Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

Копилка знаний… (Magische gegevens…): Ткани для батика могут быть прак­тически любого состава — хлопча­тобума жные, шелковые, шерстяные, сме…
Товары и услуги… (Magische gegevens…): Книга «Самоучитель по русскому языку» поможет в ликвидации пробелов в знании русского языка. Сформиру…
Самоделкин… (Magische gegevens…): Before collecting any plants, including plantain, should be well-acquainted with the description of e…
Kladovik (Magische gegevens…): It is believed that the treasures found in distant exotic Caribbean and Latin America. However, many …
Путешествие по Ка… (Magische gegevens…): Лечение золотым усом артрита kartravel.ru/lechenie-zolo tym-uso.. Большая и полезная статья.…
remote_medical (WK): Hello! clia2online.com/ , , remote2medical.com/ , ,

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

De wereld in miniatuur

Zondag 31 Mei 2009 at 07:32 am

Met het miniatuurvliegtuig naar New York:

Miniatuur vliegtuig

Dan wandelen naar de miniatuurwereld van Ground Zero:

Ground Zero

En een zonnetje pakken in miniatuurpretpark Coney Island:

Coney Island

Via Tiltshiftmaker.com.

Verhalen van vroeger

Donderdag 28 Mei 2009 at 07:08 am

Vroeger vond ik het nogal geinig om achter de typemachine van mijn zus te zitten en hele verhalen te typen. Ik moet een jaar of twaalf, dertien, veertien zijn geweest. Dat ging dan zo:

'Volgende week zou er een dansavond zijn. Erica Meyer was gek op dansavonden. Deze keer moest je uitgenodigd worden door een jongen. "Dirk Menninga heeft me gevraagd," vertelde Erica's vriendin Femke. "Nee!" zei Erica vol afschuw. "Erg hè? Ik heb natuurlijk nee gezegd, met die engerd naar het feest? Nooit!" riep Femke.
Theri Koolman, het stuk van school, althans voor de jongens, kwam op hen toelopen. De meisjes mochten haar niet zo, vonden haar verwaand.
"Hallo, Andy Prins heeft me gevraagd voor de dansavond. Moet je je 'es voorstellen! Andy Prins, hét stuk. Hij is al zestien!" zwijmelde Theri. Erica kon het niet laten en vroeg: "En, heb je 'ja' gezegd?" Theri keek haar aan alsof ze gek was. "Tuurlijk!" Ze bracht haar hand naar haar lange zwarte krullen en duwde ze met een charmante beweging naar achteren. Toen draaide ze zich om en liep met kleine passen het schoolplein over. Ze vertelde aan iedereen dat Andy Prins háár had uitgenodigd. Femke en Erica grinnikten.

Lees meer...

Het kastje dat tweemaal bij het vuilnis werd gezet

Dinsdag 26 Mei 2009 at 07:02 am

De gevallen tv had dus een interne verhuizing veroorzaakt waardoor het kastje in de gang bij het vuilnis belandde. De ervaring is dat zo ongeveer alles wat wij buiten zetten niet wordt opgehaald door vuilnismannen, maar door vuilnisstruiners. Als ik bel met het grof vuil om te melden dat er een kast of stoel klaar staat aan de straatkant, houden ze er rekening mee dat het foetsjie als ze langskomen om het op te halen. Ik hoef daarom ook niet altijd te bellen, omdat ik een rotsvast vertrouwen heb in mijn vuilnisstruiners.

Het kastje in de gang hadden we dus naar buiten gesleept. Grof vuil was met opzet niet gebeld, en hoewel het even duurde, was het kastje voor de ochtend aanbrak verdwenen.

Het is altijd fijn om mensen blij te kunnen maken met spullen waar je niet zelf meer blij mee bent. Maar dat de nieuwe eigenaar van het kastje er zelf na een week ook op uitgekeken was, hadden we niet kunnen vermoeden. Een week later stond ons kastje wederom bij het vuil. Voor onze deur.

Maar wat ik zei, vertrouwen in vuilnisstruiners moet je houden, en binnen een paar uur werd dat vertrouwen beloond. Kastje werd in een oud busje gepropt en vertrok. Terwijl ik naar hem zwaaide, reed hij de straat uit. Op weg naar een nieuwe bestemming die hopelijk langer stand zou houden dan een week.

Wuppertal ist nicht so toll

Zondag 24 Mei 2009 at 07:15 am

Menig mensch had ik jaloers gemaakt met mijn Hemelvaart-tripje naar Wuppertal. In deze Deutsche industriestad hadden we een kamer geboekt met eigen sauna en aromabad. In een hotel ingericht door kunstenaars.

Het was het enige glorieuze puntje van trip Wuppertal. Want verder was het, zoals verwacht, een lelijke, vieze, stinkende stad met één geinige attractie, de Schwebebahn (een tram die zo'n acht meter boven de grond hangt). Niet dat ik daar in kon, omdat ik bij een bezoekje aan het centrum per trein misselijk werd van de stadsstank zodat een ritje in een schuddende tram mij niet aanlokte. Met mijn staart tussen de benen vluchtte ik terug naar het hotel, waar rust en reinheid de boventoon voer.

2009-05/wuppertal.jpg

het hotel staat in een sfeervolle omgeving 

Met mijn boek zittend in de stoel voor het raam, waar ik luisterde naar het getok van de kippen die de zandbak in beslag namen, bedacht ik dat ik net zo goed een huisje had kunnen huren. Al waren de eigen sauna, het aromabad en de massage wel errug fijn.

2009-05/kipinzandbakwuppertal.jpg

Hoewel ik me aardig kan redden in het Neder-Deutsch mocht het personeel wel eens op een cursus vriendelijkheid en Engels. Het ging er op servicegebied nogal kneuterig aan toe (omdat het de kunstenaars waren die diensten draaiden?). Bovendien leek het management opgeleid te zijn voor een 1-sterrenhotel ipv 4.

Tegenvaller dus? Vooral een leermoment. Lief en ik zijn de wellnessarrangementen nu wel zat en het reizen al helemaal, zeker toen we de terugreis een half uur lang in een naar bier en zweet stinkende wagon vol zingende en schreeuwende (maar aardige) voetbalsupporters zaten en de ICE een half uur vertraging had. Eenmaal onze zitplek gevonden mijmerden we over een huisje aan zee dat we met de auto zouden bezoeken. Nu de rijvaardigheid nog opkrikken.

2009-05/badkamerwuppertal.jpg

pluspuntje: de mega-badkamer (de sauna paste er niet op)

Tekeningen van vroeger (7)

Donderdag 21 Mei 2009 at 07:20 am

De voorzijde van de boerderij heb ik getracht na te tekenen. De boom die het zicht (van beide kanten) belemmerde is een paar jaar geleden gekapt vanwege ziekte. Daardoor is het in de zomer een stuk warmer in de kamers aan de voorzijde.
Grappig zijn de dingen die niet in de tekening thuishoren: een hangend gezicht voor het raam en voeten op een tak in de boom. Waarom ik dat heb getekend is mij een raadsel!
Overigens sliep ik in de 'kajuit', die verstopt zit achter de boom. 

Voorzijde boerderij

Een muziekje zegt meer

Dinsdag 19 Mei 2009 at 07:22 am

Soms houden gedachten mij wakker, of misschien was ik gewoon niet moe genoeg na een hangweekend met maar één activiteit, namelijk een feestje. Ik keek er eigenlijk wel naar uit om te gaan werken, om mijn zinnen te verzetten en het ritme van 's ochtends vroeg opstaan weer op te pakken.

Terwijl ik met mijn duffe hoofd mijn mailbox opende, dacht ik dat er spam in de inbox was beland. Pas toen ik er op klikte zag ik dat het een privé-mail van een collega was. Een man die ik pas twee keer had ontmoet, maar waar het gezellig mee babbelen was. Hij had een open persoonlijkheid en maakte bijzonder makkelijk contact. Hij had me zitten stangen en als goedmakertje stuurde hij me een wonderschoon muzakje.

Het liet mijn duffe hoofd glimlachen. Een perfecte start van de dag. Op zijn gebaar teerde ik de hele dag lang. Hij had simpelweg even de moeite had genomen mij iets moois te laten horen. En toen dacht ik, waarom doen mensen dit eigenlijk niet vaker? Elkaar opvrolijken, aardig doen, of om in ptt-termen te spreken: 'Een kaartje zegt meer'.

Hoe een gevallen tv een interne verhuizing veroorzaakte

Zondag 17 Mei 2009 at 07:06 am

Toen ik thuiskwam van mijn werk was het even schrikken toen de tv aan zijn snoeren en draden op de kop op de grond leunde, ipv fier rechtop in de kast stond. Even was het spannend om te kijken hoe erg de tv beschadigd was, maar op een krasje na was hij ongeschonden uit de vallende strijd gekomen.

Het gebeuren stemde tot nadenken en spoorde aan tot actie. Dit mocht simpelweg niet nogmaals gebeuren. De kast was te wankel, de katten sprongen er graag op en klommen, terwijl ze zich afzetten tegen de tv, een verdieping hoger. De kast werd veroordeeld tot een plaats in de gang, ter vervanging van een oud kastje dat bij het vuilnis belandde en het lelijke tv-kastje van beneden kwam boven veel beter tot zijn recht.

De verschuiving betekende wel dat er beneden een gapend gat was ontstaan. Een gat waar noodgedwongen de stofzuiger werd gezet als opvulling. Maar mooi is anders. Dus zit er een noodgedwongen bezoek aan Ikea, internet en tweedehands meubelzaken in de planning. Mooi is dus anders, maar leuk is óók anders.

Soms ben ik lief

Woensdag 13 Mei 2009 at 07:12 am

"Waarom zijn alle kassa's vooraan gesloten? Nou moet ik helemaal hier naartoe lopen!"
De oude vrouw leunde half op haar wandelstok en half op het winkelwagentje dat ze schuifelend voortduwde. De mensen in de rij keken haar meewarig aan en daarna de andere kant op. Toen ze mijn kant opschuifelde omdat ik in de snelste rij stond, probeerde ik haar venijnige opmerkingen te negeren. Dat lukte niet helemaal omdat ze haar winkelwagentje tussen mij en de band probeerde te wurmen. "Sorry! Mag ik er even bij? Ik moet op het wagentje leunen!"

Ze was duidelijk uit op aandacht, om even te kunnen klagen over het leven dat haar zwaar op de maag lag, maar ik zag ook dat ze in haar positie onmogelijk bij de boodschappen kon, laat staan ze op de band leggen. En hoewel ze met haar geschreeuw waarschijnlijk alle aanwezigen tegen zich in het harnas jaagde, aarzelde ik niet. "Zal ik uw boodschappen op de band leggen?" Ik wachtte haar antwoord niet af en begon met overhevelen.

De volgende vijf minuten kon de hele winkel horen hoe lief ik was, en hoe fijn het was dat ik het uit mezelf aanbood omdat ze het zo vervelend vond om mensen te vragen. En hoeveel pijn ze had vandaag. Ik knikte naar haar, glimlachte nog maar eens en vond toen afleiding in het inpakken van mijn eigen gekochte waar.

Voor ik het wist stond ik buiten, stapte ik op mijn fiets en reed naar huis. Zonder te beseffen dat het misschien ook handig was geweest om haar spullen in te pakken.

Tekeningen van vroeger (6)

Zondag 10 Mei 2009 at 06:56 am

Elk jaar werd er gehooid, stro binnen gehaald en kuilbulten gemaakt. Het leukste was het zitten op de torenhoge balen die op de wagen werden vervoerd van land naar boerderij, of koprollen maken in het zachte gras dat op een bult werd gegooid. Gevaarlijk, dat wel, maar gaaf!

Het hooi- stro- en kuilbultseizoen is weer aangebroken. Gister rees naast de boerderij een mooie bult van gras. Tot 's avonds laat werd er hard gewerkt, zodat men in de winter de vruchten van dit harde werken kan plukken.

Land

Interview

Donderdag 07 Mei 2009 at 07:04 am

Het voelt een beetje als vroeger, toen ik me voorbereidde op een spreekbeurt. Een goede voorbereiding is meer dan het halve werk en een paar uur voor het interview heb ik eindelijk het idee dat ik de ondoorgrondelijke muziek van degene die ik ga interviewen begrijp en kan plaatsen. Wel zo handig wanneer je de nieuwste cd gaat bespreken.

Na de persvoorstelling van Star Trek (zie recensie hiernaast) scheur ik op mijn stalen ros van het World Fashion Centre naar Paradiso. Ik ben net op tijd om nog een cadeautje te kunnen kopen voor de dame in kwestie, die net dertig is geworden.
De meneer van de platenmaatschappij pleegt een telefoontje naar haar bassist, die naast ons blijkt te staan, om te vragen waar ze is. De bassist haalt de zangeres op uit haar toerbus en samen lopen we naar haar kleedkamer. Ze vertelt dat ze een opname voor de VPRO heeft afgeslagen. Geen zin. Met ons wil ze echter graag praten. Veertig minuten lang vertelt ze over haar muziek in haar eigen kleedkamer.

Ze is gekleed in een zogenaamd 'kloffie': een kapotte hoodie en makkelijke broek en schoenen. 's Avonds staat ze op het podium in een keurige blauwe jurk, waarvan ik weet dat haar toetseniste die eerder op de dag voor haar heeft gekocht in Amsterdam.

Ze is aardig, praat gelukkig veel en maakt mijn eerste interview tot een goede ervaring. Waardoor ik zelfs met de gedachte speel om het vaker te doen, ware het niet dat de voorbereiding zo veel tijd kost. En niet te vergeten de uitwerking ook, ik heb nog geen tijd gehad om het in een stukje te gieten...

Het slagersmes

Maandag 04 Mei 2009 at 07:12 am

In het dorp, of liever gezegd gehucht, waar mijn ouders opgroeiden gaven boeren onderdak aan onderduikers in de oorlog. Maar al die mensen die met gevaar voor eigen leven hulp boden aan de Joden hadden naast de Duitsers nóg een grote vijand: de slager in het dorp.

De man was in en in slecht en verraadde de onderduikers waar hij kon. Tot grote afschuw van zijn zoon, die het leed dat zijn vader veroorzaakte niet kon aanzien. Op 20 maart 1939 maakte hij een einde aan zijn daden van zijn vader. Door hem te vermoorden met een slagersmes.

Hoe verschrikkelijk het ook was om zijn eigen vader te vermoorden, het was een heldendaad voor zijn vaderland. De rechter nam deze gedachte mee tijdens de terechtstelling en gaf hem een jaar en zes maanden celstraf. Met aftrek van voorarrest.

Je eigen vader vermoorden en daardoor onthaald worden als een held. Het kan raar lopen in oorlogstijd.

Aukje elders

» Straatplaat: Art Nouveau

Tijdens mijn vakantie in het niet al te vrolijke Wuppertal (Duitsland) kwam ik deze prachtige straatplaat in art nouveau stijl tegen.

Kijk voor de straatplaat op Eeuwig Weekend.

  |
» Slim: Een nieuwe manier van kijken naar overgewicht

Op de voorkant van het boek Slim staat een slanke dame in een rode opvallende jurk die een sexy positie aanneemt. Dames, als we allemaal afvallen kunnen we er dus zo uitzien! Is dat wat de voorkant ons wil vertellen?

Het ziet er in ieder geval uit als het zoveelste goedkope hoe-slank-ik-af-boek, maar wie de achterkant leest en daarna nieuwsgierig doorbladert naar de eerste pagina, komt erachter een uiterst serieus boek in handen te hebben. Slim gaat namelijk verder dan de huis-tuin-en-keuken-dieet-boeken. Het stelt een heel ander probleem aan de orde: kijken naar de oorzaak van overgewicht.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Hanne Hukkelberg: Vreemde eet in de bijt

De Noorse singer/songwriter Hanne Hukkelberg vierde afgelopen april twee gebeurtenissen: haar dertigste verjaardag en de release van haar derde album, ‘Blood from a stone'. In de kleedkamer van Paradiso, waar we een paar uur voor het concert praten over haar nieuwe cd, overhandig ik haar daarom een cadeautje: twee kleine porseleinen klompen met houten tulpen er in. Hollandser dan dat kan het niet.

Waar Hanne vorige keer de drukte van Berlijn opzocht om liedjes te schrijven, is ze nu afgereisd naar het noorden van Noorwegen om op het eiland Senja, 1500 kilometer van haar huis, zichzelf zeven maanden lang op te sluiten in een klein dorp. Omgeven door de stilte, nieuwe vrienden en het poolklimaat waardoor het in de zomer ook tijdens de nacht licht bleef, componeerde ze hardere muziek dan destijds in Berlijn. Dat had deels te maken met de stilte van haar omgeving, maar ook merkte ze dat haar band tijdens de tournees harder wilde spelen.

Lees verder op CultuurpodiumOnline.nl.

  |
» Eclips: 475 boeiende bladzijden

Met een zucht sla ik het boek dicht. 475 Boeiende bladzijden heb ik er op zitten. Schrijfster Stephenie Meyer werkte haar droom over de personages uit en creëerde een nieuwe hype. De Twilight-hype. Eclips is het derde en tevens dikste deel van de Twilight-saga.

Vorige delen
In de boeken draait het om de liefde tussen een vampier (Edward) en een stervelinge (Bella). Even recapituleren wat er in de vorige delen gebeurde (met spoilers, dus overslaan als je de verhalen nog wilt lezen):

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Star Trek: Trekkie komt aan zijn trekken

Tijdens de eerste minuten van de film word ik bijna mijn bioscoopstoel uitgeblazen door het geluid van de aanval van de Romulans op de bemanning van Starfleet. De kapitein is door de vijand gedood en George Kirk heeft het bevel overgenomen. Niet op een al te best moment: zijn vrouw is aan het bevallen. De Romulans zijn te sterk en Kirk evacueert de bemanning. Inclusief zijn eigen vrouw. Om de shuttles bescherming te bieden ramt hij het schip van Romulans. Kirk vindt hierbij de dood, tot groot verdriet van zijn vrouw en later zijn zoon, James T. Kirk.

Mens en Vulcan
De start van de nieuwe film van regisseur J. J. Abrams, die simpelweg Star Trek heet, is overweldigend. Vanaf dat punt begint de opbouw van het verhaal van twee jongemannen: de lastige zoon van George Kirk, James T. en de Vulcan Spock, een ras dat emoties controleert door middel van logica. Iets waar Spock moeite mee heeft omdat hij half mens is.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Even voorstellen... Aukje

De medewerkers van CultuurpodiumOnline zijn mensen die hetzij uit affiniteit hetzij professioneel al langere tijd in de Nederlandse theater- en muziekwereld vertoeven. Tussen onze artikelen door zullen we de komende periode een aantal van onze verslaggevers en fotografen aan u voorstellen.

Theater is niet iets wat mij met de paplepel is ingegoten. Muziek ook niet, maar dat is wel in mijn bloed gaan zitten. De muziekleraar op school merkte dat op en zo stond ik op mijn veertiende als zangeres van de schoolband te zingen op diplomeringen en schoolfeesten. De school stond in Friesland, waar ik opgroeide op een boerderij. Het boerenleven zelf interesseerde me weinig. Ik had andere plannen, wilde verder met zingen.

Lees verder op CultuurpodiumOnline.nl.

  |
» Een sterk staaltje Anna Ternheim in Paradiso

Vroeg in de avond, om kwart voor zeven om precies te zijn, gaat het voorprogramma van het concert dat Anna Ternheim zal geven, van start. De twee muzikanten, waaronder Ellekari Larsson op zang en piano, noemen zichzelf The Tiny. Een erg toepasselijke naam, omdat ze allebei een half uur later opnieuw op het podium staan, maar dan als ‘tiny' onderdeel van de band van de Zweedse singer/songwriter Anna Ternheim.

Anna Ternheim debuteerde in 2004 met ‘Somebody Outside'. Eind vorig jaar presenteerde ze haar derde cd, ‘Leaving on a Mayday'. Een album dat wat vlakker is in vergelijking met zijn voorgangers, maar live op het podium erg goed uit de verf komt. Maar eigenlijk kun je concluderen dat álles wat Anna Ternheim deze avond laat horen goed uit de verf komt. Zij en haar band weten de gehele set een hoog niveau vast te houden.

Lees verder op CultuurpodiumOnline.nl.

  |
» Kluun, boegbeeld van Bol.com en meer

Af en toe bestel ik wel eens boeken via Bol.com en zo kwam het dat ik op een vrijdag in mijn mailbox vier cadeaus van Bol in ontvangst mocht nemen. Geen verzendkosten, vijf gratis te downloaden mp3's, de succescursus van Ben Tiggelaar en een mini-boek van Kluun, in pdf-formaat.

Kluun, daar was hij weer. Al veelvuldig te zien op televisie in de reclame van hetzelfde bedrijf, en nu met een kort verhaal in mijn mailbox. Het mag een 'overkill' heten wanneer je er geen reet aan vindt en een 'mooi meegenomen' voor de echte liefhebber.

Lees verder op about:blank.

  |