullen ze zelf in, maar hij krijgt behoorlijk wat gedaan van mensen en dat is wel eens prettig voor een arme sloeber. Hoe vaker hij smeert, hoe meer crème hij nodig heeft om hetzelfde effect te bewerkstelligen en dat brengt hem in vervelende situaties. Prachtige parodie op onze eigen jachtige verlangens naar meer.

2009-06/creme-380x203.jpg

4. A film with me in it (2009)
Toeval bestaat niet. Of toch wel? Een man probeert bij zijn huisbaas een opknapbeurt voor zijn huis los te peuteren, maar de huisbaas (Keith Allen, vader van Lily) wil alleen maar geld zien. Uiteindelijk stort het huis geleidelijk aan in en neemt bezoekers per ongeluk mee in de puinhoop. Levend brengen ze het er niet vanaf, behalve de huurder en zijn vriend, die moeten kiezen voor eerlijkheid of verhulling. Hilarische film die in september 2009 in de Nederlandse bioscoop is te zien. 

A film with me in it

5. S.Darko (2009)
De film Donnie Darko was immens populair, S.Darko is een spin-off. Overigens zonder toestemming van de makers van Donnie Darko, die behoorlijk pissig waren over het resultaat. Want heel goed is het niet. Maar als de echte Darko-fans het geduld hadden om even rustig te kijken, hadden ze misschien de moed gehad om toe te geven dat het resultaat niet zo erg is als ze hadden verwacht. Het is namelijk best een leuke film, die gaat over het zusje van Donnie, Samantha, overigens door hetzelfde meisje gespeeld als in Donnie Darko. Ze is inmiddels 18 en aan het reizen geslagen. Ze heeft de raarste visioenen, zeker 's nachts, die in het teken staan van tijdreizen. Vaagheid ten top, net als bij Donnie, maar intrigerend op een bizarre manier.

S.Darko

6. Eagle Eye (2008)
Twee onbekenden van elkaar krijgen een bedreigend telefoontje van een mysterieuze persoon en leggen samen een lange reis af naar de persoon achter de stem. Stukje bij beetje ontvouwt zich het mysterie terwijl ze met behulp van de onbekende stem de politie te snel af zijn. Bedoeling is dat zij de stem gaan helpen, hoe en waarom weten ze niet. Wat er gebeurt als ze afhaken is echter duidelijk: dan komen niet alleen zijzelf, maar ook hun familie om het leven. Dus zetten ze door en ontdekken uiteindelijk wat voor verschrikking op hun staat te wachten. Wederom een spectaculaire uitwerking van de maatschappij waarin we leven.

7. Little Dorrit (2008)
Een BBC-serie, een kostuumdrama nog wel, die op de zevende plek eindigt? Het gebeurt niet vaak, maar het lukt Little Dorrit niet om hoger te scoren. Het is een verhaal van Charles Dickens en kennelijk spreken zijn verhalen mij niet aan. Alhoewel, het verhaal wel, maar de personages niet. Ze zijn te opvallend, te uiteenlopend, te cirque-du-freak-achtig. De twee hoofdpersonen, Amy Dorrit en Arthur Clennam zijn één van de weinige normale mensen in het verhaal en dé reden waarom ik de serie heb uitgezeten. De rest, zeker de enge moordenaar Rigaud en de vieze geluiden makende Mr. Pancks konden me gestolen worden. Desalniettemin een goed verhaal, over de familie van Arthur die inzake Amy een groot geheim met zich meedraagt. Niemand weet ervan, behalve de moeder van Arthur en haar bediende (ook al zo'n engerd).

Little Dorrit

8. Truffe (2008)
Science-fiction film van korte duur (75 minuten) die in zwart/wit is gedraaid. Door het broeikaseffect schieten in Montrael truffels als paddestoelen uit de grond. Truffels worden duur betaald en al snel is de wijk bevolkt met goudzoekers. Eén fabriek is uit op de monopoliepositie, rekruteert de goudzoekers en al snel zijn truffels een zeldzaam goedje en mag je blij zijn er nog een paar te vinden. Eén goudzoeker is onafhankelijk gebleven, en om hem draait het verhaal. Weer een bizarre uitwerking van onze huidige maatschappij? Reken maar! 

9. 100 Feet (2008)
Een film met onze eigen Famke Janssen, die haar man, een politieagent, uit zelfverdediging vermoordde. Niemand gelooft haar en ze wordt in het gevang gegooid. Na een aantal jaar mag ze het restant van de straf thuis uitzitten, waar ze 100 feet bewegingsruimte heeft door een enkelband met sensor. Haar overleden man neemt echter wraak en doet dat op hardhandige wijze. Zijn voormalige politiepartner, Shanks, houdt haar in de gaten en treft haar aan met diverse blauwe plekken en bloedingen. Omdat hij haar niet gelooft verzint ze smoesjes, tot er iemand in huis wordt vermoord. Geen onaardige film met een aardig concept, maar Famke kan de film met haar acteerprestatie niet dragen.

10. The Day the Earth Stood Still (2008)
Het apocalyptische aspect is prachtig, maar waarom kiezen de Amerikanen er keer op keer voor om een jongetje (of meisje) mee te laten spelen? Het is zó irritant! Al dat moralistische gedoe, weg ermee! Dit keer is het een jongetje van 11 (het zoontje van Will Smith) dat zijn ouders verloor en bij zijn stiefmoeder (Jennifer Connelly) woont. Op een kwade dag willen aliens de aarde overnemen omdat de mens zijn planeet vernietigt (ah, weer die uitwerking van onze maatschappij). "Maar in het heetst van de strijd gaan we vechten voor onze planeet," probeert Jennifer nog tegen alien Keanu Reeves die in het bezit is van een geweten. Maar of het helpt?

11. Hors de Prix (2006)
Audrey 'Amelie' Tautou speelt in Hors de Prix een mooi meisje dat date met rijke mannen en van hun geld en cadeaus leeft. Tot ze een man tegenkomt die werkelijk in haar is geïnteresseerd, en zij in hem. Maar hij is arm en zij verkiest geld boven hem, ook omdat ze niet wil toegeven verliefd te zijn. Uiteindelijk belandt hij in dezelfde business door het vriendje te worden van een rijke vrouw. Met z'n allen zitten ze in hetzelfde dure hotel te 'genieten' van luxe parties en gemaakte liefde. Tot hun echte liefde niet meer te ontkennen is. Hors de Prix is een vermakelijke komedie die niet boven een gemiddeld niveau weet uit te stijgen.

12. The clone returns home (2009)
Films uit Azië zijn een stuk trager dan films van andere continenten, maar 'Kurôn wa kokyô o mezasu' slaat echt alles. De stroperige beelden vertellen het verhaal van een ruimtevaarder die zichzelf laat klonen voor het geval hij de dood vindt. Het laat zich raden, hij vindt de dood en zijn kloon wordt geactiveerd. Helemaal goed gaat dit niet, het prototype blijft hangen in het verleden toen de ruimtevaarder nog een tweelingbroer had. Deze is verdronken en de kloon geeft zichzelf de schuld. Als hij uit het laboratorium verdwijnt om zijn overleden broer te zoeken, staat een tweede kloon op die wél helemaal zichzelf is. Ontknopingen zijn op voorhand zichtbaar en zien er te gekunsteld uit. Aziaten kunnen mooie films maken, maar hier slaan ze de plank mis.

Bedrogen

Donderdag 11 Juni 2009 at 07:22 am

Over dromen gesproken... Toen ik veertien dagen oud was, moesten beide voetjes gespalkt worden omdat ik met een klompvoetje ter wereld kwam. Daarna kreeg ik gips om één voetje en dat gipsen omhulsel staat nog steeds bij mijn ouders in de kast.

Mijn moeder en ik brengen dat onderwerp wel eens ter sprake, en ik vertel dan dat ik nog weet hoe verschrikkelijk ik het vond en hoe hard ik heb gehuild. Dat herinnert zij zich ook. Toen we het er gister weer over hadden, vertelde ik dat ik in mijn beleving alleen maar witte jassen om me heen zag staan, ik op mijn rug in een koude bak lag en mijn moeder nergens te bekennen was. En ik huilde dikke krokodillentranen.

"Dat klopt niet helemaal wat je daar zegt," zei m'n moeder. "Ik was er altijd bij, en er was maar één dokter en misschien nog één andere witte jas, maar zeker niet meer. En je zat rechtop met je voetjes in een wasbak."

Na 35 jaar werd mijn traumatische herinnering van tafel geveegd. Goed, traumatisch was het nog wel, maar zeker niet zo erg als ik mij al jarenlang had voorgesteld. Wat ik mij herinner, is waarschijnlijk niet de ervaring, maar de nachtmerrie die daar op volgde. En kennelijk heeft die nachtmerrie zoveel indruk gemaakt, dat ik altijd heb geloofd dat het op die manier is gegaan.

Bedrogen door een nachtmerrie. Die de herinnering verdrong.

De ontmoeting met...

Dinsdag 09 Juni 2009 at 09:06 am

Even dacht ik dat ik hier een fan-tas-tisch stukje te kunnen schrijven. Over mijn ontmoeting met Roger Federer. Ik had iets gewonnen en ging samen met hem en mijn lief in een sportzaal een tennisbal overgooien. Man, ik was in de wolken! En ik dacht nog, hier kan ik straks mooi over schrijven op mijn website. Roger was aardig en lief, en ons samenzijn duurde en duurde, tot we tot mijn ontzettend grote spijt gestoord werden door een horde sporters die van de zaal gebruik gingen wilden maken en wij moesten verkassen. Einde meeting. Einde samenzijn. En terwijl ik mijn jas pakte, dacht ik nog, zou Roger me bij het afscheid misschien drie zoenen op de wang geven?

De wekker, oh de irritant piepende wekker voorkwam de uitkomst. En wat een tegenvaller dat ik nu niet kon vertellen dat ik Roger, dé man die geschiedenis schreef afgelopen zondag, had ontmoet.

Roger had een droomfinale, ik had een mooie droom.

Als een zonnetje

Zondag 07 Juni 2009 at 07:18 am

LeopardSinds de aankondiging van Leopard (MacOsX 10.5) keek ik er naar uit om deze versie op mijn iMac te installeren. Maar ik wilde niet aan een illegale versie en geld had ik niet. Terwijl iedereen om me heen nieuwe Macs kocht met Leopard en hoorde hoe fijn het nieuwe besturingssysteem was, bleef het knagen.

Tot er opeens een andere oplossing voorhanden was. Een kennis had een macbook gekocht en daar zaten installatiecd's voor Leopard bij. 'Ha!', dacht zij. 'Ha!', dacht ik. En dus stopte ik de cd in mijn iMac en wachtte in spanning af.

Er kwam al snel een foutmelding. Dat het niet mogelijk was Leopard te installeren. Ik wiste mijn harde schijf, misschien hielp dat. Probeerde het opnieuw en... kreeg dezelfde foutmelding. Lief googlede, aangezien ik dat niet meer kon, en zo kwam ik erachter dat installatiecd's voor bijv. een macbook niet gebruikt kunnen worden op een iMac. Slim. Logisch.

Aangezien ik geen trek had om terug te gaan naar Tiger, pakte ik de fiets en gaf mijn vakantiegeld uit aan een installatiecd die ik wél kon gebruiken op mijn computer. Terwijl ik een boek las, deed de installatiecd zijn werk. En zo kwam het dat ik maanden na de komst van Leopard eindelijk zelf kon genieten van de geliktheid, de gebruiksvriendelijkheid en, vooral, de snelheid. Als een kind zo blij was ik met een computer die weer loopt als een zonnetje. Of moet ik zeggen, als een luipaard?

Pfieuw!

Donderdag 04 Juni 2009 at 07:03 am
Roger Federer Gaël Monfils

Federer of Monfils?

Dinsdag 02 Juni 2009 at 08:05 am

Het onverwachte gebeurde in het Pinksterweekend: Nadal werd naar huis geslagen door een Zweed die ik niet kende. Dat opende deuren voor Federer, die Roland Garros nog nooit heeft gewonnen en bovendien op jacht is naar evenaarding van het record van Pete Sampras, namelijk het winnen van 14 grand slam titels. Federer heeft er op dit moment 13.

En wat doet Federer, de dag nadat Nadal uit het toernooi is geslagen? Zelf op het punt van verliezen staan. Na twee sets winst van zijn tegenstander zette ik de tv uit. Maar wat bleek toen ik terug kwam van het douchen? Federer had de derde set gewonnen. De vierde set won hij zelfs met 6-0 en toen werd het wel erg spannend.

Federer is niet meer de klassespeler van vroeger. Toen sloeg hij iedereen met gemak van de baan, nu moet hij daar hard voor werken. Dat deed hij, en won. En was daar die open deur weer naar winst in de finale...

De partij daarna tussen mijn andere favorieten Andy Roddick en Gaël Monfils verliep teleurstellend. Gaël was dé man van de wedstrijd die zich niets aantrok van tennissen in het schemer, Andy's spel liep niet en ergerde zich mateloos aan de donkere lucht. Hij werd dan ook flink de pan ingehakt en dat belooft niet veel goeds voor morgen, wanneer Federer het tegen de Franse publiekslieveling Monfils op moet nemen.

Dus, hierbij een polletje. Wie denkt u dat er wint morgen? Monfils of Federer? Tenzij Federer beter gaat spelen, zet ik in op Monfils.

Aukje elders

» Lisa Ekdahl tracht zomerse sfeer in kil Paradiso te scheppen

“I’ll be around” zingt de Zweedse zangeres Lisa Ekdahl wanneer ze voor het eerst in Amsterdam op het podium staat. Wat zouden we die tekst graag letterlijk nemen, want de zangeres gaat al sinds 1971 mee, bracht in 1994 haar eerste album uit, maar is in Nederland relatief onbekend. En dat terwijl het aantal cd’s dat ze op haar naam heeft staan niet meer op twee handen te tellen is en ze in Zweden en Frankrijk een sterrenstatus bereikte.

Haar concert in Paradiso is dan ook niet uitverkocht, maar het publiek laat merken zeer toegewijd te zijn aan haar en haar muziek. Net voor de pauze drukt iemand haar een knuffel in de hand, blij als hij is dat ze eindelijk hier optreedt. En voor de kenners is het ook wel even lekker dat Nederland haar nog niet heeft ontdekt. Het geeft ze de kans zonder al te veel moeite een rustige zitplek vooraan uit te zoeken en ze is makkelijk benaderbaar. Bittere noodzaak was het wel om er een zitconcert van te maken. Op deze manier wordt het publiek verdeeld over de grote zaal, al verraadt de echo een grote leegte; de balkons zijn dan ook gesloten wegens de geringe belangstelling.

Lees verder op CultuurpodiumOnline.nl.

  |
» Doubt: Wanneer onzekerheid de enige zekerheid is

Het is een jaar geleden dat President Kennedy werd vermoord. In The Bronx, New York, volgen we enkele kinderen die naar een nonnenschool gaan. Ze krijgen onderricht en leren de bossa nova dansen. Slechts enkelingen mogen als misdienaar aantreden tijdens de zondagse dienst die wordt geleid door de populaire parochiepriester Father Flynn (Philip Seymour Hoffman).

Sekreet versus menselijk
Aan het hoofd van de nonnenschool staat de gevreesde zuster Aloysius (Meryl Streep). Ze hanteert een strak regime waar somberheid de boventoon voert. Wie als leerling van de gestelde regels afwijkt, kan rekenen op een flinke straf.
De nonnen zelf leven in stilte en afzondering. Wanneer ze gezamenlijk eten, wordt er alleen op verzoek van zuster Aloysius gesproken. Mannen hadden in die tijd meer vrijheden, en wanneer Father Flynn en de zijnen bijeen komen om samen te dineren, praten en lachen zij er lustig op los onder het genot van de nodige drank. Het schetst meteen de scheve verhouding tussen zuster Aloysius en Father Flynn. De eerste gedraagt zich als een sekreet om op die manier de leerlingen in toom te houden, de tweede probeert dat met menselijkheid en warmte, hetgeen een kloof tussen hen oproept.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Rijkelijk gevuld debuut van Willemijn 'Louterlog' Dicke

Vorig jaar november publiceerde Michel van Eeten van Bijzinnen.com, universitair hoofddocent en wetenschapper aan de TU Delft, zijn boek ‘Tegennatuur’. Afgelopen april volgde zijn collega Willemijn Dicke, tevens universitair hoofddocent aan diezelfde universiteit, hem op. Net als Michel van Eeten houdt ook zij haar verhaal dicht bij huis door te schrijven over, juist, een universitair hoofddocente.

Het betreft politicologe Mea, een vrouw van middelbare leeftijd die geplaagd wordt door opvliegers, een zeurende moeder en het slechte contact met haar dochter. Daarnaast kampt ze met overgewicht dat ze met correctieondergoed en dure kleding probeert te verbergen. Wanneer we met Mea kennismaken, bevindt ze zich op een congres, waar mannen en drank haar meer aanlokken dan de saaie presentaties. Haar reputatie als liefhebber van ‘congresseks’ snelt haar vooruit en brengt de knappe en jongere Mark op haar pad, die zich erg interesseert voor de ongeremde kant van Mea.

Lees verder op about:blank.

  |
» De waan en waarde van de tijd

Mindfulness en meditatie zijn steeds meer in opkomst. Het zijn allang geen zweverige begrippen meer en ook mensen zonder geitenwollensokken beoefenen dit principe. In onze snelle maatschappij hebben we een groeiende behoefte aan rust. Onthaasten, leven in het nu, je aandacht houden bij de dingen die je doet. We hebben het zó nodig.

Volkskrantlogster Mirjam van Zweeden (1962), in het dagelijks leven o.a. loopbaancoach, begeleidt mensen in hun werk- en privéleven bij het vinden van hun eigen spoor in de tijd. Ze goot haar ervaringen in een boek: ‘De waan en waarde van de tijd’ waarin ze haar zeven wensen etaleert. Dat varieert van ‘Alles op z’n tijd doen’ tot ‘In actie komen als de tijd rijp is’ en ‘De magie van de tijd beleven’. Zeven verschillende invalshoeken die de lezer een spiegel voorhouden.

Lees verder op about:blank.

  |