Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

Копилка знаний… (Magische gegevens…): Ткани для батика могут быть прак­тически любого состава — хлопча­тобума жные, шелковые, шерстяные, сме…
Товары и услуги… (Magische gegevens…): Книга «Самоучитель по русскому языку» поможет в ликвидации пробелов в знании русского языка. Сформиру…
Самоделкин… (Magische gegevens…): Before collecting any plants, including plantain, should be well-acquainted with the description of e…
Kladovik (Magische gegevens…): It is believed that the treasures found in distant exotic Caribbean and Latin America. However, many …
Путешествие по Ка… (Magische gegevens…): Лечение золотым усом артрита kartravel.ru/lechenie-zolo tym-uso.. Большая и полезная статья.…
remote_medical (WK): Hello! clia2online.com/ , , remote2medical.com/ , ,

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Richard Avedon

Dinsdag 31 Maart 2009 at 07:04 am

Op mijn verjaardag regende het en fietsten daardoor Foam voorbij omdat er een lange rij wachtenden stond. Een week later waagde ik een nieuwe poging, dit keer met vriendin S. en een charmant schijnend zonnetje. Dat zonnetje had bezoekers weggejaagd; men ging liever buiten zitten.

S. en ik inhaleerden zonnestralen op het bankje voor het museum. Eindelijk een fijne dosis waar we tijdens de donkere en druilige maanden zo naar hadden verlangd. Kopje thee, wijntje, babbeltje. In de korte rij sloten ongemerkt mensen aan, maar nooit werd deze zo lang als een week eerder.

Binnen hingen portretten en modefoto's van de in 2004 overleden fotograaf Richard Avedon. Van beroemdheden als Katherine Hepburn en Bob Dylan tot moordenaars en hun familie, van fotomodellen met dure jurken tot mijnwerkers. Opvallend was het metersgrote doek met leden van The Factory die in verschillende outfits, waaronder adamskostuum, binnen één shot werden vastgelegd. En wat te denken van de foto van de littekens van Andy Warhol die hij had opgelopen nadat hij was neergeschoten door Valerie Solanas, een radicaal feministisch auteur wier script door Warhol was afgewezen.

Richard Avedon portretteert mensen op onflatteuze wijze. Als hij op die manier een foto van mij had genomen, had ik absoluut niet in een museum willen hangen. Maar dat is natuurlijk het mooie van zijn shoots. Hij vangt het karakter van de persoon in een foto, die op deze wijze een stuk indringender is. Mooi op een rauwe manier. Zoals deze foto van Marilyn Monroe, die voor een kort moment haar eeuwige verleidelijke masker afzette:

2009-03/marilyn.jpg

Richard Avedon maakte van iedereen een tastbaar mens. En dat was prachtig om te zien.

Tekeningen van vroeger (4)

Zondag 29 Maart 2009 at 07:38 am

Niet dat ik u elke keer een tekening voorschotel wanneer ik geen tijd heb om te schrijven, maar vandaag wel. Een tekening met een duidelijke opdracht: fantasiefiguren. Kijkt en huivert!

2009-03/fantasie.png

De naam 'Klamanavije-monster' lijkt gestolen te zijn van het refrein 'Vamos a la playa' van Righeira, dat ik zonder goede kennis van de Engelse taal veranderde in 'Klamavija monna oh oh oh oh oh' en dus verdacht veel lijkt op 'Klamanavije-monster'. :)

Van jongen naar meisje

Donderdag 26 Maart 2009 at 07:25 am

(Geïnspireerd op een logje van She)

Toen ik het licht zag, zagen de dokters een klompvoetje. Veertien dagen na mijn geboorte werd het voetje gespalkt. Tot mijn zesde heb ik een spalkvoetje moeten dragen. Dat was niet erg. Ik herinner me er, afgezien van een nare ziekenhuiservaring, niets van. Wel moest ik nog jaren lang stevige schoenen dragen. Van die lompe dingen waar niks vrouwelijks aan te ontdekken was. Afschuwelijk vond ik ze. Na heel veel zeuren mocht ik op mijn veertiende voor het eerst laarsjes met een hakje. Een verademing!

Mijn zus was een fiks aantal jaren eerder ter wereld gekomen en mocht haar haren laten groeien. Maar eigenlijk had mijn moeder geen tijd voor haar lange haren en besloot ze om mijn koppie kort te houden. Ergens in het begin van mijn lagere schooltijd heb ik daardoor nog een vuistslag moeten incasseren, met een bloedneus als gevolg, omdat ik van achteren leek op de jongen waar de uitdeler ruzie mee had. Dolblij was ik dan ook toen ik vanaf de vierde klas van de lagere school mijn haar mocht laten groeien. En nog blijer toen ik mijn zelf uitgezochte kleurrijke zondagse kleren ook doordeweek aan mocht. Van een jongen veranderde ik in een meisje. Met oorbellen aan touwtjes rond mijn oor als toppunt.

En zo veranderde ik van een jongen in een meisje. Vond make-up niet interessant, maar verfde mijn nagels in alle kleuren van de regenboog. Verruilde kleur voor zwart en droeg strakke broeken al naar gelang ik ouder werd. Moest mijn hakjes in de kast laten wegens knie- en rugproblemen. Maar bleef een meisje. Met lange haren die nooit meer kort werden geknipt.

Tekeningen van vroeger (3)

Dinsdag 24 Maart 2009 at 07:14 am

Aan deze kant van de boerderij staat een appelboom. Toen ik een jaar of tien was, kwam er een zwikje familie langs die het leuk vond om kleine appeltjes over het dak van de boerderij te gooien. Een fantastisch leuk spel vonden we. Dat vonden mijn ouders niet. Mijn vader moest namelijk de volgende dag het dak op om alle scheve dakpannen weer recht te leggen...

Boerderij

Een semi-inspirerende dag op het werk

Zondag 22 Maart 2009 at 07:39 am

1.
Ikzelf had het nog helemaal niet gezien. De springerige, bijdehante en komische dagvoorzitter leek op Dolf Jansen volgens collega's. Hij durfde grapjes te maken met de directrice en degene die deze dag vol workshops en key-note spreker had georganiseerd. Hij balanceerde geheel ontwapenend op een gevaarlijk randje. Met zijn frisheid en humor pakte hij menig aanwezige in. En hij leek echt op, ja, Dolf Jansen!

"Het is de broer van," zei een collega.
Aha! Toen was het opeens volkomen logisch. Al was de broer van toch iets knapper dan de broer zelf.

2.
Key-note spreker (zo noemen ze dat) was Robert Benninga. Die weet alles van leven in het nu, focussen op wat je wilt (en niet op wat je niet wilt) en je ego in de ijskast zetten. Roddelen over anderen om jezelf beter te voelen is not done, maak gebruik van het stoplicht (rood = stoppen, oranje = doorgaan, groen = starten) en besef dat je een keuze hebt in hoe je denkt. "Te Amerikaans," zeiden sommigen. "We weten het wel." En: "Zo'n uur-durend praatje werkt toch helemaal niet bij mensen die zo intelligent zijn?"
Ik hoorde alleen maar dingen die ik twee jaar geleden had ontdekt en nam ze graag nogmaals in ontvangst. Ik kan het niet vaak genoeg horen. Leef in het nu. Ook al wordt het verteld op z'n Amerikaans, ook al geeft iedereen er zijn eigen draai aan. Leef in het nu blijft de essentie.

3.
Bovenstaande was inspirerend en een fijn begin van de dag. De rest van de dag bestond uit saaie workshops en discussies waardoor leven in het nu moeilijk bleek te zijn. Ik had een keus, maar koos kennelijk verkeerd. Zou ik het ooit leren?

Het knakkende elleboogmeisje

Donderdag 19 Maart 2009 at 07:01 am

Ik knak wat af mijn leven. Vooral vingers, tenen en ellebogen moeten het ontgelden. Elleboog heeft de meeste opdonders gehad. Op de middelbare school stond ik bekend als het knakkende elleboogmeisje. Vooral tijdens Frans ging ik los, tot grote ergernis van mijn klasgenoten.

Het werd een tic. Twintig jaar later knak ik niet meer zoveel, maar de drang is er nog steeds. En ik had wel gehoord dat het niet goed is voor de gewrichten, maar net als bij verslavingen sluit je je af voor de gevolgen. Maar toen de osteopaat mijn schouders losmaakte door mijn armen op en neer te bewegen, hoorde ik continue geknak. "Haha," lachte ik, "mijn gewrichten knakken. Dat doe ik zelf ook altijd."
De osteopaat lachte niet. Vertelde dat het niet goed is om te doen en dat je er artrose, oftewel slijtage in de gewrichten van kan krijgen.

Als je het dan hoort van iemand die ervoor gestudeerd heeft dan ga je toch wel even nadenken over wat je teweeg brengt in je lichaam. Dus probeer ik minder te knakken. Maar net als bij een dieet (of andere verslaving) wekt 'niet mogen' juist verlangen op. En doe ik héél erg mijn best om niet toe te geven aan dat verlangen. Knak. Oeps!

Maart, verjaarmaand

Dinsdag 17 Maart 2009 at 07:21 am

Ik tel acht verjaardagen in maart, mezelf niet eens meegerekend. Feestjestijd, al viert gelukkig niet iedereen zijn geboortedag. Maar natuurlijk is er altijd iemand die wél een feestje organiseert en jou uitnodigt. En omdat je de vorige feestjes hebt overgeslagen en je medefeestgenoot ziek thuis zit, ben jij veroordeeld tot een kroegbezoek tussen vreemde mensen.

Niet mijn meest favoriete tijdverdrijf.

Maar hé, in het leven draait het niet altijd om jezelf. Ik verzamelde moed, wetende dat ik de jarige in kwestie zou verrassen met mijn komst nu ze had verwacht dat ik ging afzeggen. En blij verrast was ze dan ook.
Maar toen. Ik was één van de eersten, anderen bleken 'fashionably late' ruimer te interpreteren dan ik. Er zat wat familie, een nieuwe liefde van de jarige en een vriendin die een cadeau overhandigde. Ik wachtte, draalde wat, niet wetende waar ik mezelf neer zou planten. Steeds meer mensen druppelden binnen, overhandigden hun cadeau en ik wachtte netjes af tot de jarige niet meer opgeslokt werd door andermans aandacht.

Dat was lang wachten.

Ik besloot met cadeau te gaan zitten bij twee onbekenden van elkaar die ook (bijna) niemand kenden. Dat werkte. De ene persoon bleek een zeer vermakelijke man te zijn met wie het goed ouwehoeren was, de andere persoon bleek een vrouwelijke bondgenoot (ook niet goed in 'mingelen'). En uiteindelijk schoof de jarige aan en nam haar pakje in ontvangst.

Het duurde niet lang meer of ik nam afscheid van de kletsende en drinkende meute. Stopte muziek in mijn oren en fietste door verlicht Amsterdam naar huis.

35

Zaterdag 14 Maart 2009 at 08:40 am

Ik was zó moe van een werkweek met nieuwe info dat ik om twaalf uur niet eens wakker werd van felicitatiesms-jes. Dus las ik ze vanochtend. Maar de grote glimlach kwam pas toen ik naar beneden ging en daar een versierde woonkamer, computer en stoel zag.

35 Dus.

Oh, ik had deze week natuurlijk nog een opmerking gekregen. "Werk je parttime naast je studie?" Alsof mijn werk een bijbaantje is. Toen ik vertelde dat ik al bijna elf jaar geleden ben afgestudeerd was er weer dat ongeloof. Het blijft grappig.

35 Dus.

Wist u dat mijn moeder vandaag ook jarig is? En haar opa (die ik niet heb gekend)? En dat mijn neefje die morgen zeven jaar wordt vier uur te laat geboren is om zich bij ons te kunnen voegen?

35 Dus.

Het is mijn eerste verjaardag zonder taart. En nee, ik maak geen uitzondering. Ik begon vanochtend met een bakje vers fruit. Dat is ook feestelijk.

35. Dus.

Tekeningen van vroeger (2)

Donderdag 12 Maart 2009 at 06:58 am

Ik herinner me een dagje strand met mijn ouders, zus en broer nog goed. Ik mocht een ijsje halen, in mijn eentje. Maar toen ik terugliep naar mijn ouders, bleken er opeens tientallen blauwe windschermen op het strand te staan. Achter elk scherm koekeloerde ik naar de mensen die daar lagen te zonnen. De moed zakte me al snel in de schoenen toen het steeds níet mijn ouders bleken te zijn. Was ik te ver doorgelopen, of juist niet? Moest ik gaan roepen, huilen of stug doorgaan met zoeken?

Strand

Uiteindelijk vond ik ze, tot mijn hele grote opluchting. Mijn moeder informeerde bezorgd waar ik al die tijd was geweest. Verdwaald op het strand. Lopend op zand dat brandde aan mijn voeten. Met een ijsje dat veel te snel smolt.

Santa en de tuinman

Dinsdag 10 Maart 2009 at 07:26 am

Wanneer anderen enthousiast vertellen over een boek dat ze lezen, is het lastig om daar in mee te gaan als je het zelf niet hebt gelezen. Hoogstens kan je aangestoken worden door het onderwerp en besluiten het boek ook te gaan lezen, maar vaak komt dat niet voor.

De Franse TuinmanToch moet mij even iets van het hart. Over het boek dat ik nu lees. En ik begrijp meteen dat u daar misschien niet enthousiast over kan zijn omdat het u niet aanspreekt. Maar toch moet ik het kwijt, want jongens, ik lees me d'r toch een prachtig boek! En het is geeneens een kinderboek. Nee, het gaat om De Franse Tuinman van Santa Montefiore (1970).

Ze vertelt het verhaal van Miranda Claybourne die met haar twee kinderen en man vanuit het hippe Londen waar ze een leven à la Sex & The City erop na hield verhuist naar een landhuis in een saai dorpje waar iedereen elkaar kent. Natuurlijk valt Miranda buiten de boot en verlangt ze terug naar de anonimiteit van de stad. Haar man werkt daar nog en verblijft door de week bij zijn maîtresse.
De tuin rondom hun landhuis was vroeger een lust voor oog, toen Ava Lightly er nog woonde. Van die glorie is nog weinig terug te vinden, en groene vingers heeft Miranda niet. Ze huurt daarom een tuinman in, van Franse afkomst en nog bijzonder aantrekkelijk ook. Wanneer ze de cottage waar hij gaat wonen opruimt, vindt ze het dagboek van Ava.

Dat is waar ik nu ben in het boek en omdat ik altijd zo blanco mogelijk aan een boek wil beginnen ben ik niet van plan de volledige beschrijving van het boek te vermelden. Die kunt u lezen op bol.com via de link die u eerder in dit stukje tegenkwam.

Maar wat is het toch fijn om voor het slapen me mee te laten slepen door een goed geschreven verhaal. Nog fijner is het lezen zonder tijdsdruk: sinds lange tijd lees ik weer eens een boek waar ik géén recensie over hoef te schrijven.

Nieuw!

Zondag 08 Maart 2009 at 07:16 am

En toen had ik opeens een nieuwe baan. In één dag beklonken met mijn manager en de persoon die haar baan 'vrijwillig' afstond. Om de mijne over te nemen, zodat ik de hare kon overnemen.

Dezelfde werkplek, dezelfde werkgever, een geheel nieuwe uitdaging.

Na anderhalf jaar was ik er ontzettend aan toe.

Bijna, ja, bijna

Donderdag 05 Maart 2009 at 07:05 am

Ik roep al maanden dat ik bijna 35 word, maar nu is het écht bijna. Op 14 maart geschiedt zich het wonder dat ik mezelf als vijfendertiger mag bestempelen.

Vijf-en-dertig. 35.

Wat een leeftijd!

Dat vonden anderen ook. In de afgelopen week heb ik vijf mensen van hun stoel laten vallen met deze mededeling. Tja, als je tussen de 25 en 30 wordt geschat, is 35 wel even andere koek. Eén collega kon het niet laten om een ietwat botte opmerking te maken: "Dan heb je zeker nog niet zoveel meegemaakt in je leven?"

Ik stond even met mijn mond vol tanden. Beaamde het schoorvoetend. Maar wat is veel, wat is weinig? In het kader van overlijden heb ik inderdaad weinig meegemaakt. Maar ik weet wél wat liefdesverdriet is, wat een reorganisatie teweeg brengt en hoe een burn-out voelt. Het is te weinig om een doorleefd gezicht van te krijgen, maar zou dat überhaupt wel lukken met mijn babyface?

De toekomst zal het leren. Vooralsnog prijs ik mezelf gelukkig met een redelijk ongeschonden leven en ga ik vol vertrouwen het ook voor mij onwerkelijke getal 35 tegemoet.

Wederom puf

Dinsdag 03 Maart 2009 at 07:14 am

Wel vaker hoor ik mensen zeggen die een burn-out of iets dergelijks hebben gehad en vanuit die situatie opkrabbelen, dat sociaal doen steeds beter gaat. Dat heb ik ook. Zat ik eerst nog op hete kolen continue op de klok te kijken en allerlei vervelende gevoelens proberen te accepteren, inmiddels leun ik weer relaxt achterover en geniet ik weer écht van een sociaal onderonsje. Het is een stijgende lijn, die af en toe ook wel eens stagneert of zelfs naar beneden gaat, maar blij ben ik allang dat ik weer puf heb om uren in het park te wandelen met een vriendin of om wat te drinken in een café met (oud-)collega's. Al moet ik oppassen niet overmoedig te raken. De laatste weken zag ik steeds te laat mijn bed en dat breekt natuurlijk op. Het is verleidelijk om me weer in het sociale leven te storten en te compenseren wat ik het afgelopen half jaar miste, maar ik kan natuurlijk niet van mezelf verlangen weer meteen als vanouds mee te draaien. Opbouwen, op tijd aan de bel trekken, niet overhaasten. Roofbouw plegen ligt altijd op de loer.

Tekeningen van vroeger (1)

Zondag 01 Maart 2009 at 07:20 am

Op de boerderijzolder, die zich naast mijn slaapkamer bevindt (werkelijk waar, ik heb nog steeds mijn eigen kamer bij mijn ouders, maar dat is ook niet zo moeilijk met zoveel ruimte), vond ik tekeningen van toen ik 12, 13 was. Ik ben ze nu aan het scannen om ze te kunnen bundelen. Een tekentalent was ik niet, maar wel enthousiast waardoor ik toch regelmatig een prijs won met tekenwedstrijden. Daarom, naast de doedelserie, een tekeningen-van-vroeger serie. Beginnende met een tekening van mijn kamer. Klopt natuurlijk geen hout van! En als je goed kijkt, zie je dat de eerste opzet sporen achterlaat in het papier. Iets te hard gedrukt tijdens het 'schetsen':

Kamer Aukje

De indeling komt niet overeen, de meubels zien er iets anders uit, maar: het behang is hetzelfde! Ja, ik had regenboog en vliegende vogels behang. Allemaal in het blauw, mijn lievelingskleur.
Onder het raam staat een prikbord met gewonnen medailles (schaatsen, handbal, gymnastiek, kaatsen, speldagen, enz.). Het prikbord staat nog steeds in deze hoedanigheid op zolder en moet hoognodig ontleed worden, zodat ook die medailles keurig netjes in een map komen.

Cijfer van de leraar: 7.5

Aukje elders

» De complexe emotionaliteit van The Reader

Het begin van de film The Reader (Stephen Daldry, 2009) gaat me te snel. De jonge Michael ligt kotsend van ziekte voor de deur van Hanna Schmitz (Kate Winslet), die hem opvangt en naar huis brengt. Wanneer hij na drie maanden bedrust haar als dank een bloemetje brengt, ontspint zich een relatie. Saillant detail: zij is 35, hij 15.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Kunst met een Q

Kunst met een Q, dat slaat op quiltkunst. Quilten (spreek uit als ‘kwilten') is wat veelal oudere vrouwen doen als tijdverdrijf. Als hobby en ook voor de gezelligheid, want je kan er allerlei cursussen in volgen en dan wordt er natuurlijk flink gebept. Daarnaast zijn er ook kunstenaars die dit ouderwets aandoende handwerk verheffen tot moderne kunst, het zogenaamde artquilten.

Een quilt is niets meer en minder dan een collage van lapjes stof. Het gaat vaak om kleine stukjes reststof die aan elkaar genaaid worden waardoor er een bont geheel ontstaat. Dit gedeelte wordt patchwork genoemd. Wanneer deze laag door middel van doorstikken, oftewel quilten, bevestigd wordt op een effen onderkant met daartussen vulling, spreek je van een quilt. Mijn moeder doet dit al sinds mensenheugenis. Menig quilt siert de Friese boerderij waar ik opgroeide. Persoonlijk doet het mij weinig. Je zult me dan ook nooit achter de naaimachine zien zitten om er zelf één te maken en aan mijn moeder heb ik hopelijk genoeg hints gegeven dat ik niet gediend ben van een dergelijk kunstwerk in mijn huis.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Multitalent Wouter Hamel bouwt vrolijk cd-releasefeest in Paradiso

Het Nederlandse zangtalent Wouter Hamel heeft een nieuwe cd uit en dat moet gevierd worden. In Paradiso, waar hij twee jaar geleden nog zijn debuut 'Hamel' vierde in de kleine zaal, staat hij nu in de grote zaal met een enthousiast publiek. Het bewijst dat dit talent in die twee jaar naam heeft gemaakt in Nederland.

Hij deed dat met lichtvoetige jazzy popliedjes, waarbij hij invloeden gebruikte uit o.a. de soul en tango. Zijn tweede album 'Nobody's Tune' borduurt hier op voort en presenteert wederom een scala aan stijlen, waaronder reggae. Maar bovenal zijn het makkelijk in het gehoor liggende liedjes, die dansbaar en vrolijkmakend zijn. Met af en toe een ballad, zoals het mooie 'Amsterdam' (Nobody's Tune) dat hij aan het eind van de avond in zijn eentje achter de piano ten gehore brengt.

Lees verder op Cultuurpodium.

  |