Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

payday (Magische gegevens…): I like what you guys are up too. Such clever work and reporting! Carry on the excellent works guys I …
loans (Magische gegevens…): I'm not sure exactly why but this weblog is loading very slow for me. Is anyone else having this prob…
cialis (WK): Thank you for your blog article. Great.
hot sale replica… (Prutteldag): Out of work, party, you may need a watch to reflect your temperament and vision, to show you differen…
hot sale replica… (WK): Out of work, party, you may need a watch to reflect your temperament and vision, to show you differen…
klockor kopior (Glaasje draaien): This is a good selling high-end watch site [url=www.acyreempleo.com/] klockor kopior[/url]

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Hoe je een gast NIET ontvangt

Zondag 30 November 2008 at 07:44 am

Moeders van lief kwam op bezoek voor een avond en nacht ter overbrugging van workshops in de buurt. We poetsten het huis, haalden oliebollen en kletsten de hele avond aan één stuk door. Toen moest er geslapen worden. Lief en ik haalden in het hokje dat tijdelijk was omgedoopt tot logeerhok de matras tevoorschijn die tussen muur en kast ingeklemd stond. Maar wat was dat? Zaten er nou donkere vlekken in het midden van de matras? Vocht! Ik voelde aan de muur waar de matras maandenlang tegenaan had geleund. Dat kon je niet droog noemen. Geen lekkage, maar gewoon een vochtige muur veroorzaakt door het vochtige weer. Met een beschimmelde matras als gevolg.

Lief en ik keken elkaar peinzend aan. Een andere matras, behalve de onze, hadden we niet. Maar iemand laten slapen op schimmel, dat was simpelweg gevaarlijk voor de gezondheid. Bovendien stonk het vocht een uur in de wind en was 'even afvegen' er niet bij.

We zetten de matras terug tegen de muur - waar moesten we er anders mee heen - en lichtten moeders in over de complicatie. De bank was de enige uitweg. Gelukkig hebben wij de beschikking over een driezitbank, minder gelukkig is dat onze kat deze wel eens gebruikt om op te plassen. Maar moeders vond het prima - het was ook niet een moment om kritisch te zijn - en zo'n ramp was het niet: de wc vlakbij en hij sliep nog best lekker ook, wist ik uit ervaring.

De volgende ochtend vroegen we moeders de hemd van het lijf. Had de bank wel lekker gelegen, was de kat niet vervelend geweest, had ze wel geslapen? Ik vond het toch best vervelend om haar op de bank te hebben moeten planten. Gelukkig was alles prima gegaan.

Nu zitten wij met een beschimmelde matras in onze maag. Weggooien of laten drogen?

Sci-Fi

Woensdag 26 November 2008 at 7:49 pm

Tegen een achtergrond van mist en ochtendgloren torende een kraan boven de huizen aan de overkant uit. Zette zich in beweging en zoefde over mijn slaperige ochtendhoofd. Even voelde het als science-fiction.

Kraan

(klik voor groter)

Nauwsluitende kleding, patat en erwtensoep

Dinsdag 25 November 2008 at 07:01 am

ErwtensoepInmiddels ben ik vijf maanden aan het diëten en werpt het zijn vruchten bijzonder goed af. Niet alleen verdwenen er heel wat kilo's, waar ik in het begin best moeite mee had - want waar ging het heen en wat moest ik aan - maar werden mijn darmen weer rustig. Hoe een genot dat is besefte ik me toen ik laatst in de bedrijfskantine erwtensoep haalde. Het is altijd tricky om dingen te kopen zonder te weten wat er precies in zit. Maar de erwtensoep uit de supermarkt, met best veel toevoegingen, viel ook goed, dus voorzag ik geen problemen.

Dat heb ik geweten.

Mijn buik bolde op als was ik vijf maanden zwanger en de krampen waren in alle hevigheid aanwezig. In de dagen erna probeerden mijn ontregelde darmen naarstig de irriterende elementen kwijt te raken.
Voortaan juich ik dus niet meer als de bedrijfskantine erwtensoep serveert.

Desondanks doen mijn darmen het weer goed en mag ik zelfs weer aardappelen en rijst eten. In beperkte mate, dat wel, maar het mag. Suiker is nog uit den boze, net als pasta en brood. Maar missen doe ik het amper. De pure chocolade en suikervrije chips zijn een goed alternatief, net als pastaloos eten (ik vind het zelfs lekkerder) en zuurdesembrood (al is het wel even zoeken naar eentje die bevalt, maar met een nieuwe vriezer in huis kan ik inslaan wat ik wil).

PatatLaatst at ik uit nood wederom patatjes, en dit keer kon ik alles in mijn maag kwijt en viel het niet heel erg zwaar. Wat ook wel weer jammer is, want dat betekent dat de deur naar patatjes niet meer op een kier, maar wagenwijd open staat.

Ook qua kleding is er iets veranderd. Kon ik voorheen alleen ruime of stretchbroeken aan omdat de stof moest meeveren met mijn opbollende buik, tegenwoordig is dat niet meer het allerbelangrijkste. Natuurlijk neemt een buik gedurende de dag in omvang toe vanwege al het eten dat er wordt ingestopt, maar ik kan weer redelijk nauwsluitende kleding aan. Al is dat nog wel even wennen en vind ik het ook niet altijd prettig. Maar onder het motto 'er kan altijd een knoopje los' gaat het tot nu toe goed.

Soms denk ik, waarom heb ik dit niet eerder gedaan? Waarom heeft mijn huisarts me hier niet op gewezen? Waarom ben ik niet voor mezelf op de barricade gegaan om nader onderzoek te eisen toen ik het etiket 'spastische darm' opgeplakt kreeg?
Het is altijd makkelijk om achteraf met meer kennis terug te kijken op een periode zonder kennis. Gelukkig wordt er steeds meer bekend over het effect van voeding op de darmen en als ik met mijn stukjes al één simpele ziel kan helpen, ben ik blij. Want het mag dan je dagelijkse patroon flink overhoop gooien, ik zou niet meer anders willen.

Onderlinge strijd

Zondag 23 November 2008 at 08:04 am

Al vanaf den beginne is hier in huis een strijd gaande. Ik heb me dan ook vaak zorgen gemaakt of het tussen lief en mij wel zou werken. Al kon ik me dan net zo goed afvragen of het überhaupt wel met een man ging werken.
Onze belangrijkste tegenstrijdigheden op een rijtje:

vroege vogel versus nachtbraker
water/thee versus alcohol
dieet versus lekker eten
Mac versus Windows
Pivot versus Wordpress

Vooral dat laatste geeft sindskort nogal wat spanningen in huis.

Mijn artikelen voor About:Blank schrijf ik in Pivot. Nooit problemen mee gehad. Sinds juli dit jaar schrijf ik voor Eeuwig Weekend artikelen in Wordpress. 

Ik heb nog nooit zo veel gevloekt tijdens het schrijven ervan.

Als ik een filmpje plaats en daarna opsla, is het filmpje verdwenen. Ondertitels bij plaatjes vertikken het om in het midden te gaan staan. De lightbox werkt standaard niet zodat ik deze handmatig moet instellen. Enzovoorts. Dat betekent dat ik mijn stukjes op mijn Mac schrijf en lief ze op zijn Windowscompu voorziet van de finishing touch. Ik dacht laatst heel slim te zijn door op mijn werk een trailer toe te voegen in het stukje, om lief te ontzien (want die wordt ook een beetje gek van mij, vooral als ik ga vloeken). Daar werk ik met Windows, dus geen probleem toch? Maar f*cking Wordpress blijkt ook niet te werken met IE6. "Zwaar verouderd, dat IE6," mailde lief toen ik hem mijn ongenoegen uitte. Dus van Wordpress moet de hele wereld al op IE7 en MacOs Leopard zijn overgestapt om zonder problemen te kunnen loggen?

Nee, dan Pivot. Dan Pivot! Als ik op mijn werk een idee krijg voor een stukje open ik Pivot, type snel het idee in en sla het op om het thuis uit te werken. Eenmaal thuis kan ik alles doen en laten wat ik wil. U hebt het gezien, ik kan zelfs trailers toevoegen en deze in het midden zetten. Ik mag dan geen lightbox hebben, maar wel fancybox en ook die doet het prima.

Ik pleit dus voor Pivot. Lief pleit voor Wordpress. Hij zal ook niet zeggen, goh, vervelend voor je. Neu, hij vindt gewoon dat ik en het bedrijf waar ik werk moeten overstappen. Nooooit ligt het aan Wordpress. Ik wil met alle liefde overstappen naar Leopard, maar daar heb ik de centjes niet voor. En een gekraakte versie hoef ik niet. En al heb ik binnenkort de centjes wel en ga ik wél overstappen, denk maar niet dat ik dan aan de Wordpress ga. Never nooit niet!

Dus strijden lief en ik nog even voort. Zonder toe te geven.

Spammerts

Donderdag 20 November 2008 at 07:09 am

Het enige nadeel van een 'volautomatisch' log, is de spam. Daar had ik voorheen geen last van. Ik had om de spammerts tegen te gaan een geweldig moeilijke quizvraag in het leven geroepen voor stukjes ouder dan drie dagen, maar wie de quizvraag niet beantwoordde kreeg wel een melding, maar het comment werd gewoon geplaatst. Een ordinaire bug, vertelde Roos (Roos is echt heel goed met Pivot).

Dus heb ik nu HashCash. Geen idee hoe het werkt of wat het betekent, maar het schijnt een goede protectie te zijn tegen spam. Mocht u onverhoopt niet meer kunnen reageren, laat het dan even weten via een mailtje.

Tot zover de huishoudelijke mededeling.

Dan wens ik u nog een mooie dag.

Doedelen

Dinsdag 18 November 2008 at 07:23 am

Toen de Hema een doedelwedstrijd uitschreef (uit verveling poppetjes tekenen), dacht ik terug aan mijn schrift van vroeger waarin ik mijn doedelkunst verzamelde. Die doedelkunst stamde uit de tijd dat ik me tijdens de wiskundeles op de havo/mbo verveelde. Mijn geodriehoek en passer gebruikte ik niet voor opdrachten, maar voor het tekenen van driehoeken en rondjes die met elkaar in verbinding stonden. Ik werd een ware driehoek/rondjes-freak, want er volgden nog vele varianten op dit thema, zoals deze:

Doedelkunst

© www.aukje.net 

Er is zelfs een bebop nummer dat Doodlin' heet en dat ik altijd graag wilde vertolken, maar behoorlijk pittig is:

Volgende keer een andere doedel.

Mobiel inleveren!

Zondag 16 November 2008 at 07:47 am

Films recenseren doe ik nog niet zo lang, laat staan persvoorstellingen bezoeken. De gang van zaken is mij dan ook niet helemaal bekend. Zo moest ik deze week mijn mobiel inleveren tijdens een persvoorstelling. Voorschriften zijn voorschriften, maar ik zag mezelf toch echt niet met een mobieltje een hele film vastleggen om het daarna op You Tube te zetten! Haha!

Dit keer ging het om de film 'Twilight'. Twilight? denkt u. Ja, Twilight! Waar ik al tig keer eerder over schreef. In 2006 omdat ik razend enthousiast was over het boek en in 2008 toen ik nog razender enthousiaster was over het vervolg 'Nieuwe Maan'. In oktober 2008 omdat het boek was verfilmd en ik de trailer had gezien. En toen zag ik deze week de film. Als één van de eersten in Nederland. Ha! Erover schrijven mag ik nog niet, embargo enzo. Maar op 30 november verschijnt op Eeuwig Weekend een recensie. Maar dat merkt u vanzelf in de balk hiernaast. Maar ik wilde wel alvast kwijt dat sinds ik de film heb gezien, ik weer helemaal geobsedeerd ben door Edward, de vampier, en Bella, een gewoon meisje, die verliefd op elkaar worden. Het is zelfs zo erg dat wanneer de film in de bios verschijnt (4 december), ik nóg een keer ga kijken. En als 'ie op dvd uitkomt ga ik 'm kopen en nog tig keer kijken. En erger nog: op You Tube zag ik een geïmproviseerde trailer van het vervolg op Twilight: New Moon. Maak me gèhèk!

Om iedereen nog even te teasen zet ik hier de trailer van Twilight weer neer. Zodat ik er zelf ook nog honderden keren naar kan kijken (zeker nu ik de film heb gezien kan ik de beelden veel beter plaatsen):

In januari starten pas de opnames voor het vervolg, Nieuwe Maan. Maar hiervan alvast een trailer van een échte obsessieveling:

Nou kan ik weer niet wachten!

Orangez heeft een postje verdient

Donderdag 13 November 2008 at 07:33 am

Het weblog van Orangez is weet ik hoe veel keer wel niet opgestaan uit de dood. Ik vraag me af of Orangez zelf wel weet hoe vaak hij is gestopt en begonnen. Maar het wereldwijde web komt maar niet van hem af, want Orangez is wederom back. Omdat dit de miljoenste keer is, heeft hij hier een postje verdient. Met een link. Als u houdt van een glimlach op uw gezicht op de vroege ochtend (of later op de dag, ook prima), dan moet u vooral gaan lezen. Klik!

Update: Orangez, ik en anderen missen RSS-feed!

Orangez

De herfst in een positief daglicht

Dinsdag 11 November 2008 at 07:14 am

De wind waait niet, de wind loeit in al zijn krachtigheid om het huis. Laat ramen heen en weer bewegen in hun sponningen, rukt de laatste bladeren van de bomen en toont uit volle macht de betekenis van het woord herfst.

Herfst. Wanneer ik in het donker naar huis fiets gluur ik door kale ramen naar verlichte woonkamers. Mensen houden van wit om zich heen. Soms is er een kleur. Donkerrood, lichtgroen, gedurfd blauw. Of een schilderij. Waarop met ruwe penseelslagen in rood, bruin en zwart een voorstelling is vervaardigd.

Herfst. Wanneer de onheilspellende storm mij in zijn greep heeft kan ik de slaap niet vatten. De spanning van kapotgeslagen ramen en binnengeregende druppels is constant aanwezig. De ervaring van vroeger voelen, toen de onzichtbare wind dakpannen en zware planken van de top van de boerderij naar beneden smeet. Maar ook opwinding over het geweld dat moeder natuur over ons uitstort.

Herfst. 's Avonds in het donker naar huis. Warm ingepakt. 's Ochtends in daglicht naar kantoor. Warm ingepakt en met een stil verlangen naar fietsen in de anonimiteit van de duisternis.

Aangeslagen

Zondag 09 November 2008 at 07:09 am

Het zijn geen roerige reorganisatietijden, verre van zelfs. Maar als de manager na een gesprek met de directie aangeslagen de afdeling oploopt en alleen meldt dat 'wij het nieuws nog wel te horen krijgen', steekt die geniepige onzekerheid wél weer de kop op. Gelukkig hadden we enkele dagen eerder nog een workshop gevolgd, waarin even werd stilgestaan bij de reorganisatie. Hoe ga je daar mee om? De workshopleider gaf terecht aan dat ondanks de reorganisatie je betaald wordt om een prestatie te leveren. Dus niet bij de pakken neer gaan zitten, gewoon doorwerken. Het was goed om deze kant van het verhaal te horen, in plaats van in te gaan op de emoties die een reorganisatie met zich meebrengt. Ik kan me er in ieder geval wel in vinden.

Auto's tellen

Donderdag 06 November 2008 at 07:00 am

Ik leun op de vensterbank en staar uit het raam. Kijk naar de rotonde die auto's bochten laat rijden. Een wolkendek houdt de zon tegen en maakt de aankomende duisternis dreigender dan ze al was.
"Verveel je je?" vraagt een collega die binnen komt lopen.
Ik verveel me niet. Maar als ik lang achter een computer zit wil ik mijn ogen af en toe laten ontspannen door naar buiten te kijken. En aangezien dat vanaf mijn plek niet kan, moet ik me naar een raam bewegen (wat ook wel weer goed is, vanwege die beweging).

"Nee hoor," antwoord ik, "ik kijk gewoon naar de auto's."
"Oh, je bent auto's aan het tellen!"
Een bulderlach volgt. "Geweldig, auto's aan het tellen!"

Als hij de ruimte verlaat neem ik zuchtend plaats achter mijn computer. Voor iemand anders denkt dat ik me sta te 'vervelen'.

Yes!

Woensdag 05 November 2008 at 08:05 am

Obama

Dat is nog 'es fijn wakker worden!

Mijn bestek, zijn bestek, ons bestek

Maandag 03 November 2008 at 07:00 am

Aspen bestekToen ik bij lief kwam wonen, nam ik natuurlijk mijn eigen rotzooi mee. Ik was zo gehecht aan die rotzooi dat ik het vertikte om de spullen van lief te gebruiken. Tenzij het echt niet anders kon of zijn spullen mooier waren. Zijn bestek bijvoorbeeld vermeed ik als de pest. Tot grote ergernis van lief. Want als hij het eten opschepte en zijn bestek op mijn bord legde (ook zoiets, ik heb mijn eigen borden), dan stopte ik dat bestek terug in de la en pakte mijn eigen. Dat at echt een stuk lekkerder.

Lief vond het onzin. Wat maakte het soort bestek nu uit? Het at toch hetzelfde? De smaak veranderde toch niet? Ik kon het maar moeilijk uitleggen. Ik heb nu eenmaal een voorkeur voor dingen die ik mooi vind en daarvan geniet ik extra. Pak ik zijn bestek, dan is mijn genietniveau minder hoog. Zo simpel is het.

Maar toen veranderde er iets. Niet met mij, maar met lief. Opeens gaf hij de voorkeur aan mijn bestek. Ik liet van verbazing bijna mijn bord vallen. Meende hij dat nou?

Ik greep mijn kans. Kocht meer van mijn bestek in. Lief deponeerde, vrijwillig, zijn eigen bestek bij het vuil. Na drie jaar is mijn bestek ons bestek. Het mocht tijd worden ook.

Halloween in Fame

Zaterdag 01 November 2008 at 8:16 pm

Gister werd muziek- en filmwinkel Fame onder de voet gelopen door een horde horrorfans tijdens een klantenavond die in het teken stond van Halloween. Mr. Horror Jan Doense presenteerde zijn Mr. Horror films, er was een heus spookhuis en enkele tekenaars van de horrorbundel 'Bloeddorst' tekenden de hele avond lang zombieportretten van bezoekers. Eén tekenaar kwam geheel in Halloween-stijl en ik portretteerde hém:

Halloween in Fame

(klik op het plaatje voor een groter plaatje)

Aukje elders

» Twilight: Van bestseller naar bioscoophit

2003. Een droom in het hoofd van Stephenie Meyer. Na het ontwaken begint ze te schrijven. Werkt de karakters uit die 's nachts in haar hoofd spookten. Omdat ze wil, nee, moet weten hoe het verhaal zich ontwikkelt blijft ze schrijven. Vanuit haar eigen nieuwsgierigheid.

Die nieuwsgierigheid vertaalt zich naar een debuut getiteld Twilight, dat in 2005 het licht ziet. Goed voor ruim 17 miljoen verkochte exemplaren wereldwijd. Haar schrijven neemt een vlucht als ze in rap tempo de vervolgdelen uitbrengt: Nieuwe Maan in 2006, Eclips in 2007 en Breaking Dawn in 2008 (de laatste is nog niet vertaald in het Nederlands). De wereld is overtuigd, de schare fans (veelal tieners) groeit en Hollywood toont interesse. Die interesse resulteert in de tienerfilm Twilight die tevens wereldwijd wordt gepromoot.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Groei en eerlijkheid van Maria Mena vertalen zich in een sterk en persoonlijk concert

De 22-jarige Noorse singer/songwriter Maria Mena werd al op jonge leeftijd een ster in eigen land. Anno 2008 heeft ze vier albums op haar naam staan, waarvan de laatste in september uitkwam. Met die laatste cd, 'Cause and Effect' is ze definitief de eigen landgrenzen ontstegen en treedt ze in buurlanden als Duitsland, Zwitserland en Nederland op.
Begin november had Nederland de eer Maria Mena te mogen ontvangen. Ze treedt met enige regelmaat op in ons land, maar de concertreeks in november bracht extra spanning met zich mee omdat Maria Mena haar nieuwe album presenteerde. Haar nieuwe plaat is namelijk de meest persoonlijke tot nu toe. Ze heeft heel wat meegemaakt in haar prille leven (scheiding ouders, anorexia) en heeft met deze nieuwe songs met dat verleden afgerekend.

Lees verder op Cultuurpodium.

  |
» Cyndi Lauper geeft inspiratieloos concert maar laat oude tijden herleven

Cyndi Lauper is niet meer het alternatieve popmeisje van vroeger. Tegenwoordig is ze één van de vele queens van de dance. Met haar nieuwste album 'Bring ya to the brink' - een samenwerkingsverband met Basement Jaxx, Digital Dog, Kleerup en Dragonette - neemt ze de luisteraar mee naar een wereld van beats, new wave, retro synths en persoonlijke teksten. Die teksten vertellen wat ze de afgelopen 25 jaar heeft meegemaakt.
Na haar hits Time after time, True Colors en Girls just want to have fun werd het stil rond de zangeres. Ze volgde, eigenzinnig als ze is, haar eigen weg in plaats van de commerciële waardoor haar muziek het grote publiek niet meer bereikte. Het lijkt alsof ze daar met deze plaat een klein beetje verandering in heeft gebracht. Een grote aanhang als vroeger zal ze er niet mee winnen, maar het is duidelijk dat het publiek weer zin heeft in de muziek van Cyndi Lauper.

Lees verder op Cultuurpodium.

  |
» Het goede gevoel van... uitgerust zijn

Te weinig rust en weinig slaap. Futloos en prikkelbaar. Je creatieve geest laat het afweten en je concentratieboog is kort. Hoofdpijn, buikpijn. Je wordt zwaarder omdat de stofwisseling van slag is. Je bent passief en levert in op je sociale leven omdat je het niet meer bij kan benen. De kwaliteit van je leven gaat achteruit. Je bent moe, moe en nog eens moe.

Lees verder op Eeuwig Weekend.

  |
» Heather Nova toont vormbehoud in uitverkocht Paradiso

Een volle zaal, gedempt licht. Gejoel als de kleine en iele Heather Nova met een akoestische gitaar achter de met kunstbloemen versierde microfoon plaatsneemt. Stilte (behalve bij de bar) als ze zingt: "I don't know if I took a wrong turn, 'cause the birds don't fly low like they used to. The water's rising but I'm bone dry, and I don't come for you like I used to."
Haar stem vult de zaal, haar teksten vinden een luisterend oor. Halverwege het nummer krijgt ze gezelschap van haar band. Een stoere drummer met cowboyhoed, een roodharige bassist en een blonde langharige gitarist. Het sfeervolle en kwetsbare nummer 'Ride', ook het openingsnummer van haar nieuwe album 'The Jasmine Flower', neemt een rockende wending. Het is representatief voor de rest van de avond. Kwetsbaarheid versus stoerheid met als constantie de smachtende sensuele stem van Heather Nova.

Lees verder op Cultuurpodium.

  |
» Leer ons kennen: Aukje!

Wie is about:blank eigenlijk? Maandelijks schotelen wij, uw trouwe redactieleden, u artikelen voor, maar zelden komen wij zelf op about:blank aan bod. Wij zijn immers allemaal zeer bescheiden mensen, die op de achtergrond de hele maand druk bezig zijn te bedenken hoe wij u zullen gaan vermaken. Maar, vanaf vandaag komt een einde aan deze (valse) bescheidenheid: maandelijks zal Roos een artikel schrijven over één van onze redactieleden, zodat u een klein beetje een beeld krijgt wie er binnen de redactie rondlopen. Uiteindelijk zullen de afzonderlijke delen gaan dienen als een heuse 'colofon'. Deze maand deel 1 in de serie 'Leer ons kennen', Aukje!

Lees verder op About:Blank.

  |