Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

cheap_cialis (Magische gegevens…): Today, while I was at work, my sister stole my apple ipad and tested to see if it can survive a 30 fo…
side (WK): Hahahahahahaha, this politics related YouTube video is actually so comic, I liked it. Thanks in suppo…
without (WK): betamethasone acetatena phos
falls (Magische gegevens…): Exclusively at Target 42 Bluray Combo Pack with exclusive
viagra (WK): Very good blog post.Really thank you! Fantastic.
order_cialis (WK): It is also possible that Zynga's chosen advertising network is to blame if we consider the case of th…

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Prijs?

Donderdag 26 Februari 2009 at 06:59 am

Weet u het nog? Dit bericht? Dat ik naar aanleiding van een internetenquête in de finaleronde zat met als hoofdprijs een H&M-waardecheque van 250 euro? Dat er twee waardecheques van 50 euro en twee troostprijzen waren te vergeven? En aangezien ik met vier anderen in de finaleronde zat ik altijd prijs had? En ik eind januari mijn brievenbus in de gaten moest houden?

He-le-maal niets kwam er in mijn brievenbus. Tenzij de post verkeerde bezorgde. Zo niet, dan hebben ze een vuil spelletje gespeeld. En weet u wat het ergste is van alles? Ik weet niet eens wie een vuil spelletje speelde. Want H&M weet nergens van (er kunnen gewoon cadeaubonnen zijn ingekocht) en ik heb werkelijk waar geen idee welk (marketing)bedrijf mij met deze mededeling belde.

Stupide!

Helder Friesland

Dinsdag 24 Februari 2009 at 07:06 am

Tijdens een paar dagen weg in Friesland was er welgeteld één dag zonder regen en natte sneeuw. En schoot ik deze plaatjes:

Wuivend Riet


Water en zon

(klik voor groter)

De wereld op zijn kop

Zaterdag 21 Februari 2009 at 07:00 am

Eigenlijk wilde ik hier eerst een klein quizje van maken. Zo van, wat is er 'fout' aan deze foto? Maar omdat mijn quizjes altijd in de eerste reactie worden geraden, heeft dat weinig nut. Daarom geen quizje, maar een foto met bovenschrift. De wereld op zijn kop gaf een opmerkelijk mooi effect:

Friesland boom

In de wachtkamer

Donderdag 19 Februari 2009 at 07:01 am

"Moet ik me melden?" vroeg hij me. Als nieuwe klant stapte hij de wachtkamer binnen. De receptie zat pas achter de volgende deur.
"Ik heb het de eerste keer wel gedaan," zei ik hem.

Hij opende de deur waar 'receptie' op stond en kwam even later terug om plaats te nemen. "Ik ben hier voor het eerst, dus weet nog niet hoe het hier werkt," verontschuldigde hij zich.
Ik knikte. Zag hem zenuwachtig zijn. Twijfelde of ik hem zou vragen voor welke behandeling hij kwam. Het was was duidelijk dat hij om een praatje verlegen zat, maar ik zou me op gevaarlijk persoonlijk gebied begeven door deze vraag te stellen in een centrum voor integrale geneeskunde.
"Ik ben hier voor de acupuncturist, u ook?" Ik huiverde even. "Nee," zei ik stellig, "ik hou niet van naalden in mijn lichaam. Ik kom voor de osteopaat."
"En bevalt het?" Het was een vraag waar hij niets aan had. Het zou hem niet geruststellen aangezien hij voor een totaal andere behandelmethode kwam dan ik. "Heel goed," zei ik.
"Ik ga voor het eerst naar de acupuncturist. Je moet toch wat hè als je alles hebt geprobeerd."
Weer die verontschuldiging, maar ik begreep maar al te goed wat hij bedoelde.

Toen we een uur later rozig bij de balie onze behandeling betaalden, glimlachten we naar elkaar. Hem vragen of het was bevallen, die naalden in zijn lijf, durfde ik niet.

In plaats daarvan wenste ik hem goedendag.

Rustig zitten op je kont

Dinsdag 17 Februari 2009 at 07:12 am

"Eigenlijk komt het erop neer dat we het leven moeten accepteren zoals het is. Niet meer denken dat beter wordt als je maar die therapie volgt, of dat bepaalde kledingstuk koopt, of die leuke baan krijgt. Gewoon rustig gaan zitten op je kont en tevreden zijn."

"Maar als dat gebeurt, waar moeten dan over praten?"

(Dit betekent overigens niet dat je akkoord moet gaan met een baan die je niet ligt, of kleding die te groot is omdat je bent afgevallen, of dat therapie opeens niet goed is, maar het verlangen naar 'beter' en 'meer' en 'straks' kan ook een rem zijn om dingen te accepteren.)

Een hachelijke onderneming

Zondag 15 Februari 2009 at 07:38 am

Het was eigenlijk bij voorbaat al een hachelijke onderneming, maar lief en ik lieten ons niet uit het veld slaan en gingen er voor. Even voor twaalven stonden wij op een station in Amsterdam om, door werkzaamheden via Utrecht, naar Drenthe te reizen. De trein arriveerde keurig op tijd, we stapten in, en vertrokken.

Vertrekken was het ook het enige wat de trein deed, want de trein schokte en stond na honderd meter stil. Probeerde nog vooruit te komen, bewoog weer een paar meter vooruit, maar stond weer stil.

Technisch defect.

Het duurde drie kwartier. Drie kwartier! En dat op een paar honderd meter afstand van een station. Ik denk dan, leid ons terug naar het station en laat ons de volgende trein naar Utrecht pakken, maar goed, ik snap dat wel, veiligheid enzo.

Met gepaste snelheid reden we na drie kwartier naar Utrecht, om daar over te stappen op de trein naar Assen, waar we een uur later dan gepland arriveerden.

So far so good.

Het is misschien ook van de zotte om na een krappe vijf uur weer op te stappen en terug naar Amsterdam te gaan. En natuurlijk ging het ook daar mis. In Amersfoort bleven we tien minuten staan omdat de hoofdconducteur nog onderweg was (zucht) en misten we onze aansluiting in Utrecht.

Voor een bezoek van vijf uur hadden we vijf en een half uur (in plaats van vier uur) gereisd. Volgende keer toch maar blijven slapen.

Van overkill naar gemis

Donderdag 12 Februari 2009 at 07:02 am

Ik zat sinds tijden weer eens in het theater. Eerst hoog bovenin waar ik mijn best deed om relaxt te zitten, maar toen ik een vrije plek spotte op het balkon onder mij liet ik mijn dwingende gevoel om te verkassen toe. Ik dacht mijn hoogtevrees wel aan te kunnen, maar kon pas ontspannen toen ik een balkon lager zat.

Vanaf dat balkon spotte ik meerdere lege plaatsen aan de zijkant van de zaal beneden mij en na de pauze confisqueerde ik zo'n plek. Zat ik pal voor Tjeerd Oosterhuis, die naar zijn vrouw Edsilia Rombley op het podium keek. Het was de première, ik was aanwezig als recensent, had niet zoveel zin want ruim twee uur op een stoel geplakt zitten is nu eenmaal niet meer mijn favoriete bezigheid. Maar het was me toch een partij leuk! Had ik dit niet stiekem gemist? Het gevoel bij een club mensen te horen die iets speciaals mee mogen maken? Iets dat ik negen jaar lang regelmatig had gedaan?

Toen ik het culturele leven achter me liet door het opzeggen van mijn baan was ik opgelucht dat ik niet meer naar het theater hoefde. Al die voorstellingen en concerten voelden na negen jaar als een overkill. En zo'n theatermens was ik helemaal niet. Wanneer had ik nou écht genoten van een toneelstuk? Dat was op één à twee handen te tellen. Ik was verwend geraakt. Maar ergens mis ik dat wereldje wel. Al loop ik nog steeds niet bijzonder warm voor een voorstelling. Maar zeker na zo een leuke avond rijst ergens van binnen de vraag of ik nog wel zo blij ben dat ik de culturele sector de rug heb toegekeerd.

MinusL, de witte motor

Dinsdag 10 Februari 2009 at 07:16 am

Een boerendochter hoort natuurlijk melk te drinken. Ik kreeg het alleen niet door mijn strot. Huiverde, walgde, hoe mijn moeder het ook probeerde. Toen ik nog klein was zette ze me op schoot. Eerst zij een slokje, dan ik een slokje. Alleen de geur al deed me over mijn nek gaan. Ik geloof dat ik het een paar slokjes heb volgehouden en al snel besloot dat ik niets meer van dit vieze witte spul wilde drinken. Mijn moeder liet het maar zo. Het zit trouwens in de familie. Ook mijn vader, de boer himself, lust geen melk. Net als mijn zus.

Nu ik vanwege mijn lactose-intolerantie alleen nog maar zuivelproducten eet zonder of met heel weinig lactose, is melk helemaal verboden. Tot een vriendin van een vriendin, zelf ook lactose-intolerant, me wees op MinusL. Melk zonder lactose. Ik schafte een pak aan, want ik doe wel eens melk in mijn thee, en zag op de zijkant van het pak staan: Door de enzymatische splitsing heeft deze melk een iets zoetere smaak.

MinusLVoorzichtig rook ik aan de melk. Een geheel andere geur dan vroeger drong mijn neusgaten binnen. Ik pakte een glas, goot er wat melk in, rook, walgde niet en dronk. Het glas leeg. Om nou te zeggen dat het lekker was is misschien overdreven, maar vies was het zeker niet. Voor het eerst in 34 jaar dronk ik een glas melk leeg!

Je zou kunnen concluderen dat ik nu dagelijks melk kan drinken. Ware het niet dat door de zoete smaak het suikergehalte hoog is. Verder dan een wolkje in mijn thee kom ik daarom niet. Geeft niks, een melkloos leven was ik toch al gewend. Maar dat er een melk in omloop is die deze madame zonder te walgen naar binnen krijgt, mag bijzonder heten.

Filmpjus (17)

Zondag 08 Februari 2009 at 07:09 am

1. Revolutionary Road (2009)
Kate Winslet en Leonardo DiCaprio voor het eerst sinds Titanic weer in een film, het leek wel groter nieuws dan de film zelf. De twee spetteren wederom van het scherm af en zetten op steengoede wijze neer hoe een veelbelovend huwelijk vervalt in ruzies en sleur. Emotioneel drama op zijn best.

Revolutionary Road

2. Brideshead Revisited (1982)
De serie kende ik niet, in 2008 is er nog een film van gemaakt die ook aan mijn aandacht ontsnapte. Maar wat ik ben blij dat ik deze serie ontdekte doordat de dvd-box stond te pronken bij Fame. In een speelduur van bijna 11 uur volgen we Charles Ryder (Jeremy Irons) die tijdens zijn studietijd op Oxford bevriend raakt met de aristocraat Sebastian Flyte. Maar zijn aristocratische roots zitten hem dwars en uiten zich in een alcoholverslaving. Hij trekt zich terug van de wereld en zet de vriendschap met Charles op het spel. Van daaruit ontwikkelt zich het verhaal verder en ontvouwt zich op het scherm het ene drama na het andere. Naar een boek van Evelyn Waugh, die onderlinge relaties knap neer weet te zetten.

Brideshead Revisited

 

3. Empreinte de l'ange, L' (2008)
Oftewel: de afdruk van een engel. Ooit afgevraagd wat dat kuiltje onder je neus daar doet? Daar heeft een engel zijn vinger opgelegd toen je werd geboren, zodat je onschuldig ter wereld zou komen. In deze film is een moeder ervan overtuigd haar zeven jaar geleden overleden dochter te herkennen. Haar dochter kwam een paar dagen na haar geboorte om tijdens een brand in een ziekenhuis. Een knap staaltje moedergevoel of een dramatisch geval van hysterie? Gebaseerd op een waargebeurd verhaal en boeiend tot het eind toe.

l'Empreinte de l'ange

 

4. Blindness (2008)
Indringende film over een mondiale infectie die de mensheid blind maakt. Natuurlijk zijn er altijd een paar mensen resistent, in dit geval Julianne Moore. Onder het mom van 'ik ben ook blind' laat ze zich vrijwillig opsluiten samen met haar man en honderden anderen blinden in een pand omringd door bewakers die er niet voor terugdeinzen om je neer te schieten wanneer je de omheining te dicht nadert. Omdat er in het pand zelf geen bewaking of leider is, ontstaan er zelfgemaakte regels die van kwaad tot erger gaan. Hoe een kleine bevolking probeert te overleven, de macht te pakken waarbij geweld niet geschuwd wordt. Bij vlagen een nare film, ook omdat je weet dat je misschien wel hetzelfde zou doen/overkomen in eenzelfde soort situatie. Het eind is in zijn eenvoud subliem.

Blindness

5. The Sisterhood of the Traveling Pants 2 (2008)
Vier totaal verschillende vrouwen met vier verschillende problemen die sinds lange tijd vriendinnen zijn. Ze sluiten een 'sisterhood of the traveling pants' omdat ze allemaal dezelfde spijkerbroek passen die ze tijdens de zomervakantie naar elkaar doorsturen. De spijkerbroek brengt geluk, maar in deel 2 lijkt dat geluk uit te blijven. Een echte meidenfilm, en ja, ik heb daar een groot zwak voor.

Sisterhoofd of the traveling Pants

 

6. Oorlogswinter (2008)
Nederland is goed in het maken van kinder- én oorlogsfilms. Oorlogswinter is daar ook nog 'es een combinatie van. Het verhaal wordt verteld vanuit de veertienjarige Michiel, die op deze jonge leeftijd krijgt te maken met het verzet en verraad tijdens de tweede wereldoorlog. Wie is te vertrouwen en wie niet? Is zijn eigen familie wel te vertrouwen?
Mooie beelden en een goed verhaal dat net iets te lang voortkabbelt.

7. Across the Universe (2007)
In de categorie aparte films is dit er één. Een musicalfilm vol peace en Beatlesliedjes.

Across the Universe

Across the Universe

 

Het verhaal speelt zich af ten tijde van de Vietnam-oorlog. Van een groepje bevriende jongeren worden een paar jongens uitgezonden en anderen bieden verzet. Een aaneenschakeling van mooie beelden en opnieuw gearrangeerde Beatlesnummers. Opmerkelijke film die om zijn originaliteit en mooie sfeerbeelden indruk maakt.

8. Sex and the City (2008)
Omdat deze film zo slecht werd ontvangen, had ik weinig verwachtingen. En waar verwachtingen laag zijn, valt het altijd mee. Ik snapte dan ook niet zo goed waar iedereen zo moeilijk over deed. Ja, het was het vervolg op de serie, maar so what? Geen van de fans die een compleet nieuw verhaal wilden, het lijkt me dat iedereen wel wilde weten hoe het verder ging met de welvarende dames. Ik heb daarom net zo veel genoten als van de serie. Geen hoogtepunt, maar in dit geval ook niet nodig. 

9. Wuthering Heights (1978)
Ik houd van drama, ik houd van romantische verhalen, ik houd van kostuumfilms, maar: Wuthering Heights ging zelfs mij te ver. Belangrijk vind ik het wel om te weten waar het bekende nummer van Kate Bush en natuurlijk het boek over gaat, maar jongens jongens, dit is echt drama in het kwadraat. Ik genoot van de acteerkunsten van Ken Hutchison, maar gruwde van Kay Adshead als Cathy. Ik heb het uitgekeken omdat ik per sé wilde weten hoe het afliep, maar was blij dat ik het achter de rug had!

Wuthering Heights

10. Wall-E (2008)
Te hoge verwachtingen maken van deze film een tegenvaller. Toegegeven, het ziet er prachtig uit en Wall-E is ook hartstikke schattig, maar het verhaal is best saai. De onderliggende laag van het verhaal (die eigenlijk heel duidelijk is te zien) trof me het meest. Uiteindelijk willen we gewoon een werkend leven, dingen zelf opbouwen en zelf ontdekken (wie de film heeft gezien begrijpt wat ik bedoel). 

Wall-E

11. Cold Comfort Farm (1995)
De ouders van de welgestelde Flora (Kate Beckinsale) zijn overleden, iets waar ze zelf niet erg mee zit, waardoor ze op zoek moet naar onderdak. Ze schrijft haar familieleden aan en uit degenen die haar willen onderhouden kiest ze de meest avontuurlijke. Dat is namelijk interessant voor het boek dat ze wil schrijven.
Ze komt terecht op 'Cold Comfort Farm', waar de oudste dame des huizes een streng regime hanteert. Iedereen is bang voor haar, behalve Flora. Met haar positieve en opgewekte humeur tovert ze de grauwe en saaie wereld van de bewoners om in een kleurrijk paradijs en weet zelfs tot de oude dame door te dringen. Allemaal leuk en vrolijk met een grappig rolletje van Stephen Fry, maar ook niet meer dan dat. 

12. How to Lose Friends & Alienate People (2008)
Komisch acteur Simon Pegg speelt Sidney Young, een vervelend mannetje met foute grappen. Ondanks zijn irritante gedrag wordt hij gevraagd om te gaan schrijven voor een belangrijk magazine in New York, waar hij artikelen mag schrijven over beroemdheden. Op de redactie is Kirsten Dunst de enige die hem enigszins kan luchten.
Een grappige film die niet lang blijft hangen.

Open vizier

Donderdag 05 Februari 2009 at 07:03 am

Wat zo fijn is aan een nieuwe baan, is dat je je overal met open vizier op stort. Geen idee wat je te wachten staat, dus hoef je niet te stressen. En als het misgaat is daar nog altijd het excuus dat je niet precies weet hoe alles werkt.

Na ongeveer een jaar is dat open-vizier-gevoel verdwenen omdat je alles hebt meegemaakt. Ik ben inmiddels begonnen aan de tweede ronde, met de eerste nog vers in mijn geheugen. In de zomer zei ik dat ik uitkeek naar oktober, naar die leuke klus, maar eenmaal november en de klus nog niet geklaard ging het leuren, want dat deed ik, me tegenstaan. Moest ik dit jaar in jaar uit doen? Nee, dan januari. Dat was wel een beetje mijn project. Samen met de voormalige manager opnieuw vormgegeven en iedereen versteld hebben laten staan. Dat was een lekker gevoel en dat gevoel zocht ik weer.

Ik verbeter graag, en ik en mijn collega's hadden ook verbeterd door onszelf meer ruimte en daardoor tijd te geven. Toch kwamen we in tijdnood, werden mogelijkheden niet optimaal benut waardoor we vlak voor de deadline toch nog aan het stressen waren. We baalden als een stekker, werkten door met knopen in onze nek, sloegen pauzes over en voelden onze maag niet knorren. In het weekeinde voor de laatste dag, dé deadline, kon ik amper slapen van de pijn in nek en schouders. Tijd ingebouwd, hele week relaxt geweest, één stressdag en meteen pijn. Verdomme.

"Volgend jaar doen we het anders!" riepen mijn collega en ik op de dag des oordeels. Maar misschien had het ook te maken met de verwachtingen. Vorig jaar verliep alles in een roes, dit jaar wisten we wat ons te wachten stond. En de tweede keer valt altijd tegen, zeker wanneer de eerste keer zo goed is gegaan. Opeens ga je verwachtingen scheppen, tegenover jezelf, tegenover collega's en moet het allemaal waargemaakt worden. Dan kan het ondanks de goede voorbereiding wel eens minder perfect lopen dan je had gedacht. En that sucks.

De macht van comments

Dinsdag 03 Februari 2009 at 07:14 am

Doorgaans koop ik mijn cd's via Amazon. Tweedehands exemplaren omdat ik de prijs van nieuwe cd's simpelweg te hoog vind. En dan ook nog via Amazon.co.uk omdat de lage pond lokt.

David SylvianVia een reseller kreeg ik de cd van David Sylvian (Secrets of the Beehive) thuis gestuurd. Daar had ik alleen een gebrande versie van en dat is not done voor de beste cd ever. Maar de staat waarin de cd verkeerde, of liever gezegd het omhulsel, was om te huilen. De cd zelf deed het prima, maar de inlay was aan elkaar geplakt met buddies en (daardoor?) op twee pagina's gescheurd. Het hoesje zelf was kapot.

Ik liet een comment achter op Amazon.co.uk over de slechte service van deze reseller en dat ik er nooit meer een cd wilde bestellen. Prompt mailde de reseller, Steve, me terug. Dat het hoesje bij verzending in mint condition was en dat het kapot moest zijn gegaan in de post. Op het gegeven dat de pagina's van de cover waren vastgeplakt met buddies ging hij niet in.
Wel bood hij aan het volledige bedrag (maar liefst 4,50 euro) terug te storten, met behoud van de cd, als ik het comment maar van Amazon verwijderde. Liever had ik een vervangend exemplaar, maar die had hij niet op voorraad.

Dus koos ik voor terugbetaling en verwijderde het comment. Bedankte Steve voor zijn service en verbaasde me over de macht van comments, die me in dit geval geld opleverde. En besloot om de beste cd ever dan maar gewoon in een platenzaak in Amsterdam aan te schaffen.

Australische tranen

Maandag 02 Februari 2009 at 07:00 am
Roger Federer

Het was een zinderende finale met hoogstaand tennis dat deed denken aan de Wimbledon-finale van 2008. Waar Federer de betere speler was, was vechter Nadal mentaal sterker en stond er op de belangrijke punten. Federer niet. En zo kon het gebeuren dat Federer meer punten op zijn naam schreef (174 tegen 173), maar toch verloor.

En dat doet pijn.

Al het goede komt uit Scandinavië

Zondag 01 Februari 2009 at 07:09 am

Qua zangeressen heb ik een zwak voor Scandinavië. En dat er nog steeds iets te ontdekken valt, merkte ik toen ik las dat Maria Mena tot beste vrouwelijke artiest van Noorwegen was uitgeroepen tijdens de uitreikingen van de Spellemannsprisen. Ze versloeg grote namen als Marit Larsen, Ane Brun en Ingrid Olava. Van die laatste drie ken ik alleen Ane Brun en die ligt mij gek genoeg niet. De andere twee kende ik niet, dus myspacede ik. Ingrid viel af, Marit bleef fier overeind. Wat een leuk schattig meisje! Ze ziet er uit als 12 maar is 26 en schrijft nummers die ik had willen schrijven (haar eerste cd niet meegerekend). Grappig genoeg heeft ze het vrolijke nummer 'If a Song Could Get Me You' akoestisch opgenomen op verschillende plekken: de groentewinkel, de roltrap van het metrostation en de metro zelf. En om te vieren dat mijn log vandaag zes jaar bestaat, hieronder de opname in de groentewinkel:

Aukje elders

» De Filmclub: Een vader-zoon relatie in films

David Gilmour is niet alleen de naam van de zanger en gitarist van Pink Floyd, maar ook van de Canadese presentator, filmjournalist en schrijver van de bestseller ‘De Filmclub’. Een interessante titel met een aantrekkelijk synopsis: hij haalt zijn zestienjarige schoolhatende puberzoon van school omdat beide de moed te ver in de schoolgaande schoenen is gezakt. Op één voorwaarde: per week moet hij samen met David drie door zijn vader uitgekozen (en toegelichte) films kijken. Geen onmogelijke opgave toch? (Geef mij zo’n vader!)

Maar een zestienjarige jongen uit zijn sociale omgeving trekken, hem carte blanche geven om elke dag ongegeneerd lang in zijn bed te liggen meuren en in zeeën van ‘nutteloze’ tijd een richting aan zijn leven laten zoeken is geen gemakkelijke opgave. Hoewel David Gilmour soms twijfelt aan zijn rigoureuze actie, is hij een gedreven vader die alles voor zijn zoon over heeft. Dat hij even zonder werk zit, komt op dat moment erg goed uit.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Laat Edsilia maar zingen!

De Nederlandse zangeres Edsilia Rombley werd op 13 februari 2008 dertig en viert deze mijlpaal met een theatertour, die afgelopen 26 januari in theater De Kleine Komedie in première ging. Onder toeziend oog van familie, vrienden en belangstellenden zong ze de conclusie die ze in haar dagelijkse leven had getrokken: "Wat er ook gebeurt, laat mij maar zingen." Gebaseerd op een gedicht van schoonvader Huub Oosterhuis dat hij schreef ter gelegenheid van haar deelname aan het Eurovisie Songfestival (Edsilia was deelneemster in 1998 en 2007).

Lees verder op Cultuurpodium.

  |
» Roos Schlikker neemt een duik in de wereld van het grote geld

Vandaag de dag komen er zoveel boeken uit die zijn geschreven door webloggers, dat er wel eens eentje aan onze aandacht ontglipt. Maar gelukkig wijdde magazine esta een artikel aan het debuut van Roos Schlikker, waardoor ik toch nog lucht kreeg van het boek. Roos van Rozig.com publiceerde in november 2008 'Het eerste miljoen is het moeilijkst' met als ondertitel: 'Hoe leven miljonairs?'. Een opmerkelijk onderwerp en best lastig ook, want miljonairs zijn over het algemeen dominant en eigengereid. Denk maar aan vastgoedmagnaat Harry Mens en glamourkoning Jan des Bouvrie, die beide aan bod komen in de bundel.

Lees verder op About:Blank.

  |
» Winnende header 2008!

Tijdens de januari-editie van about:blank kon u stemmen op de mooiste header van 2008. In totaal brachten bijna 300 mensen hun stem uit. Tijd om de uitslag bekend te maken!

Lees verder op About:Blank.

  |
» 'Verhaaltjes voor onder de terrasverwarming'

Suffie, pseudoniem voor Frans Bogaard, heeft een selectie van zijn weblogstukjes gemaakt en deze gebundeld. In het voorwoord haalt hij aan dat weblogs door literaire schrijvers worden gezien als 'de voortbrengsels van de gewone man of vrouw, die in hun ogen niet verder reikten dan de dagelijkse belevenissen in de supermarkt (“En daar sta je dan! Bij de kassa! Portemonnee vergeten...”)'
Frans maakte gebruik van dat gegeven en noemde zijn bundel 'Daar sta je dan', als een terechte lange neus naar het literaire wereldje.

Lees verder op About:Blank.

  |