Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

Копилка знаний… (Magische gegevens…): Ткани для батика могут быть прак­тически любого состава — хлопча­тобума жные, шелковые, шерстяные, сме…
Товары и услуги… (Magische gegevens…): Книга «Самоучитель по русскому языку» поможет в ликвидации пробелов в знании русского языка. Сформиру…
Самоделкин… (Magische gegevens…): Before collecting any plants, including plantain, should be well-acquainted with the description of e…
Kladovik (Magische gegevens…): It is believed that the treasures found in distant exotic Caribbean and Latin America. However, many …
Путешествие по Ка… (Magische gegevens…): Лечение золотым усом артрита kartravel.ru/lechenie-zolo tym-uso.. Большая и полезная статья.…
remote_medical (WK): Hello! clia2online.com/ , , remote2medical.com/ , ,

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Opruimwoede

Donderdag 30 April 2009 at 07:29 am

Precies twee jaar geleden stond ik om half zeven 's ochtends te kleumen op straat met een berg kleding en boeken die maar niet wilde verkopen. Om een uur of één had ik er genoeg van, pakte alles in en verliet de schaduw om me op te warmen in de middagzon. Op mijn site schreef ik: Alle overgebleven kleren dump ik één dezer dagen bij de textielbox.

Gister heb ik de eerste twee vuilniszakken met kleren dan eindelijk gedumpt.

Ik had wel een goede reden hoor. Enerzijds kon ik geen afstand doen van mijn kleren, anderzijds waren de textielboxen in mijn buurt niet de goede. Ik wilde dat mijn kleren naar de derde wereld gingen en niet naar Het Leger Des Heils. En die van de derde wereld bleek alleen op fietsafstand te zijn en ja, dan blijft het al snel liggen hè. En toen werd het in de gang zo'n troep dat ik de vuilniszakken niet eens meer kon bereiken.

Maar de lente brak aan en lief en ik kregen last van opruimwoede. We zetten die eeuwige sta-in-de-weg van een gaskachel bij het grofvuil (die overigens binnen een uur in een busje werd geladen) en brachten alle tassen met oud papier weg. En opeens was de weg vrij naar de zakken met kleding. En als je dan toch last van opruimwoede hebt, is het wel zo handig om dan meteen alles aan te pakken. Maar voor ik de eerste twee zakken op mijn fiets laadde heb ik nog wel de inhoud geïnspecteerd. Loslaten enzo. Moeilijk hoor. Maar, de zakken liggen in de container, klaar om vervoerd te worden naar Afrika.

Nu de rest nog.

Keith Allen

Dinsdag 28 April 2009 at 07:05 am

Zit ik bij een uiterst komische en goed geschoten slotfilm op filmfestival Imagine, zie ik Keith Allen opeens in beeld verschijnen! Misschien beter bekend als de brute Sherrif of Notthingham uit de nieuwste Robin Hood serie van de BBC:

Sherrif of Nottingham

Maar misschien nog beter bekend als de vader van Lilly Allen, iets dat ik (ook) niet wist:

't Is in ieder geval duidelijk van wie Lilly haar streken heeft.

Oh, en die slotfilm, A film with me in it heet 'ie, draait vanaf september in de Nederlandse bioscopen. Een echte aanrader! (En nee, 't is geen horror.)

Het baasje van de hond

Zondag 26 April 2009 at 07:03 am

Een iets te dikke hond rende me voorbij toen hij een kat had gespot. Al snel was hij uit het zicht verdwenen en keek ik lachend achterom naar zijn baasje. "Ik blijf bij je in de buurt hoor, hij doet je niets," riep hij. Ik hield mijn pas in om binnen praatafstand te komen en gaf aan dat ik niet bang was, maar het grappig vond dat zijn hond de stuipen op het lijf van een kat jaagde.

We liepen een poosje met elkaar op, de hond voegde zich al snel bij ons. Ik ging terug naar mijn werk, hij terug naar huis. Onder de eerste zonnestralen babbelden we er lustig op los. Over honden en over werk. Muzikant was hij. "Het vrije leven," noemde hij het zelf. "Het is maar wat je vrij noemt," sputterde ik tegen. Elke maand een vast bedrag op mijn bankrekening lokte me meer dan een onzeker bestaan als muzikant.

Maar zijn muzikant-zijn intrigeerde me wel. Hij componeerde voor musicals en theater. "Oh, dan heb ik vast een keer iets van je gehoord," en vertelde over mijn werkverleden in de culturele sector. We waren nog lang niet uitgepraat toen we bij een splitsing van onze wegen aankwamen. Dus ratelde ik nog even door, beseffend dat ik te weinig tijd had om alles te vertellen wat ik wilde vertellen.

"Nou," stamelde ik, "wat ontzettend toevallig dat onze levens hier kruisten."
Hij keek me indringend aan. "Ik zag toch meteen dat je bijzonder bent." 

Ruim een maand later kwam ik hem weer tegen. In het gezelschap van mijn collega's zag ik eerst zijn hond en daarna hem. Zijn krullen waren gegroeid, zijn pretoogjes waren hetzelfde. Zonder ons te groeten liep hij voorbij. Dat ik me herkenbaar had gemaakt door mijn zonnebril af te doen en mijn grootste glimlach op te zetten, hielp niet.

Tekeningen van vroeger (5)

Donderdag 23 April 2009 at 06:56 am

Vandaag: Neptunus, oorspronkelijk god van de golven en al het stromend water, later god van de zee.

Neptunes

Dandelion

Dinsdag 21 April 2009 at 07:12 am

Paardenbloem

Dan - send staat ze rechtop
De - wind trotserend
Li - eflijk deint ze mee, op
On - zichtbare golven

76

Zondag 19 April 2009 at 07:31 am

Het kerkje van Jorwerd zat vol met grijsharigen, met hier en daar een jongeling waar ik mijzelf ook toerekende. De aanwezigen fluisterden en moesten zichtbaar hun best doen om niet in een uitbundig enthousiasme bekenden te begroeten die ze veel te lang niet hadden gezien.

De organist begeleidde de condoleance met statige tonen en stopte precies om half elf, toen de kerk haar deuren sloot. Met korte hakken bewoog de frêle hoogblonde spreekster zich al klakkend naar voren, de meesten met haar geluid irriterend. Maar met het levensverhaal van mijn tante dat ze vol overgave vertelde, had ze iedereen in haar woordelijke greep. Hier en daar rolde een traan, maar ook een glimlach. Het trieste einde was de reden waarom wij hier met zijn allen bijeen waren.

Toen we met zijn allen de kerk verlieten, zoon en dochter met hun kinderen voorop, luidde de kerk net zo lang de klokken tot het rondje om de kerk was gemaakt. We hielden halt bij het graf van haar man met wie ze eindelijk herenigd werd. Tijdens de paar minuten stilte zongen de vogels en liet de wind de bomen ruisen. God sloot haar in zijn armen terwijl ik me afvroeg waarom ik was vergeten dat ze religieus was.

In het plaatselijke dorpscafé keerden we terug naar het dagelijkse leven en kwamen de gesprekken al snel op gang. Met familieleden die ik lange tijd niet had gezien. Neven en nichten die al een beetje grijs werden bij de slapen en al grote kinderen hadden. Ooms en tantes die ik zelden sprak sinds thuis verjaardagen amper werden gevierd en zelfs een oud-oom, die ik beloofde op te zoeken deze zomer.

Een leven van 76 jaren trok aan me voorbij en drukte me met de neus op de realiteit. Leef, adem. Leef.

's Hertogenbosch 27 kilometer

Donderdag 16 April 2009 at 07:01 am

Die verdomde NS vond het grappig om tijdens het paasweekend werkzaamheden uit te voeren. En wel zulk een heftige werkzaamheden dat er geen trein reed halverwege het traject naar mijn zus. Tussen 's Hertogenbosch en Eindhoven werden bussen ingezet. En als ik ergens een hekel aan heb dan zijn het wel bussen!

Heenreis koos ik er voor om via Nijmegen te reizen. Drie kwartier langer in de trein, maar ik zat tenminste wel in... de trein! Terugweg twijfelde ik. Trein-bus-trein of trein-trein-trein-trein? In Roermond moest ik overstappen. Of blijven zitten.

Ik bleef zitten.

In Eindhoven kreeg ik nog de optie om via Rotterdam te reizen, maar liep toch naar de bus. En daar ging ik. De touringcar in, de snelweg op. De eerste tien minuten schreeuwde ik moord en brand. Van binnen. Wilde ik niets anders dan eruit. Hoe lang zou ik op de snelweg zitten? En ik kon toch niet zomaar uitstappen? En waar kwam die angst voor de snelweg toch eigenlijk vandaan, want zo eng was het nu ook weer niet, zeker niet in een bus die niet harder mag dan 90??!!

's Hertogenbosch 27 kilometer. In gedachten rekende ik uit hoelang dat zou gaan duren, de afstand van de boerderij van mijn ouders naar Leeuwarden als voorbeeld nemend.
's Hertogenbosch 27 kilometer. Hadden we niet al een paar kilometer gereden?
's Hertogenbosch 27 kilometer. Nou ja zeg, we zijn toch al stukken verder!
's Hertogenbosch 20 kilometer. Now we're talking!
's Hertogenbosch 14 kilometer. Hé, dat schiet best op.
's Hertogenbosch 6 kilometer. Gaat dat zo snel?

Toen we het stationsplein opdraaiden en ik zonder compleet geflipt te zijn uitstapte kon ik een glimlach niet onderdrukken. Opgelucht haalde ik adem toen ik met de trein over het laatste stukje traject zoefde. De neiging om een dansje te maken en uit volle borst een lied door de lege wagon te laten klinken kon ik wel onderdrukken.

Verstoppertje spelen

Dinsdag 14 April 2009 at 07:12 am

envelopIk naderde het station waar ik vijftien minuten overstaptijd had en haalde een grote bruine envelop uit mijn tas. "Mag ik misschien jouw krant?" vroeg ik aan het meisje dat tegenover me zat. Ik had gezien dat er een artikel in stond over hetgeen dat nu op het tafeltje tussen ons lag. "Heb je er één gevonden?" vroeg ze enthousiast. "Nee," glimlachte ik, "ik ga 'm juist verstoppen." En daarna ratelde ik iets over dat in Amsterdam voldoende enveloppen waren verstopt en dat ik mijn zus opzocht in Limburg en over Nijmegen reisde wegens werkzaamheden op het traject Den Bosch - Eindhoven. En ik haat reizen met de bus, zeker als deze over de snelweg rijdt en er 40 minuten over doet. Maar dat het een goede gelegenheid was om enveloppen door het land te verstoppen.

Op het perron keek ik om me heen. Wat was een goede verstopplaats? De Free Record Shop, tussen de dvd's? Het bloemenwinkeltje? De Etos?
Toen zag ik een richel naast de pinautomaat, als was deze ontworpen voor de envelop. En terwijl ik een foto maakte werd ik al aangesproken. "Hé, heb je er één gevonden?"

De man twijfelde of hij 'm mee zou nemen. Je moest namelijk creatief zijn, opvallen met wat je instuurde. Toen ik wegliep las hij de tekst op de envelop. Of hij er daadwerkelijk met het bruine gevaarte vandoor ging heb ik niet meer gezien.

In Limburg verstopte ik er nog twee. Bij twee standbeelden. Die waren sowieso populair onder de verstoppers. Toen ik die avond onder het zolderraam in slaap probeerde te vallen zag ik de hemel oplichten onder de vele bliksemschichten. Regenen deed het gelukkig niet. Het zou funest zijn geweest voor het project.

Op de heenreis koos ik een andere route en kon daardoor niet controleren of de drie verstopte enveloppen al waren gevonden. En u? Heeft u er al één gevonden?

Update: Op YouTube is een filmpje te zien waarin programmamaker Chris Bajema enveloppen verstopt.

De charmante dakdekker

Zondag 12 April 2009 at 07:06 am

De ochtend kondigde een zonnige dag aan, toen er vroeg in de ochtend werd aangebeld. Met mijn handdoek om mijn natte haren opende ik de voordeur.

De Franse loodgieter.

Hij vroeg of het schikte om het dak te repareren. Renovaties zorgen niet alleen voor geluids- en ongedierteoverlast, maar ook voor lekkage omdat de dakdekkers van hiernaast slordig waren geweest.
Aangezien ik me voorbereidde op een werkdag, kwam zijn onaangekondigde komst niet goed uit. Hij beloofde te bellen voor een afspraak.

Op goede en zonnige vrijdag werd lief gebeld of het nú uitkwam. Dat kwam het. In plaats van de Franse loodgieter had ik nu een oerhollandse over de vloer. Ik bood hem koffie aan onder de voorwaarde dat hij het zelf zette. Ik vertrouw mezelf nog steeds niet in het maken van lekkere koffie, dus liet het liever aan hem over. En zo stonden de oerhollandse loodgieter en ik samen in de keuken te keuvelen. Hij zette koffie, ik thee.

Een half uurtje dronken we samen een bakje, een uur lang was hij boven mijn hoofd bezig en een half uurtje dronk hij zijn tweede bakje.

's Avonds testte een onweersbui of de dakdekker zijn werk goed had gedaan.

Schudden voor gebruik

Donderdag 09 April 2009 at 07:21 am

Op de dag dat ik mijn werk bel om me ziek te melden, besluiten de bouwvakkers naast mij te gaan heien. Zij heien en ik wieg mee. Tussendoor gromt het aggregaat en zeurt de boormachine in lange uithalen. In mijn hoofd bonkt het harder en harder.

Voor de kat heeft het renoveren voordelen. Die aast op muizen die door de bouwvakkers zijn weggejaagd en ons huis zijn binnengedrongen. Wanneer ik de deur van de inbouwkast open om brood uit de vriezer te halen, laat ik een muis schrikken die net zijn (of haar) snoetje liet zien. Tegelijkertijd laat de muis mij net zo hard schrikken en ik dump meteen onze kat in de kast. Met de deur open hoor, zo rigoureus ben ik nu ook weer niet.

De heldergroene knoppen in de boom voor mijn huis groeien gestaag door onder het grijze wolkendek dat verhult dat de lente in aantocht in. Ik ga naar buiten voor een wandeling. Door het park, waar jongetjes met elkaar voetballen, stelletjes innig verstrengeld met een flauwe glimlach op hun gelaat voor zich uit staren en een oude man op een bankje een boek leest. In het aangrenzende huizenblok wordt een aantal panden gerenoveerd. Wanneer je er op let zijn ze overal bezig.

Als ik thuiskom duurt het niet lang of de rust is wedergekeerd. De kat ligt kalm in haar mandje bij de kachel te spinnen. Niks geen urenlange klopjacht. Ze slaat een andere keer haar slag. Hoop ik.
Ik luister naar de net gearriveerde cd van Anna Ternheim. Halfway to Fivepoints. En hoop, nogmaals, dat ze hiernaast voorbij halverwege de renovatie zijn.

Blessureleed

Dinsdag 07 April 2009 at 07:08 am

Al twee maanden volg ik eenmaal per week tai'chi. Het bovenste deel van mijn lichaam vindt het geweldig en het onderste deel verschrikkelijk. Een uur en een kwartier lang met gebogen knieën staan neemt mijn onderlichaam me niet in dank af. In mijn voeten zit sinds enkele weken een blessure waarvan de dokter zei: "Gaat vanzelf over." Anderhalve week later geloof ik dat ze gelijk heeft, want hoewel ik de pijn nog voel als ik loop, is die niet meer zo erg als eerst. Mijn knieën voel ik continue. Ooit zei de fysiotherapeut: "Dat is ruis." Nogal heftige ruis dan.

Mijn handen maken sierlijke bewegingen en mijn organen worden 'gemasseerd' door de verschillende draaiingen en oefeningen. En dat voelt fijn. Mijn knieën proberen het gewicht af te geven naar de voeten. Ik leun voor 70% op mijn hielen, 30% op de bal van mijn voet. En hoewel ik er continu op let, zijn mijn spieren er óf niet klaar voor óf ik doe iets niet goed.

Bij alles wat ik doe voel ik meteen dat mijn lichaam nog niet de oude is. Ik wil het zó graag sterker maken. Maar dan moet het wel op een slakkenmanier. Dus heb ik een dvd met tai'chi oefeningen gekocht en ga opbouwen. Van 10 minuten per week naar uiteindelijk een uur en een kwartier. Kijken wat mijn knieën daar van vinden.

Door dun en dik

Zondag 05 April 2009 at 07:31 am

Pixel was voor zij van haar vrouwelijkheid werd beroofd een slank meisje. Dat ze daarna te dik werd was mijn schuld. Of misschien die van het dierenasiel. Zij hadden best wel mogen zeggen dat na sterilisatie poezen sneller aankomen. Tel daarbij de dikmakende dieetbrokjes van Scooszi op en ik ontwikkelde binnen no time een vadsige metgezel.

Het was moeilijk om het dikke schuwe meisje af te laten vallen. Ze krabte het hele behang aan gort als ze niks kreeg. Ook had ze er een pootje van om mij 's nachts wakker te houden tot ik haar brokjes gaf. Grom.

Maar na tig slapeloze nachten is Pixel weer een slanke meid. Het kostte me dieetvoer, veel doorzettingsvermogen en oplettendheid, want alles wat eetbaar is eet Pixel op. Ook het eten dat Scooszi graag even laat staan om later verder te eten.

Een slanke Pixel heeft ook nadelen. Want nu ik ben overgegaan op drie keer per dag eten geven in plaats van de hele dag kleine beetjes, schrokt Scooszi alsof zijn leven er vanaf hangt. En u raadt het al: nu is Scooszi te dik. Sinds deze week krijgt Scooszi steeds kleinere porties. En probeer ik hem af te leiden van zijn hongergevoel door met hem te gaan spelen. En hoop ik dat ik uiteindelijk weer twee slanke katten heb, zoals het hoort.

Guy of Gisborne

Donderdag 02 April 2009 at 07:14 am

Robert Addie 

Robert Addie (foto links) was een hele leuke Guy of Gisborne in Robin of Sherwood, de serie uit de jaren '80 waar ik verslaafd aan was en vorig jaar opnieuw op dvd bekeek. Hij had zijn aantrekkelijke momenten, maar knap was hij niet. 

Guy of Gisborne

Verbazing viel me dan ook ten deel toen ik de nieuwe serie van de BBC uit 2006 zag. Twintig jaar later hebben zij een pracht van een man op deze rol heeft gezet. Likkebaardend kijk ik naar hoe hij Marian het hof maakt, terwijl zij niets van hem moet hebben. Hoe slecht hij ook is, één blik van hem in dat zwarte strakke pak van hem en ik val in katzwijm.

Ik was sceptisch om aan een nieuwe serie te beginnen met andere acteurs. Maar voor alle liefhebbers van de oude Robin of Sherwood is dit echt wel een aanrader. En niet alléén vanwege die woest aantrekkelijke Guy of Gisborne. De nieuwe Robin mag er ook zijn. ;)

(zus, ook liefhebber, krijgt serie 1 als cadeau voor haar verjaardag. Bij deze alvast gefeliciteerd en veel plezier ermee!)

Aukje elders

» Anna Ternheim: Blonde parel op kisten

De kleine zaal van Paradiso. Zondag 26 april. Uitverkocht. Gejoel wanneer de Zweedse Anna Ternheim het podium betreedt. Haar muziek is zoals haar uiterlijk is. Mooie blonde haren, stevig koppie, zwarte leren jas, strakke broek en kisten. Donker maar zwoel. Direct maar zacht. Haar stem torent, met dank aan de geluidsman die goed werk levert, met gemak boven de andere bandleden uit. Zij leggen voor haar de akkoorden, de subtiele en soms duistere versiersels en tweede stemmen neer, waarover zij haar stem beheerst laveert.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Zangeres Marit Larsen fladdert vrolijk rond ondanks geringe opkomst

Een kleine zeventig mensen zijn afgekomen op het concert van de Noorse zangeres Marit Larsen (1983) in de kleine zaal van Paradiso. Lang niet genoeg om de zaal te vullen, maar gelukkig is iedereen zo sportief om vooraan te gaan staan.

Het is de eerste keer dat Larsen in Amsterdam op het podium staat, maar niet de eerste keer dat ze Nederland aandoet. Het festival Eurosonic in Groningen mocht haar al eerder dit jaar al begroeten. Grote bekendheid geniet ze dus nog niet in Nederland, in tegenstelling tot Noorwegen waar ze een grote ster was en is. Met haar voormalige duo M2M, dat ze samen met haar beste vriendin Marion Raven vormde, bracht ze al op 15-jarige leeftijd een cd uit die hoge ogen gooide, vooral dankzij het nummer 'Don't say you love me' dat werd gebruikt als onderdeel van de soundtrack voor Pokémon. Ze gingen op wereldtournee en brachten in 2001 een tweede cd uit.

Lees verder op CultuurpodiumOnline.nl.

  |
» Imagine: Science-fiction op z'n Japans en Canadees

Op filmfestival Imagine laat ik graag de horror over aan de die-hard horrorliefhebber en kies ik voor Science-Fiction. Als een echte Star-Trek fan weet ik dat ik op dit festival niet helemaal aan mijn trekken kom, maar interessant is het wel om dit genre eens vanuit een ander perspectief te zien dan Hollywood dat doet.

Kurôn wa kokyô o mezasu
Oftewel: The Clone Returns Home. Regisseur Kanji Nakajima snijdt een precair onderwerp aan: het klonen van een man die de ruimte in wordt gestuurd. Mocht zijn missie mislukken en hij de dood vinden, dan zet een tweede ontwerp van zijn lichaam zijn leven voort. Een prettig idee om je geliefde op die manier achter te laten, maar de belangrijkste reden voor zijn keuze is zijn zieke moeder: hij heeft haar lang geleden beloofd niet eerder dan haar te sterven. Deze belofte kwam voort uit het verlies van zijn tweelingbroer die door zijn toedoen verdronk in de rivier.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Låt den rätte komma in

Låt den rätte komma in‘ is de titel van de debuutroman van John Ajvide Lindqvist die in 2004 uitkwam en een bestseller werd. Drie jaar later verscheen in Nederland de vertaling, getiteld ‘Laat de ware binnenkomen’. Lindqvist werd de Zweedse Stephen King genoemd en hoewel het onderwerp anders doet vermoeden, is het een kinderboek. Geschikt voor de oudere kinderen onder ons, want er vinden nogal wat gruwelheden plaats.
De filmindustrie merkte het succes van de roman op en toverde op een bewonderenswaardige manier de woorden om in beelden.

Lindqvist (1968) groeide op in Blackeberg, een suburb van Stockholm. Zijn verhaal over de 12-jarige jongen Oskar speelt zich tegen deze troosteloze achtergrond af. Op school wordt Oskar dagelijks gepest, hij heeft geen vrienden en woont bij zijn gescheiden moeder in een kleine flat. Hij fantaseert vaak over het vermoorden van zijn belagers, maar heeft nooit de moed om het tegen hen op te nemen.
Oskar verzamelt krantenknipsels over moordzaken en raakt gefascineerd door de rituele moorden die in de buurt gepleegd worden, waarbij slachtoffers ondersteboven hangend worden gevonden en al het bloed uit het lichaam is getapt.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Onpersoonlijke hoogstandjes van begaafd zangeres Roberta Gambarini

De Italiaanse jazzzangeres Roberta Gambarini is technisch een zeer begaafde zangeres. Ze debuteerde op zeventienjarige leeftijd al in jazzclubs en mocht met grote namen als Dave Brubeck, Herbie Hancock en Toots Thielemans spelen. Opvallend aan haar performances is het scatten dat ze veelvuldig inzet. Vanaf haar twaalfde kreeg ze clarinetles en het is duidelijk dat dit instrument van invloed is op haar huidige spel, zeker wanneer ze met haar stem een trompet met demper imiteert tijdens het door Bruno Martino gecomponeerde stuk 'Estato'.

Maar hoe goed een zangeres ook is, alles staat of valt met haar podiumpresence. De toeschouwer moet binding voelen met degene die op het podium staat, hem of haar leuk vinden en hij of zij moet iets losmaken bij de mensen. En eigenlijk is vanaf moment één duidelijk dat deze verschrikkelijk goede zangeres mij in de verste verte niet raakt. Hoezeer ik haar kunsten ook bewonder, ik vind het saai en smakeloos. Ze schudt het allemaal net iets te makkelijk uit haar mouw, haar kledingkeuze is vreselijk en haar uitstraling hard. Als toeschouwer kun je je aangesproken voelen door haar manier van zingen en van haar leren, misschien zelfs genieten van wat haar stem allemaal kan. Alleen had het op mij niet die uitwerking.

Lees verder op CultuurpodiumOnline.

  |